Τιναμίδες (Tinamidae) 
Οικογένεια εδαφόβιων σποροφάγων πτηνών τής τάξης Τιναμιόμορφα (Tinamiformes) της ομοταξίας παλαιόγναθα (Palaeognathae), με τυπικό εκπρόσωπο το γένος τιναμού (Tinamus).
Οι συνήθειες και η μορφολογία του σώματος θυμίζουν τις φραγκόκοτες. Παρότι μορφολογικά μοιάζουν με τα ορνιθόμορφα, οι πιο στενοί συγγενείς τους, σύμφωνα με τη σημερινή άποψη, είναι οι στρουθιονίδες (Struthionidae).
Έχουν κρυπτικό χρωματισμό, οι καστανές και
γκρι αποχρώσεις κυριαρχούν, συχνά με δυσδιάκριτες λωρίδες ή κηλίδες. Σε ορισμένα είδη υπάρχει ένας μικρός φυλετικός διμορφισμός, οι ραβδώσεις είναι ελαφρώς πιο έντονες στο θηλυκό ή το φτέρωμα είναι ελαφρώς ανοιχτότερο. Το μέγεθος κυμαίνεται ανάλογα με το είδος, από 14 έως 49 εκατοστά και το βάρος από 43 γραμμάρια έως 1,8 κιλά.
Τα πόδια είναι μεσαίου μήκους, με τρία εμπρόσθια και ένα προς τα πίσω, δάκτυλα (ανισοδάκτυλο) και μπορούν να τρέξουν αρκετά γρήγορα. Ζουν κυρίως στο έδαφος πετάνε μόνο όταν απειληθούν και για λίγο.
Έχουν μικρά φτερά και ουρά με συνέπεια να χάνουν τον έλεγχο της πτήσης, δεν είναι πάντα δυνατόν να αποφύγουν φυσικά εμπόδια. Όχι σπάνια μια απόπειρα πτήσης τελειώνει με μια σύγκρουση στον κορμό δέντρου, η οποία μπορεί να είναι θανατηφόρα. Οι πτήσεις διαρκούν λίγο, σε μικρές αποστάσεις που δεν υπερβαίνουν τα 500 μέτρα. Επιπλέον έχουν μικρή καρδιά, τη μικρότερη από όλα τα πουλιά σε σχέση με το μέγεθος του σώματος, με συνέπεια να κουράζονται εύκολα.
Έχουν μελωδικό κελάηδισμα που μοιάζει με φλάουτο.
Βιότοπος – συνήθειες
Οι τιναμίδες συναντούνται στα δάση, τις σαβάνες και στους λειμώνες της κεντρικής και νότιας Αμερικής, από το Μεξικό έως τη Χιλή.
Είναι ντροπαλά πουλιά, συνήθως κρύβονται στην πυκνή βλάστηση. Κατά την προσέγγιση ενός ανθρώπου ή εν δυνάμει εχθρού, παραμένουν ακίνητα, μόνο αν η προσέγγιση είναι κοντινή ή πολύ απειλητική, τρέπονται σε φυγή.
ζουν μοναχικά ή σε ομάδες ανάλογα με το είδος. Δραστηριοποιούνται την ημέρα, το βράδυ κουρνιάζουν στην πυκνή θαμνώδη βλάστηση, σπανιότερα σε χαμηλά κλαδιά.
Διατροφή
Είναι παμφάγα πουλιά. Τρέφονται με φυτικές τροφές διαφόρων ειδών (φρούτα, σπόρους, βλαστούς, φύλλα, μπουμπούκια, άνθη, ρίζες, βολβοί), καθώς και με μικρά ασπόνδυλα (μυρμήγκια, τερμίτες, σκαθάρια, ακρίδες, προνύμφες εντόμων, σαλιγκάρια, γαιοσκώληκες). Τα μεγαλύτερα είδη τρώνε περιστασιακά μικρά σπονδυλωτά όπως σαύρες, βατράχους και ποντικούς.
