Λειοτριχίδες (Leiothrichidae) 
Οικογένεια στρουθιόμορφων πτηνών τών τροπικών περιοχών, με τη μεγαλύτερη ποικιλομορφία στη Νοτιοανατολική Ασία και την ινδική υποήπειρο.
Είναι μικρά έως μεσαίου μεγέθους πτηνά. Το φτέρωμά τους στην πλάτη είναι μαλακό και μακρύ και πολλά είδη έχουν μεγάλες ουρές και δυνατά πόδια. Τα περισσότερα είδη έχουν κατά κύριο λόγο καφέ φτέρωμα, με ελάχιστες διαφορές μεταξύ των φύλων, υπάρχουν και πολλά άλλα είδη με πιο έντονους χρωματισμούς.
Τα περισσότερα είδη είναι κυρίως πτηνών τών τροπικών περιοχών, έχουν μικρές στρογγυλεμένες φτερούγες και όχι ιδιαίτερα καλές πτητικές ικανότητες, πολλά είδη είναι κυρίως εδαφόβια. Είναι κυρίως εντομοφάγα, κάποια είδη τρέφονται και με φυτικές τροφές, ενώ τα μεγαλύτερα είδη τρέφονται με σαύρες και άλλα μικρά σπονδυλωτά.
Μερικά είδη (π.χ. Turdoides) φημίζονται για το δυνατό και μελωδικό τους κελάηδημα. Το είδος φλύαρος ο λευκόλοφος (Garrulax leucolophus) -ένα από τα 16 είδη Garrulax,- είναι ένα δημοφιλές πουλί στη νοτιοανατολική Ασία, γνωστό για το κελάηδημά του.
Η επιστημονική ονομασία της οικογένειας προέρχεται από την αρχαιοελληνική, leiothrix < leio- < λεῖος + -thrix < θρίξ, αυτός που έχει λείο τρίχωμα, λεία κόμη, λειόκομος και αναφέρεται στο μαλακό φτέρωμα της πλάτης. Η όλη οικογένεια λειοτριχίδες συμπεριλαμβάνεται και στις Τιµαλιίδες (Timaliidae).
Η οικογένεια των Λειοτριχίδων περιλαμβάνει μια μεγάλη ποικιλία στρουθιόμορφων πουλιών που συναντώνται κυρίως στην Ασία, από τα Ιμαλάια μέχρι τη Νοτιοανατολική Ασία. Παλαιότερα ταξινομούνταν μαζί με τις "τσιχλοπίλαλες" (Timaliidae), αλλά πρόσφατες γενετικές μελέτες τα ανέδειξαν σε ξεχωριστή οικογένεια.
Είναι γνωστά στην αγγλική γλώσσα ως Laughingthrushes (Γελαστότσιχλες) λόγω των ήχων τους που θυμίζουν ανθρώπινο γέλιο, αλλά και ως Babblers λόγω της συνεχούς "φλυαρίας" τους.
Κοινωνικότητα: Είναι άκρως κοινωνικά πουλιά. Σχηματίζουν θορυβώδη σμήνη, επικοινωνούν συνεχώς μεταξύ τους και συχνά επιδεικνύουν αμοιβαία περιποίηση φτερώματος (allopreening).
Φωνή: Φημίζονται για τις εξαιρετικές φωνητικές τους ικανότητες. Ορισμένα είδη έχουν μελωδικό κελάηδημα, ενώ άλλα (όπως οι γελαστοί τσίχλες) παράγουν δυνατούς, ρυθμικούς ήχους που μοιάζουν με ανθρώπινο γέλιο ή κακάρισμα.
Γεωγραφική Εξάπλωση: Η συντριπτική πλειονότητα των ειδών ζει στην Ασία (ιδιαίτερα στην περιοχή των Ιμαλαΐων, τη νότια Κίνα και τη Νοτιοανατολική Ασία), ενώ ορισμένα γένη (όπως τα Turdoides και Argya) έχουν εξαπλωθεί στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή.
Τα Πιο Εμβληματικά Είδη
Η οικογένεια περιλαμβάνει πάνω από 130 είδη. Ας δούμε τα πιο σημαντικά:
1. Silver-eared Mesia (Leiotrix argentauris)
Ίσως το πιο όμορφο μέλος της οικογένειας. Διαθέτει μια εντυπωσιακή "μάσκα" στο πρόσωπο, ασημένια καλυπτήρια στα αυτιά και έντονο κίτρινο-πορτοκαλί στήθος.
