Ερημοσφυριχτής (Charadrius leschenaultii) 
Ο Ερημοσφυριχτής είναι ένα μεσαίου μεγέθους παρυδάτιο πουλί που φωλιάζει σε στεππικές και ημιστεππικές εκτάσεις, από τα υψίπεδα της ανατολικής Τουρκίας μέχρι την κεντρική Ασία.
Είναι γνωστός για την αντοχή του σε άνυδρα περιβάλλοντα και τις μεγάλες μεταναστευτικές του διαδρομές. Αμέσως μετά την αναπαραγωγή μεταναστεύει σε μεγάλες αποστάσεις και ξεχειμωνιάζει κυρίως στις ακτές της ανατολικής Αφρικής, του Ινδικού Ωκεανού και της Αυστραλασίας.
🔸Διατροφή: Τρέφεται κυρίως με έντομα, μαλάκια, καρκινοειδή και θαλάσσιους σκώληκες, τους οποίους εντοπίζει με την όραση, τρέχοντας γρήγορα και σταματώντας απότομα (τυπική κίνηση των χαραδριών).
🔸Χειμώνισμα: Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, μετακινείται προς τις ακτές της Ανατολικής Αφρικής, της Νότιας Ασίας και της Αυστραλασίας. Στην Ελλάδα εμφανίζεται ως σπάνιος διερχόμενος μετανάστης, κυρίως σε παράκτιους υγροτόπους και αλυκές (π.χ. Αλυκή Νάξου, Δέλτα Έβρου).
Λίγα δε άτομα ξεχειμωνιάζουν στην ανατολική Μεσόγειο. Ο παγκόσμιος πληθυσμός του είναι δύσκολο να εκτιμηθεί λόγω της τεράστιας και ακανόνιστης γεωγραφικής κατανομής του. Υπολογίζεται σε 180.000-360.000 άτομα (κατηγορία Least Concern στην IUCN Red List)1. |
Παρόμοιο είδος: Αμμοσφυριχτής (Charadrius hiaticula).
🔸Χαρακτηριστικά: Είναι το υποείδος που εμφανίζεται συχνότερα στη λεκάνη της Μεσογείου κατά τη μετανάστευση.
🔸Χαρακτηριστικά: Διαθέτει ελαφρώς πιο ισχυρό ράμφος (όπως υποδηλώνει και το όνομά του crassirostris < λατινικά crassus = παχύς + rostrum = ράμφος).
Ο Ερημοσφυριχτής είναι ένα μεσαίου μεγέθους παρυδάτιο πουλί που φωλιάζει σε στεππικές και ημιστεππικές εκτάσεις, από τα υψίπεδα της ανατολικής Τουρκίας μέχρι την κεντρική Ασία.
Είναι γνωστός για την αντοχή του σε άνυδρα περιβάλλοντα και τις μεγάλες μεταναστευτικές του διαδρομές. Αμέσως μετά την αναπαραγωγή μεταναστεύει σε μεγάλες αποστάσεις και ξεχειμωνιάζει κυρίως στις ακτές της ανατολικής Αφρικής, του Ινδικού Ωκεανού και της Αυστραλασίας.
Γενικά Χαρακτηριστικά
🔸Εμφάνιση: Διαθέτει στιβαρή κατασκευή με σχετικά μακρύ και ισχυρό μαύρο ράμφος. Κατά την αναπαραγωγική περίοδο, το αρσενικό αναπτύσσει μια πανέμορφη καστανοκόκκινη ζώνη στο στήθος και παρόμοιο χρώμα στον αυχένα, ενώ το πρόσωπο κοσμείται από μια μαύρη "μάσκα". Το χειμώνα, το φτέρωμά του γίνεται πιο διακριτικό, με γκρι-καφέ αποχρώσεις στο πάνω μέρος και λευκό στο κάτω.🔸Διατροφή: Τρέφεται κυρίως με έντομα, μαλάκια, καρκινοειδή και θαλάσσιους σκώληκες, τους οποίους εντοπίζει με την όραση, τρέχοντας γρήγορα και σταματώντας απότομα (τυπική κίνηση των χαραδριών).