Τα γένη Nothura, Nothoprocta και Eudromia προτιμούν τους σπόρους και τις ρίζες των φυτών, ενώ το γένος Tinamotis τρώνε κυρίως τα πράσινα μέρη των φυτών.
Αναπαραγωγή
Στην αναπαραγωγική συμπεριφορά παρουσιάζουν πολλές ομοιότητες με τις Ρειίδες (Rheidae). Είναι πολυγαμικά, το αρσενικό εξασφαλίζει μια κυρίαρχη περιοχή και συγκεντρώνει πολλές θηλυκές. Οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στα αρσενικά καταλήγουν συνήθως σε λακτίσματα και τσιμπήματα.
Η φωλιά χτίζεται πάντα στο έδαφος, κρυμμένη στους θάμνους ή στα χόρτα, έτσι ώστε να είναι μη ορατή από μακριά.
Τα θηλυκά γεννούν, έως και δεκαέξι αυγά στη φωλιά. Τα αυγά έχουν φανταχτερά χρώματα συνήθως, πράσινα, μπλε, τιρκουάζ, μοβ, γκρι, καφέ και κίτρινα, ανάλογα με το είδος, μόνο τα αυγά του γένος Tinamotis έχουν μικρές κηλίδες.
Αφού τα θηλυκά γεννήσουν τα αυγά, αποχωρούν από την επικράτεια και μπαίνουν στην περιοχή άλλου αρσενικού για να συνεχίσουν την αναπαραγωγή. Το αρσενικό μένει μόνο του και συνεπώς είναι υπεύθυνο για την επώαση των αυγών. Η περίοδος επώασης διαρκεί από δεκαέξι έως είκοσι μέρες.
Οι νεοσσοί μεγαλώνουν εξαιρετικά γρήγορα, μέσα σε μόλις είκοσι ημέρες φτάνουν στο πλήρες μέγεθος και εγκαταλείπουν το αρσενικό.
Εάν ο αναπαραγωγικός χρόνος δεν έχει τελειώσει ακόμα, το αρσενικό συνεχίζει την αναπαραγωγική διαδικασία προσελκύοντας τα θηλυκά για ένα κύκλο ακόμη.
Αν και ορισμένα είδη είναι από τα πιο άφθονα πουλιά στη νότια Αμερική, πολλά είδη ζουν στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου. Με την αποψίλωση των δασών της νότιας Αμερικής, αυτά τα είδη απειλούνται όλο και περισσότερο. Επιπλέον, θηρεύονται για το κρέας τους.
Οδηγός της Οικογένειας Τιναμίδες (Tinamidae)
Οι Τιναμίδες είναι εδαφόβια πουλιά, γνωστά για το εξαιρετικό τους καμουφλάζ και τα εντυπωσιακά γυαλιστερά αυγά τους που μοιάζουν με πορσελάνη. Χωρίζονται σε δύο υποοικογένειες: τις Τιναμίδες των δασών (Tinaminae) και τις Τιναμίδες των ανοικτών εκτάσεων (Nothουrinae).
🔸 Tinamus major (Μεγάλο Τιναμού): Ένα από τα μεγαλύτερα είδη. Ζει στα δάση της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής και είναι γνωστό για το απόκοσμο, μελωδικό του σφύριγμα την αυγή και το σούρουπο.
🔸 Nothocercus bonapartei (Τιναμού των Υψιπέδων): Ζει σε ορεινά δάση (νεφελοδάση) στις Άνδεις. Έχει σκούρο, στικτό φτέρωμα.
🔸 Nothocercus julius (Τιναμού με Κίτρινο Θώρακα): Απαντάται σε μεγάλα υψόμετρα στην Κολομβία, τον Ισημερινό και το Περού.
🔸 Crypturellus cinereus (Σταχτί Τιναμού): Χαρακτηρίζεται από το ομοιόμορφο γκρίζο-καφέ χρώμα του. Ζει συνήθως κοντά σε βάλτους ή πυκνούς θάμνους στον Αμαζόνιο.