🔸Πού θα το βρείτε: Σε δάση και θαμνώνες της Νοτιοανατολικής Ασίας.
🔸Χαρακτηριστικό: Ζουν σε μικρές, πολύ δεμένες ομάδες.
2. Red-billed Leiothrix (Leiothrix lutea)
Γνωστό και ως "Αηδόνι του Πεκίνου" (αν και δεν είναι αηδόνι). Είναι εξαιρετικά δημοφιλές στην οικόσιτη πτηνοτροφία λόγω της ομορφιάς και του τραγουδιού του.
🔸Εμφάνιση: Κίτρινο λαιμό που σβήνει σε πορτοκαλί, κόκκινο ράμφος και λαδένιο σώμα.
🔸Συμπεριφορά: Είναι πολύ ενεργητικά πουλιά που σπάνια μένουν ακίνητα.
3. White-crested Laughingthrush (Garrulax leucolophus)
Ένα πουλί με "προσωπικότητα". Διακρίνεται από το χιονάτο, όρθιο λοφίο του και τη μαύρη λωρίδα στα μάτια που μοιάζει με μάσκα "Zorro".
🔸Φωνή: Το "γέλιο" τους είναι δυνατό και ομαδικό, δημιουργώντας μια πανδαισία ήχων στο δάσος.
🔸Κοινωνικότητα: Είναι εξαιρετικά κοινωνικά και συχνά κυνηγούν τροφή σε μεγάλες ομάδες στο έδαφος.
Συμπεριφορά και Οικολογία
Οι Λειοτριχίδες παρουσιάζουν ορισμένα από τα πιο ενδιαφέροντα βιολογικά χαρακτηριστικά:
🔸Κοινωνική Δομή: Πολλά είδη είναι "συνεργατικοί αναπαραγωγοί". Αυτό σημαίνει ότι τα μεγαλύτερα αδέρφια ή άλλα μέλη της ομάδας βοηθούν το κυρίαρχο ζευγάρι να μεγαλώσει τους νεοσσούς.
🔸Διατροφή: Είναι παμφάγα. Τρέφονται με έντομα, προνύμφες, αλλά και φρούτα ή σπόρους, ανάλογα με την εποχή.
🔸Προσαρμοστικότητα: Αν και πολλά είδη ζουν σε τροπικά δάση, ορισμένα έχουν εισαχθεί με επιτυχία στην Ευρώπη (π.χ. Γαλλία, Ισπανία) και στη Χαβάη.
Προκλήσεις και Προστασία
Δυστυχώς, η οικογένεια αντιμετωπίζει σοβαρές απειλές:
🔸Εμπόριο Άγριων Πτηνών: Λόγω της ομορφιάς και του κελαηδίσματός τους, πολλά είδη (όπως το Leiothrix lutea) παγιδεύονται μαζικά για να πουληθούν ως κατοικίδια.
🔸Απώλεια Βιοτόπων: Η αποδάσωση στην Ασία περιορίζει τις περιοχές όπου μπορούν να φωλιάσουν.
Τι μπορούμε να κάνουμε; Η υποστήριξη οργανώσεων όπως η BirdLife International και η αποφυγή αγοράς πουλιών που έχουν πιαστεί από τη φύση είναι τα πρώτα βήματα για τη διατήρησή τους.
Οι Λειοτριχίδες είναι οι "καλλιτέχνες" του ασιατικού δάσους. Με τα χρώματα και τις φωνές τους, μας υπενθυμίζουν πόσο πλούσια και θαυμαστή είναι η βιοποικιλότητα του πλανήτη μας.
Περιγραφή: Μεσαίου μεγέθους πουλί με χαρακτηριστικό όρθιο λοφίο και έντονες λευκές γραμμώσεις (ραβδώσεις) σε όλο το καστανό-γκρίζο σώμα του. Ζει στα δάση των Ιμαλαΐων.
