Περικρόκοτος

Περικρόκοτος (Pericrocotus)
Γένος ωδικών πτηνών τής Ασίας, τής οικογένειας καμπιοφαγιδών (campephagidae).
Υπάρχουν περίπου 15 είδη, τα οποία απαντώνται κυρίως στα δάση της νότιας και ανατολικής Ασίας. Είναι μικρά, λεπτά πουλιά με μεγάλες ουρές και όρθια στάση. Πολλά είδη έχουν έντονα χρώματα με κόκκινες, μαύρες ή κίτρινες περιοχές. Το μήκος τους κυμαίνεται μεταξύ 15 και 22 εκατοστών, το βάρος του από 6 έως 24 γραμμάρια.
Τρέφονται κυρίως με κάμπιες που συλλέγονται από τα φυλλώματα που τις αναζητούν σε μικρές ομάδες στις κορυφές των δέντρων και έντομα που συλλαμβάνονται στον αέρα.
Ενδιαίτημα
Ζουν από τη βορειοανατολική Κίνα και την Ιαπωνία έως δυτικά στην Ινδία και νότια στην Ινδονησία και τις Φιλιππίνες.
Περικρόκοτος: ετυμολογία, περι peri - πάρα πολύ, από όλες τις μεριές, παντού.
Κροκωτος krokōtos - χρυσοκίτρινος όπως ο κρόκος krokos - σαφράν, βαμμένος με ζαφορά.
κροκωτός: -ή, -όν, βεβαμμένος διὰ κρόκου, ἔχων τὸ χρῶμα κρόκου, Πινδ. Ν. 1. 58. 2), ὡς οὐσιαστικό, κροκωτὸς (δηλ. χιτών), ὁ, ὡς τὸ κροκόεις, ἐπενδύτης κροκοβαφής, ὃν ἐφόρουν αἱ χαλαραὶ τὰ ἤθη γυναῖκες, Ἀριστοφ. Θεσμ. 138, 253, 945, Ἐκκλ. 879· προσφερόμενος ὡς ἀφιέρωμα εἰς τοὺς ναοὺς, Συλλ. Ἐπιγρ. 155. 60, 64· ― ὡσαύτως, ἐλαφρὸν ἔνδυμα ὅπερ ἔφερεν ὁ Βάκχος ἢ οἱ ὀπαδοὶ αὐτοῦ (κατὰ τὴν ἑορτήν του) ὑπεράνω τοῦ χιτῶνος, Κρατῖν. ἐν «Διονυσαλεξάνδρῳ» 1, Ἀριστοφ. Βάτρ. 46

Καμπιοφαγίδες (campephagidae)
Το όνομα της οικογένειας campephagidae, είναι συνδυασμός δύο ελληνικών λέξεων: kampe η "κάμπια" και φάγος "phagos".
Είναι μία πολυπληθής οικογένεια της τάξης των Στρουθιόμορφων (passeriformes). Χωρίζεται σε έξι γένη με πάνω από 80 είδη μικρών και μεσαίων μεγέθους πουλιών. Ζούν στα υποτροπικά και τροπικά δάση της Αφρικής, της Ασίας και της Αυστραλασίας.
Τρέφονται κυρίως με κάμπιες, οι οποίες συλλέγονται από τα φύλλα των δέντρων. Ορισμένα είδη τρέφονται με έντομα τα οποία συλλαμβάνουν κατά την πτήση.
Είναι ενδημικά πουλιά ζουν μόνο σε συγκεκριμένες περιοχές. Μοναδική εξαίρεση είναι το είδος Pericrocotus divaricatus που μεταναστεύει σε περιοχές της Ιαπωνίας και της Σιβηρίας για να αναπαραχθεί. Φτιάχνουν κυπελλοειδείς φωλιές συνήθως σε διχάλες δέντρων. Το θηλυκό γεννάει δύο έως πέντε κηλιδωτά αυγά, τα οποία ανάλογα με το είδος, έχουν διαφορετικά χρώματα, κυρίως λευκά, γαλαζοπράσινα ή πρασινωπά.

  Περικρόκοτος (Pericrocotus)

   P. cantonensis

   P. tegimae

   P. miniatus

   P. cinnamomeus

   P. erythropygius

   P. ethologus

   P. igneus

   P. solaris

   P. lansbergei

Το Γένος Περικρόκοτος (Pericrocotus)

Οι Περικρόκοτοι (Minivets) είναι λεπτοκαμωμένα ωδικά πτηνά με μακριές ουρές, που απαντώνται αποκλειστικά στην Ασία (από το Αφγανιστάν έως την Ιαπωνία και την Ινδονησία). Ζουν κυρίως στα ψηλά κλαδιά των δέντρων στα δάση και σχηματίζουν συχνά μικρές, πολύχρωμες ομάδες.