🔸 Crypturellus soui (Μικρό Τιναμού): Ένα από τα μικρότερα μέλη της οικογένειας, πολύ κοινό σε δάση και φυτείες κακάο.
🔸 Crypturellus undulatus (Κυματιστό Τιναμού): Ονομάζεται έτσι λόγω των λεπτών κυματιστών γραμμών στο φτέρωμά του.
🔸 Crypturellus noctivagus (Τιναμού με Κίτρινα Πόδια): Ενδημικό της Βραζιλίας, απειλούμενο λόγω της απώλειας βιοτόπων στον Ατλαντικό Δρυμό.
🔸 Rhynchotus rufescens (Κοκκινωπό Τιναμού): Μεγάλο είδος της σαβάνας (Cerrado). Έχει χαρακτηριστική κοκκινωπή απόχρωση στα φτερά και το στήθος.
🔸 Eudromia elegans (Κομψό Τιναμού): Διαθέτει ένα μακρύ, λεπτό λοφίο που γέρνει προς τα εμπρός. Ζει στις στέπες της Αργεντινής και της Χιλής.
🔸 Eudromia formosa (Όμορφο Τιναμού): Παρόμοιο με το προηγούμενο, αλλά ζει στις ξηρές εκτάσεις του Τσάκο στην Παραγουάη και την Αργεντινή.
🔸 Nothoprocta cinerascens (Τιναμού της Θάμνων): Ζει σε ξηρές περιοχές με θάμνους. Έχει γκριζωπό καμουφλάζ.
🔸 Nothoprocta ornata (Στολισμένο Τιναμού): Ζει σε πολύ μεγάλα υψόμετρα στις Άνδεις (Puna).
🔸 Nothoprocta perdicaria (Τιναμού της Χιλής): Ενδημικό της Χιλής, προτιμά τα μεσογειακού τύπου οικοσυστήματα.
🔸 Nothura maculosa (Κηλιδωτό Τιναμού): Πολύ κοινό είδος στις πάμπας της Αργεντινής και της Ουρουγουάης. Είναι το είδος που συναντούν συχνότερα οι κυνηγοί.
Οικογένεια εδαφόβιων σποροφάγων πτηνών τής τάξης Τιναμιόμορφα (Tinamiformes) της ομοταξίας παλαιόγναθα (Palaeognathae), με τυπικό εκπρόσωπο το γένος τιναμού (Tinamus).
Οι συνήθειες και η μορφολογία του σώματος θυμίζουν τις φραγκόκοτες. Παρότι μορφολογικά μοιάζουν με τα ορνιθόμορφα, οι πιο στενοί συγγενείς τους, σύμφωνα με τη σημερινή άποψη, είναι οι στρουθιονίδες (Struthionidae).
Έχουν κρυπτικό χρωματισμό, οι καστανές και
γκρι αποχρώσεις κυριαρχούν, συχνά με δυσδιάκριτες λωρίδες ή κηλίδες. Σε ορισμένα είδη υπάρχει ένας μικρός φυλετικός διμορφισμός, οι ραβδώσεις είναι ελαφρώς πιο έντονες στο θηλυκό ή το φτέρωμα είναι ελαφρώς ανοιχτότερο. Το μέγεθος κυμαίνεται ανάλογα με το είδος, από 14 έως 49 εκατοστά και το βάρος από 43 γραμμάρια έως 1,8 κιλά.
Τα πόδια είναι μεσαίου μήκους, με τρία εμπρόσθια και ένα προς τα πίσω, δάκτυλα (ανισοδάκτυλο) και μπορούν να τρέξουν αρκετά γρήγορα. Ζουν κυρίως στο έδαφος πετάνε μόνο όταν απειληθούν και για λίγο.