Περιγραφή: Εντυπωσιακά πουλιά με έντονα χρώματα. Τα αρσενικά έχουν γαλαζωπό κεφάλι, πορτοκαλί-κόκκινη ράχη και λευκό στήθος με έντονες μαύρες ραβδώσεις στα πλευρά. Κινούνται στους κορμούς των δέντρων αναζητώντας έντομα, θυμίζοντας δενδροβάτες (nuthatches).
Περιγραφή: Παλαιότερα γνωστά με το όνομα Crocias. Είναι εξαιρετικά σπάνια και τοπικά είδη (ενδημικά της Ιάβας και των ορεινών όγκων του Βιετνάμ αντίστοιχα), με μακριές ουρές και έντονα στίγματα στο φτέρωμά τους.
Παραδείγματα:
Trochalopteron milnei (Red-tailed Laughingthrush): Με κατακόκκινη ουρά, κόκκινο στέμμα και γκρίζο σώμα.
Trochalopteron erythrocephalum (Chestnut-crowned Laughingthrush): Κοινό είδος των Ιμαλαΐων.
Περιγραφή: Το επιστημονικό όνομα προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις ακτίνα και ουρά, καθώς οι ουρές τους φέρουν χαρακτηριστικές εγκάρσιες ραβδώσεις. Έχουν επίσης έντονες ρίγες στις φτερούγες και μικρά λοφία.
Περιγραφή: Ένα μικρόσωμο, πανέμορφο πουλί με έντονο σεξουαλικό διμορφισμό. Το αρσενικό έχει μαύρο κεφάλι με κίτρινη οφρυδική γραμμή, λευκό λαιμό και έντονες κόκκινες λεπτομέρειες στην ουρά και τις φτερούγες.
Περιγραφή: Ένας μικρός, δραστήριος κάτοικος του δασικού θόλου στη Νοτιοανατολική Ασία, με μαύρο κεφάλι, λευκό στήθος και έντονη σκουριασμένη (rufous) ράχη.
Περιγραφή: Ίσως τα πιο διάσημα πουλιά της οικογένειας παγκοσμίως, λόγω των φανταχτερών τους χρωμάτων (κόκκινο, κίτρινο, πορτοκαλί, λαδί) και του εξαιρετικού τους κελαηδήματος. Είναι εξαιρετικά δημοφιλή ως πουλιά κλουβιών (γνωστά στην ορνιθοκομία ως "Pekin robins"). Το L. lutea έχει εισαχθεί με επιτυχία και στη νότια Ευρώπη (Ισπανία, Ιταλία, Γαλλία).
Σημείωση: Στο γένος αυτό ανήκει η περίφημη Liocichla bugunorum (Bugun Liocichla), η οποία ανακαλύφθηκε στην Ινδία το 2006. Ήταν η πρώτη περιγραφή νέου είδους πουλιού στην Ινδία μετά από μισό αιώνα και αποτελεί ένα από τα πιο σπάνια και απειλούμενα είδη στον πλανήτη.
Περιγραφή: Μεσαίου μεγέθους, λεπτά πουλιά με μακριές ουρές. Είναι κυρίως δενδρόβια είδη που τρέφονται με νέκταρ, μούρα και έντομα στα ψηλότερα στρώματα του δάσους.
Παράδειγμα: Argya squamiceps (Arabian Babbler - Αραβικός Φλύαρος), ένα είδος διάσημο στην επιστήμη της ηθολογίας για την εξαιρετικά πολύπλοκη, αλτρουιστική κοινωνική του συμπεριφορά στην έρημο.
Περιγραφή: Ζουν κυρίως στην Αφρική. Είναι γκρίζα, καφέ ή λευκωπά πουλιά που κινούνται πάντα σε μόνιμες οικογενειακές ομάδες (των 5-12 ατόμων), αναζητώντας τροφή στο έδαφος και παράγοντας συνεχή, φωνακλάδικα καλέσματα επικοινωνίας.
Παραδείγματα:
Garrulax leucolophus (White-crested Laughingthrush): Ένα εντυπωσιακό πουλί με χιονάτο, μεγάλο λοφίο και μαύρη «μάσκα» στα μάτια, γνωστό για τα εκκωφαντικά ομαδικά του «γέλια».
Garrulax canorus (Chinese Hwamei): Διάσημο στην Κίνα για το απαράμιλλο κελάηδημά του.
Οικογένεια στρουθιόμορφων πτηνών τών τροπικών περιοχών, με τη μεγαλύτερη ποικιλομορφία στη Νοτιοανατολική Ασία και την ινδική υποήπειρο.