Χαρακτηριστικά του Γένους

🔸Φυλετικός Διμορφισμός: Τα αρσενικά έχουν συνήθως εντυπωσιακό κόκκινο ή πορτοκαλί χρώμα στις φτερούγες, την ουρά και το στήθος, ενώ τα θηλυκά αντικαθιστούν το κόκκινο με κίτρινο ή ανοιχτό πορτοκαλί.
🔸Κοινωνικότητα: Είναι πολύ κινητικά πουλιά, πετούν συνεχώς από δέντρο σε δέντρο αναζητώντας έντομα και κάμπιες.
🔸Φωνή: Διαθέτουν λεπτά, σφυριχτά καλέσματα που βοηθούν τη συνοχή της ομάδας μέσα στις πυκνές φυλλωσιές.

Ανάλυση Επιλεγμένων Ειδών

◾1. Pericrocotus cantonensis (Brown-rumped Minivet)

🔸Περιγραφή: Ένα από τα λιγότερο πολύχρωμα είδη. Κυριαρχούν οι γκρίζοι, καφέ και λευκοί τόνοι.
🔸Γεωγραφία: Αναπαράγεται στην Κίνα και ξεχειμωνιάζει στη Νοτιοανατολική Ασία.

◾2. Pericrocotus tegimae (Ryukyu Minivet)

🔸Περιγραφή: Μοιάζει με τον P. cinereus αλλά είναι πιο σκουρόχρωμος στη ράχη.
🔸Γεωγραφία: Ενδημικό της Ιαπωνίας (Νησιά Ριούκιου).

◾3. Pericrocotus miniatus (Sunda Minivet)

🔸Περιγραφή: Εντυπωσιακό είδος με πολύ έντονο κόκκινο χρώμα που καλύπτει μεγάλο μέρος του σώματος του αρσενικού.
🔸Γεωγραφία: Ενδημικό των βουνών της Σουμάτρας και της Ιάβας.

◾4. Pericrocotus cinnamomeus (Small Minivet)

🔸Περιγραφή: Η μικρότερη μινιβέτα. Το αρσενικό έχει γκρίζο κεφάλι και πορτοκαλί στήθος, ενώ το θηλυκό είναι πολύ πιο θαμπό.
🔸Γεωγραφία: Ευρεία εξάπλωση στην Ινδική υποήπειρο και τη Νοτιοανατολική Ασία.

◾5. Pericrocotus erythropygius (White-bellied Minivet)

🔸Περιγραφή: Ξεχωρίζει από την καθαρή λευκή κοιλιά του και το πορτοκαλί-κόκκινο ουροπύγιο.
🔸Γεωγραφία: Ενδημικό της Ινδίας.

◾6. Pericrocotus ethologus (Long-tailed Minivet)

🔸Περιγραφή: Χαρακτηρίζεται από την ιδιαίτερα μακριά ουρά και το κλασικό μοτίβο κόκκινου-μαύρου στο αρσενικό.
🔸Γεωγραφία: Ιμαλάια έως Κίνα και Βιετνάμ.

◾7. Pericrocotus igneus (Fiery Minivet)

🔸Περιγραφή: Όπως υποδηλώνει το όνομά του (igneus = πύρινος), το αρσενικό έχει ένα εκτυφλωτικό πορτοκαλί-κόκκινο χρώμα.
🔸Γεωγραφία: Μαλαισία, Σουμάτρα, Βόρνεο. Κατάσταση: Σχεδόν Απειλούμενο.

◾8. Pericrocotus solaris (Grey-chinned Minivet)

🔸Περιγραφή: Το αρσενικό έχει χαρακτηριστικό γκρίζο πηγούνι και λαιμό, που κάνει αντίθεση με το πορτοκαλί σώμα.
🔸Γεωγραφία: Δάση της Νοτιοανατολικής Ασίας.

◾9. Pericrocotus lansbergei (Little Szetchwan Minivet / Flores Minivet)

🔸Περιγραφή: Ένα είδος με περιορισμένη εξάπλωση.
🔸Γεωγραφία: Ενδημικό των νησιών Μικρές Σούνδες (Φλόρες, Σουμπάουα) στην Ινδονησία.
Κείμενο: Ζιάκας Ηλίας

Ετικέτες: Εξωτικά

Ευχαριστούμε που διαβάσατε την ανάρτηση Περικρόκοτος