Έχουν μικρά φτερά και ουρά με συνέπεια να χάνουν τον έλεγχο της πτήσης, δεν είναι πάντα δυνατόν να αποφύγουν φυσικά εμπόδια. Όχι σπάνια μια απόπειρα πτήσης τελειώνει με μια σύγκρουση στον κορμό δέντρου, η οποία μπορεί να είναι θανατηφόρα. Οι πτήσεις διαρκούν λίγο, σε μικρές αποστάσεις που δεν υπερβαίνουν τα 500 μέτρα. Επιπλέον έχουν μικρή καρδιά, τη μικρότερη από όλα τα πουλιά σε σχέση με το μέγεθος του σώματος, με συνέπεια να κουράζονται εύκολα.
Έχουν μελωδικό κελάηδισμα που μοιάζει με φλάουτο.
Βιότοπος – συνήθειες
Οι τιναμίδες συναντούνται στα δάση, τις σαβάνες και στους λειμώνες της κεντρικής και νότιας Αμερικής, από το Μεξικό έως τη Χιλή.
Είναι ντροπαλά πουλιά, συνήθως κρύβονται στην πυκνή βλάστηση. Κατά την προσέγγιση ενός ανθρώπου ή εν δυνάμει εχθρού, παραμένουν ακίνητα, μόνο αν η προσέγγιση είναι κοντινή ή πολύ απειλητική, τρέπονται σε φυγή.
ζουν μοναχικά ή σε ομάδες ανάλογα με το είδος. Δραστηριοποιούνται την ημέρα, το βράδυ κουρνιάζουν στην πυκνή θαμνώδη βλάστηση, σπανιότερα σε χαμηλά κλαδιά.
Διατροφή
Είναι παμφάγα πουλιά. Τρέφονται με φυτικές τροφές διαφόρων ειδών (φρούτα, σπόρους, βλαστούς, φύλλα, μπουμπούκια, άνθη, ρίζες, βολβοί), καθώς και με μικρά ασπόνδυλα (μυρμήγκια, τερμίτες, σκαθάρια, ακρίδες, προνύμφες εντόμων, σαλιγκάρια, γαιοσκώληκες). Τα μεγαλύτερα είδη τρώνε περιστασιακά μικρά σπονδυλωτά όπως σαύρες, βατράχους και ποντικούς.
Τα γένη Nothura, Nothoprocta και Eudromia προτιμούν τους σπόρους και τις ρίζες των φυτών, ενώ το γένος Tinamotis τρώνε κυρίως τα πράσινα μέρη των φυτών.
Αναπαραγωγή
Στην αναπαραγωγική συμπεριφορά παρουσιάζουν πολλές ομοιότητες με τις Ρειίδες (Rheidae). Είναι πολυγαμικά, το αρσενικό εξασφαλίζει μια κυρίαρχη περιοχή και συγκεντρώνει πολλές θηλυκές. Οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στα αρσενικά καταλήγουν συνήθως σε λακτίσματα και τσιμπήματα.
Η φωλιά χτίζεται πάντα στο έδαφος, κρυμμένη στους θάμνους ή στα χόρτα, έτσι ώστε να είναι μη ορατή από μακριά.
Τα θηλυκά γεννούν, έως και δεκαέξι αυγά στη φωλιά. Τα αυγά έχουν φανταχτερά χρώματα συνήθως, πράσινα, μπλε, τιρκουάζ, μοβ, γκρι, καφέ και κίτρινα, ανάλογα με το είδος, μόνο τα αυγά του γένος Tinamotis έχουν μικρές κηλίδες.
Αφού τα θηλυκά γεννήσουν τα αυγά, αποχωρούν από την επικράτεια και μπαίνουν στην περιοχή άλλου αρσενικού για να συνεχίσουν την αναπαραγωγή. Το αρσενικό μένει μόνο του και συνεπώς είναι υπεύθυνο για την επώαση των αυγών. Η περίοδος επώασης διαρκεί από δεκαέξι έως είκοσι μέρες.