Είναι μικρά έως μεσαίου μεγέθους πτηνά. Το φτέρωμά τους στην πλάτη είναι μαλακό και μακρύ και πολλά είδη έχουν μεγάλες ουρές και δυνατά πόδια. Τα περισσότερα είδη έχουν κατά κύριο λόγο καφέ φτέρωμα, με ελάχιστες διαφορές μεταξύ των φύλων, υπάρχουν και πολλά άλλα είδη με πιο έντονους χρωματισμούς.
Τα περισσότερα είδη είναι κυρίως πτηνών τών τροπικών περιοχών, έχουν μικρές στρογγυλεμένες φτερούγες και όχι ιδιαίτερα καλές πτητικές ικανότητες, πολλά είδη είναι κυρίως εδαφόβια. Είναι κυρίως εντομοφάγα, κάποια είδη τρέφονται και με φυτικές τροφές, ενώ τα μεγαλύτερα είδη τρέφονται με σαύρες και άλλα μικρά σπονδυλωτά.
Μερικά είδη (π.χ. Turdoides) φημίζονται για το δυνατό και μελωδικό τους κελάηδημα. Το είδος φλύαρος ο λευκόλοφος (Garrulax leucolophus) -ένα από τα 16 είδη Garrulax,- είναι ένα δημοφιλές πουλί στη νοτιοανατολική Ασία, γνωστό για το κελάηδημά του.
Η επιστημονική ονομασία της οικογένειας προέρχεται από την αρχαιοελληνική, leiothrix < leio- < λεῖος + -thrix < θρίξ, αυτός που έχει λείο τρίχωμα, λεία κόμη, λειόκομος και αναφέρεται στο μαλακό φτέρωμα της πλάτης. Η όλη οικογένεια λειοτριχίδες συμπεριλαμβάνεται και στις Τιµαλιίδες (Timaliidae).
Η οικογένεια των Λειοτριχίδων περιλαμβάνει μια μεγάλη ποικιλία στρουθιόμορφων πουλιών που συναντώνται κυρίως στην Ασία, από τα Ιμαλάια μέχρι τη Νοτιοανατολική Ασία. Παλαιότερα ταξινομούνταν μαζί με τις "τσιχλοπίλαλες" (Timaliidae), αλλά πρόσφατες γενετικές μελέτες τα ανέδειξαν σε ξεχωριστή οικογένεια.
Είναι γνωστά στην αγγλική γλώσσα ως Laughingthrushes (Γελαστότσιχλες) λόγω των ήχων τους που θυμίζουν ανθρώπινο γέλιο, αλλά και ως Babblers λόγω της συνεχούς "φλυαρίας" τους.
Γενικά Χαρακτηριστικά και Συμπεριφορά
Μορφολογία: Είναι μικρά έως μεσαία ωδικά πουλιά (μήκους από 12 έως 35 εκ.). Διαθέτουν ισχυρά, μυώδη πόδια καθώς περνούν μεγάλο μέρος της ζωής τους στο έδαφος ή σε χαμηλή βλάστηση. Τα ράμφη τους είναι γενικευμένα και θυμίζουν εκείνα των τσιχλών (Turdidae).Κοινωνικότητα: Είναι άκρως κοινωνικά πουλιά. Σχηματίζουν θορυβώδη σμήνη, επικοινωνούν συνεχώς μεταξύ τους και συχνά επιδεικνύουν αμοιβαία περιποίηση φτερώματος (allopreening).
Φωνή: Φημίζονται για τις εξαιρετικές φωνητικές τους ικανότητες. Ορισμένα είδη έχουν μελωδικό κελάηδημα, ενώ άλλα (όπως οι γελαστοί τσίχλες) παράγουν δυνατούς, ρυθμικούς ήχους που μοιάζουν με ανθρώπινο γέλιο ή κακάρισμα.
Γεωγραφική Εξάπλωση: Η συντριπτική πλειονότητα των ειδών ζει στην Ασία (ιδιαίτερα στην περιοχή των Ιμαλαΐων, τη νότια Κίνα και τη Νοτιοανατολική Ασία), ενώ ορισμένα γένη (όπως τα Turdoides και Argya) έχουν εξαπλωθεί στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή.