Υδρόβια & Παρυδάτια | Χαραδριίδες | Χαραδριοί (Charadrius)
Βιότοπος και Μετανάστευση
🔸Αναπαραγωγή: Φωλιάζει σε ημιερημικές περιοχές, στεπώδεις εκτάσεις και αλμυρές πεδιάδες με χαμηλή βλάστηση.🔸Χειμώνισμα: Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, μετακινείται προς τις ακτές της Ανατολικής Αφρικής, της Νότιας Ασίας και της Αυστραλασίας. Στην Ελλάδα εμφανίζεται ως σπάνιος διερχόμενος μετανάστης, κυρίως σε παράκτιους υγροτόπους και αλυκές (π.χ. Αλυκή Νάξου, Δέλτα Έβρου).
Σύγκριση με παρόμοια είδη
Συχνά συγχέεται με τον Θαλασσοσφυριχτή (Charadrius alexandrinus) ή τον Βουνοσφυριχτή (Charadrius morinellus), αλλά ο Ερημοσφυριχτής είναι μεγαλύτερος, με πιο μακρύ ράμφος και πιο "αθλητική" σιλουέτα.Λίγα δε άτομα ξεχειμωνιάζουν στην ανατολική Μεσόγειο. Ο παγκόσμιος πληθυσμός του είναι δύσκολο να εκτιμηθεί λόγω της τεράστιας και ακανόνιστης γεωγραφικής κατανομής του. Υπολογίζεται σε 180.000-360.000 άτομα (κατηγορία Least Concern στην IUCN Red List)1. |
Παρόμοιο είδος: Αμμοσφυριχτής (Charadrius hiaticula).
Τα υποείδη της Δυτικής Παλαιαρκτικής
Στην περιοχή της Δυτικής Παλαιαρκτικής συναντάμε δύο κύρια υποείδη, τα οποία διακρίνονται κυρίως από την εξάπλωσή τους και μικρές μορφολογικές διαφορές:◾1. Charadrius leschenaultii columbinus
🔸Εξάπλωση: Από την κεντρική Μικρά Ασία, τη Συρία, τον Καύκασο και το Ιράν μέχρι το δυτικό Αφγανιστάν.🔸Χαρακτηριστικά: Είναι το υποείδος που εμφανίζεται συχνότερα στη λεκάνη της Μεσογείου κατά τη μετανάστευση.
◾2. Charadrius leschenaultii crassirostris
🔸Εξάπλωση: Από την Κασπία Θάλασσα ανατολικά προς τη λίμνη Ζαϊσάν.🔸Χαρακτηριστικά: Διαθέτει ελαφρώς πιο ισχυρό ράμφος (όπως υποδηλώνει και το όνομά του crassirostris < λατινικά crassus = παχύς + rostrum = ράμφος).
Η πρώτη επιβεβαιωμένη καταγραφή του για την Ελλάδα είναι πιθανόν να μην είχε γίνει ποτέ ή να καθυστερούσε για περισσότερο από μισό αιώνα. Στις 23 Δεκεμβρίου 1900, ο κύριος Merlin ο νεώτερος, συνέλεξε ένα «ηλικιωμένο θηλυκό άτομο με πλήρες χειμερινό πτέρωμα» κάπου…κοντά στη Λαμία. Το αναγνώρισε σαν Αμμοσφυριχτή (Charadrius hiaticula ή -καλύτερα- Aegialitis hiaticula όπως ήταν τότε η επιστημονική του ονομασία) και το έστειλε μαζί με άλλα δείγματα στον W.Schlüter, ιδιοκτήτη του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας της γερμανικής πόλης Halle. Ο τελευταίος διέκρινε ότι η ανοιχτόχρωμη γκριζοκαστανή ταινία στο στήθος δεν διακόπτονταν και υπέθεσε ότι ίσως επρόκειτο για κάποιο ασιατικό είδος σφυριχτή, που εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε ευρωπαϊκό έδαφος. Λίγο αργότερα ο Dr Otmar Reiser επιβεβαίωσε την υποψία του: το πουλί άνηκε στο είδος Eudromias geoffroyi, η επιστημονική ονομασία της εποχής εκείνης για τον Charadrius leschenaultii. Δυστυχώς μέχρι σήμερα και παρόλες τις προσπάθειες, δεν γνωρίζουμε την τύχη αυτού του δείγματος.
Ετικέτες:
Χαραδριόμορφα
Ευχαριστούμε που διαβάσατε την ανάρτηση Ερημοσφυριχτής