Οι νεοσσοί μεγαλώνουν εξαιρετικά γρήγορα, μέσα σε μόλις είκοσι ημέρες φτάνουν στο πλήρες μέγεθος και εγκαταλείπουν το αρσενικό.
Εάν ο αναπαραγωγικός χρόνος δεν έχει τελειώσει ακόμα, το αρσενικό συνεχίζει την αναπαραγωγική διαδικασία προσελκύοντας τα θηλυκά για ένα κύκλο ακόμη.
Αν και ορισμένα είδη είναι από τα πιο άφθονα πουλιά στη νότια Αμερική, πολλά είδη ζουν στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου. Με την αποψίλωση των δασών της νότιας Αμερικής, αυτά τα είδη απειλούνται όλο και περισσότερο. Επιπλέον, θηρεύονται για το κρέας τους.
Οδηγός της Οικογένειας Τιναμίδες (Tinamidae)
Οι Τιναμίδες είναι εδαφόβια πουλιά, γνωστά για το εξαιρετικό τους καμουφλάζ και τα εντυπωσιακά γυαλιστερά αυγά τους που μοιάζουν με πορσελάνη. Χωρίζονται σε δύο υποοικογένειες: τις Τιναμίδες των δασών (Tinaminae) και τις Τιναμίδες των ανοικτών εκτάσεων (Nothουrinae).
◾1. Γένος Tinamus & Nothocercus (Τιναμού των Δασών)
Αυτά τα πουλιά ζουν στα πυκνά τροπικά δάση και είναι εξαιρετικά δύσκολο να παρατηρηθούν.🔸 Tinamus major (Μεγάλο Τιναμού): Ένα από τα μεγαλύτερα είδη. Ζει στα δάση της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής και είναι γνωστό για το απόκοσμο, μελωδικό του σφύριγμα την αυγή και το σούρουπο.
🔸 Nothocercus bonapartei (Τιναμού των Υψιπέδων): Ζει σε ορεινά δάση (νεφελοδάση) στις Άνδεις. Έχει σκούρο, στικτό φτέρωμα.
🔸 Nothocercus julius (Τιναμού με Κίτρινο Θώρακα): Απαντάται σε μεγάλα υψόμετρα στην Κολομβία, τον Ισημερινό και το Περού.
◾2. Γένος Crypturellus (Μικρά Τιναμού)
Είναι το πολυπληθέστερο γένος της οικογένειας.🔸 Crypturellus cinereus (Σταχτί Τιναμού): Χαρακτηρίζεται από το ομοιόμορφο γκρίζο-καφέ χρώμα του. Ζει συνήθως κοντά σε βάλτους ή πυκνούς θάμνους στον Αμαζόνιο.
🔸 Crypturellus soui (Μικρό Τιναμού): Ένα από τα μικρότερα μέλη της οικογένειας, πολύ κοινό σε δάση και φυτείες κακάο.
🔸 Crypturellus undulatus (Κυματιστό Τιναμού): Ονομάζεται έτσι λόγω των λεπτών κυματιστών γραμμών στο φτέρωμά του.
🔸 Crypturellus noctivagus (Τιναμού με Κίτρινα Πόδια): Ενδημικό της Βραζιλίας, απειλούμενο λόγω της απώλειας βιοτόπων στον Ατλαντικό Δρυμό.
◾3. Γένος Rhynchotus & Eudromia (Τιναμού με Λοφίο)
Αυτά τα είδη προτιμούν πιο ξηρές και ανοιχτές περιοχές.🔸 Rhynchotus rufescens (Κοκκινωπό Τιναμού): Μεγάλο είδος της σαβάνας (Cerrado). Έχει χαρακτηριστική κοκκινωπή απόχρωση στα φτερά και το στήθος.
🔸 Eudromia elegans (Κομψό Τιναμού): Διαθέτει ένα μακρύ, λεπτό λοφίο που γέρνει προς τα εμπρός. Ζει στις στέπες της Αργεντινής και της Χιλής.