Τα Πιο Εμβληματικά Είδη
Η οικογένεια περιλαμβάνει πάνω από 130 είδη. Ας δούμε τα πιο σημαντικά:
1. Silver-eared Mesia (Leiotrix argentauris)
Ίσως το πιο όμορφο μέλος της οικογένειας. Διαθέτει μια εντυπωσιακή "μάσκα" στο πρόσωπο, ασημένια καλυπτήρια στα αυτιά και έντονο κίτρινο-πορτοκαλί στήθος.
🔸Πού θα το βρείτε: Σε δάση και θαμνώνες της Νοτιοανατολικής Ασίας.
🔸Χαρακτηριστικό: Ζουν σε μικρές, πολύ δεμένες ομάδες.
2. Red-billed Leiothrix (Leiothrix lutea)
Γνωστό και ως "Αηδόνι του Πεκίνου" (αν και δεν είναι αηδόνι). Είναι εξαιρετικά δημοφιλές στην οικόσιτη πτηνοτροφία λόγω της ομορφιάς και του τραγουδιού του.
🔸Εμφάνιση: Κίτρινο λαιμό που σβήνει σε πορτοκαλί, κόκκινο ράμφος και λαδένιο σώμα.
🔸Συμπεριφορά: Είναι πολύ ενεργητικά πουλιά που σπάνια μένουν ακίνητα.
3. White-crested Laughingthrush (Garrulax leucolophus)
Ένα πουλί με "προσωπικότητα". Διακρίνεται από το χιονάτο, όρθιο λοφίο του και τη μαύρη λωρίδα στα μάτια που μοιάζει με μάσκα "Zorro".
🔸Φωνή: Το "γέλιο" τους είναι δυνατό και ομαδικό, δημιουργώντας μια πανδαισία ήχων στο δάσος.
🔸Κοινωνικότητα: Είναι εξαιρετικά κοινωνικά και συχνά κυνηγούν τροφή σε μεγάλες ομάδες στο έδαφος.
Συμπεριφορά και Οικολογία
Οι Λειοτριχίδες παρουσιάζουν ορισμένα από τα πιο ενδιαφέροντα βιολογικά χαρακτηριστικά:
🔸Κοινωνική Δομή: Πολλά είδη είναι "συνεργατικοί αναπαραγωγοί". Αυτό σημαίνει ότι τα μεγαλύτερα αδέρφια ή άλλα μέλη της ομάδας βοηθούν το κυρίαρχο ζευγάρι να μεγαλώσει τους νεοσσούς.
🔸Διατροφή: Είναι παμφάγα. Τρέφονται με έντομα, προνύμφες, αλλά και φρούτα ή σπόρους, ανάλογα με την εποχή.
🔸Προσαρμοστικότητα: Αν και πολλά είδη ζουν σε τροπικά δάση, ορισμένα έχουν εισαχθεί με επιτυχία στην Ευρώπη (π.χ. Γαλλία, Ισπανία) και στη Χαβάη.
Προκλήσεις και Προστασία
Δυστυχώς, η οικογένεια αντιμετωπίζει σοβαρές απειλές:
🔸Εμπόριο Άγριων Πτηνών: Λόγω της ομορφιάς και του κελαηδίσματός τους, πολλά είδη (όπως το Leiothrix lutea) παγιδεύονται μαζικά για να πουληθούν ως κατοικίδια.
🔸Απώλεια Βιοτόπων: Η αποδάσωση στην Ασία περιορίζει τις περιοχές όπου μπορούν να φωλιάσουν.
Τι μπορούμε να κάνουμε; Η υποστήριξη οργανώσεων όπως η BirdLife International και η αποφυγή αγοράς πουλιών που έχουν πιαστεί από τη φύση είναι τα πρώτα βήματα για τη διατήρησή τους.
Οι Λειοτριχίδες είναι οι "καλλιτέχνες" του ασιατικού δάσους. Με τα χρώματα και τις φωνές τους, μας υπενθυμίζουν πόσο πλούσια και θαυμαστή είναι η βιοποικιλότητα του πλανήτη μας.
Υπάρχουν 16 γένη στην οικογένεια, με 135 είδη.
◾1. Γένος Grammatoptila (1 είδος - Μονοτυπικό)
Αντιπροσωπευτικό Είδος: Grammatoptila striata (Striated Laughingthrush).Περιγραφή: Μεσαίου μεγέθους πουλί με χαρακτηριστικό όρθιο λοφίο και έντονες λευκές γραμμώσεις (ραβδώσεις) σε όλο το καστανό-γκρίζο σώμα του. Ζει στα δάση των Ιμαλαΐων.
◾2. Γένος Cutia (2 είδη)
Είδη: Cutia nipalensis (Himalayan Cutia) και Cutia legalleni (Vietnamese Cutia).Περιγραφή: Εντυπωσιακά πουλιά με έντονα χρώματα. Τα αρσενικά έχουν γαλαζωπό κεφάλι, πορτοκαλί-κόκκινη ράχη και λευκό στήθος με έντονες μαύρες ραβδώσεις στα πλευρά. Κινούνται στους κορμούς των δέντρων αναζητώντας έντομα, θυμίζοντας δενδροβάτες (nuthatches).
◾3. Γένος Laniellus (2 είδη)
Είδη: Laniellus albonotatus (Spotted Crocias) και Laniellus langbianis (Grey-crowned Crocias).Περιγραφή: Παλαιότερα γνωστά με το όνομα Crocias. Είναι εξαιρετικά σπάνια και τοπικά είδη (ενδημικά της Ιάβας και των ορεινών όγκων του Βιετνάμ αντίστοιχα), με μακριές ουρές και έντονα στίγματα στο φτέρωμά τους.
◾4. Γένος Trochalopteron (19 είδη)
Περιγραφή: Ένα από τα πιο πλούσια γένη γελαστών τσιχλών. Πολλά είδη έχουν πανέμορφα, χρωματιστά μπαλώματα στις φτερούγες και την ουρά (κόκκινα, χρυσά ή κίτρινα).Παραδείγματα:
Trochalopteron milnei (Red-tailed Laughingthrush): Με κατακόκκινη ουρά, κόκκινο στέμμα και γκρίζο σώμα.
Trochalopteron erythrocephalum (Chestnut-crowned Laughingthrush): Κοινό είδος των Ιμαλαΐων.
◾5. Γένος Actinodura (9 είδη)
Κοινή Ονομασία: Barwings (Ακτινοδούρες).Περιγραφή: Το επιστημονικό όνομα προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις ακτίνα και ουρά, καθώς οι ουρές τους φέρουν χαρακτηριστικές εγκάρσιες ραβδώσεις. Έχουν επίσης έντονες ρίγες στις φτερούγες και μικρά λοφία.
◾6. Γένος Montecincla (4 είδη)
Περιγραφή: Γνωστά ως "Chilappans" ή "South Indian Laughingthrushes". Είναι ενδημικά των απομονωμένων, υγρών ορεινών δασών (shola) της νότιας Ινδίας. Έχουν χαρακτηριστική λευκή λωρίδα πάνω από το μάτι και γκρίζο-καφέ σώμα.◾7. Γένος Minla (1 είδος - Μονοτυπικό)
Αντιπροσωπευτικό Είδος: Minla ignotincta (Red-tailed Minla).Περιγραφή: Ένα μικρόσωμο, πανέμορφο πουλί με έντονο σεξουαλικό διμορφισμό. Το αρσενικό έχει μαύρο κεφάλι με κίτρινη οφρυδική γραμμή, λευκό λαιμό και έντονες κόκκινες λεπτομέρειες στην ουρά και τις φτερούγες.
◾8. Γένος Leioptila (1 είδος - Μονοτυπικό)
Αντιπροσωπευτικό Είδος: Leioptila annectans (Rufous-backed Sibia).Περιγραφή: Ένας μικρός, δραστήριος κάτοικος του δασικού θόλου στη Νοτιοανατολική Ασία, με μαύρο κεφάλι, λευκό στήθος και έντονη σκουριασμένη (rufous) ράχη.