🔸 Eudromia formosa (Όμορφο Τιναμού): Παρόμοιο με το προηγούμενο, αλλά ζει στις ξηρές εκτάσεις του Τσάκο στην Παραγουάη και την Αργεντινή.
◾4. Γένος Nothoprocta & Nothura (Τιναμού των Στεπών)
Πουλιά που θυμίζουν πολύ τις ευρωπαϊκές πέρδικες.🔸 Nothoprocta cinerascens (Τιναμού της Θάμνων): Ζει σε ξηρές περιοχές με θάμνους. Έχει γκριζωπό καμουφλάζ.
🔸 Nothoprocta ornata (Στολισμένο Τιναμού): Ζει σε πολύ μεγάλα υψόμετρα στις Άνδεις (Puna).
🔸 Nothoprocta perdicaria (Τιναμού της Χιλής): Ενδημικό της Χιλής, προτιμά τα μεσογειακού τύπου οικοσυστήματα.
🔸 Nothura maculosa (Κηλιδωτό Τιναμού): Πολύ κοινό είδος στις πάμπας της Αργεντινής και της Ουρουγουάης. Είναι το είδος που συναντούν συχνότερα οι κυνηγοί.
◾5. Γένος Tinamotis
🔸 Tinamotis pentlandii (Τιναμού της Πούνα): Ένα εντυπωσιακό πουλί των υψηλών οροπεδίων των Άνδεων. Έχει έντονα σχέδια στο κεφάλι και ζει σε ομάδες, κάτι σπάνιο για τις Τιναμίδες.Eudromia-formosa
Tinamotis-pentlandii
Nothocercus-bonapartei
Eudromia-elegans
Rhynchotus-rufescens
Tinamotis-pentlandii
Nothocercus-bonapartei
Eudromia-elegans
Rhynchotus-rufescens
Crypturellus-cin/meus
Nothocercus-julius
Nothoprocta-ciner/ns
Nothoprocta-ornata
Crypturellus-soui
Nothocercus-julius
Nothoprocta-ciner/ns
Nothoprocta-ornata
Crypturellus-soui
Crypturellus-undulatus
Tinamus-major
Nothura maculosa
Nothoprocta-perdicaria
Crypturellus-noctivagus
Tinamus-major
Nothura maculosa
Nothoprocta-perdicaria
Crypturellus-noctivagus
παλαιόγναθα
όρος που αναφέρεται στην οργάνωση τού οστέινου ουρανίσκου τών πτηνών, όταν η ύνις, τα υπερώια και τα πτερυγοειδή οστά είναι συγκολλημένα μεταξύ τους.
Στα Παλαιόγναθα ανήκουν οι Στρουθοκάμηλοι, τα Νάντου, τα Κίβι, τα Εμού και οι Τιναμίδες, ενώ στα Νεόγναθα ανήκουν όλα τ' άλλα είδη.
νεόγναθα
υπέρταξη πτηνών τών οποίων ο οστέινος ουρανίσκος έχει δομή κατά την οποία η ύνις είναι ανεξάρτητη από τα υπερώια και πτεριγοειδή οστά.
Κείμενο Ζιάκας Ηλίας
όρος που αναφέρεται στην οργάνωση τού οστέινου ουρανίσκου τών πτηνών, όταν η ύνις, τα υπερώια και τα πτερυγοειδή οστά είναι συγκολλημένα μεταξύ τους.
Στα Παλαιόγναθα ανήκουν οι Στρουθοκάμηλοι, τα Νάντου, τα Κίβι, τα Εμού και οι Τιναμίδες, ενώ στα Νεόγναθα ανήκουν όλα τ' άλλα είδη.
νεόγναθα
υπέρταξη πτηνών τών οποίων ο οστέινος ουρανίσκος έχει δομή κατά την οποία η ύνις είναι ανεξάρτητη από τα υπερώια και πτεριγοειδή οστά.
Ετικέτες:
Στρουθιονόμορφα
Ευχαριστούμε που διαβάσατε την ανάρτηση Τιναμίδες