◾9. Γένος Leiothrix (2 είδη)
Είδη: Leiothrix lutea (Red-billed Leiothrix - Κόκκινοράμφος Λειόθριξ) και Leiothrix argentauris (Silver-eared Mesia).Περιγραφή: Ίσως τα πιο διάσημα πουλιά της οικογένειας παγκοσμίως, λόγω των φανταχτερών τους χρωμάτων (κόκκινο, κίτρινο, πορτοκαλί, λαδί) και του εξαιρετικού τους κελαηδήματος. Είναι εξαιρετικά δημοφιλή ως πουλιά κλουβιών (γνωστά στην ορνιθοκομία ως "Pekin robins"). Το L. lutea έχει εισαχθεί με επιτυχία και στη νότια Ευρώπη (Ισπανία, Ιταλία, Γαλλία).
◾10. Γένος Liocichla (5 είδη)
Περιγραφή: Πολύχρωμα πουλιά με κρυπτική συμπεριφορά που ζουν στο πυκνό υποόροφο των δασών.Σημείωση: Στο γένος αυτό ανήκει η περίφημη Liocichla bugunorum (Bugun Liocichla), η οποία ανακαλύφθηκε στην Ινδία το 2006. Ήταν η πρώτη περιγραφή νέου είδους πουλιού στην Ινδία μετά από μισό αιώνα και αποτελεί ένα από τα πιο σπάνια και απειλούμενα είδη στον πλανήτη.
◾11. Γένος Heterophasia (7 είδη)
Κοινή Ονομασία: Sibias (Σίμπιες).Περιγραφή: Μεσαίου μεγέθους, λεπτά πουλιά με μακριές ουρές. Είναι κυρίως δενδρόβια είδη που τρέφονται με νέκταρ, μούρα και έντομα στα ψηλότερα στρώματα του δάσους.
◾12. Γένος Argya (17 είδη)
Περιγραφή: Ένα γένος που διαχωρίστηκε πρόσφατα από το Turdoides. Περιλαμβάνει είδη που ζουν κυρίως σε πιο ξηρά, θαμνώδη και ανοιχτά περιβάλλοντα της Ασίας, της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής.Παράδειγμα: Argya squamiceps (Arabian Babbler - Αραβικός Φλύαρος), ένα είδος διάσημο στην επιστήμη της ηθολογίας για την εξαιρετικά πολύπλοκη, αλτρουιστική κοινωνική του συμπεριφορά στην έρημο.
◾13. Γένος Turdoides (18 είδη)
Κοινή Ονομασία: Τυπικοί Φλύαροι (Typical Babblers).Περιγραφή: Ζουν κυρίως στην Αφρική. Είναι γκρίζα, καφέ ή λευκωπά πουλιά που κινούνται πάντα σε μόνιμες οικογενειακές ομάδες (των 5-12 ατόμων), αναζητώντας τροφή στο έδαφος και παράγοντας συνεχή, φωνακλάδικα καλέσματα επικοινωνίας.
◾14. Γένος Garrulax (16 είδη)
Περιγραφή: Μετά την ταξινομική διάσπαση, το γένος αυτό περιορίστηκε στους «πραγματικούς» γελαστούς τσίχλες.Παραδείγματα:
Garrulax leucolophus (White-crested Laughingthrush): Ένα εντυπωσιακό πουλί με χιονάτο, μεγάλο λοφίο και μαύρη «μάσκα» στα μάτια, γνωστό για τα εκκωφαντικά ομαδικά του «γέλια».
Garrulax canorus (Chinese Hwamei): Διάσημο στην Κίνα για το απαράμιλλο κελάηδημά του.
◾15. Γένος Ianthocincla (8 είδη)
Περιγραφή: Μεσαίου έως μεγάλου μεγέθους γελαστοί τσίχλες με πολύπλοκα, λεπτά σχέδια στο φτέρωμά τους (συχνά με στίγματα που θυμίζουν λέπια ή μάτια). Προτιμούν τα ορεινά δάση της Κίνας και των Ιμαλαΐων.◾16. Γένος Pterorhinus (23 είδη)
Περιγραφή: Το πολυπληθέστερο γένος της οικογένειας σήμερα. Δημιουργήθηκε για να συμπεριλάβει είδη που μετακινήθηκαν από το Garrulax. Χαρακτηρίζονται από τα φτερωτά τους ρουθούνια (εξ ου και το όνομα πτερόν + ρίς/ρινός). Συναντώνται σε ένα ευρύ φάσμα ενδιαιτημάτων στην Ασία.🏷️ Εξερεύνηση Κατηγοριών
Επίλεξε μία κατηγορία παραπάνω…
