Φαλακροκορακίδες (Phalacrocoracidae)
Οι Φαλακροκορακίδες είναι μεσαίου και μεγάλου μεγέθους υδρόβια πτηνά τα οποία σχηματίζουν μεγάλες αποικίες στις ακτές των εύκρατων και τροπικών παραθαλάσσιων περιοχών όλου του κόσμου· ορισμένα είδη ή υποείδη συναντώνται και στις όχθες μεγάλων λιμνών ή ποταμών. Πολλές διαφορετικές ταξινομήσεις της οικογένειας έχουν προταθεί πρόσφατα και ο αριθμός των γενών
αμφισβητείται, από 26 έως 43 είδη. Το επιστημονικό όνομα του γένους προέρχεται από τα αρχαία ελληνικά, φαλακρός (phalakros, "φαλακρός") και κόραξ (korax, "κοράκι"). Η ονομασία «Κορμοράνος» προέρχεται από τη λατινική Corvus marinus, "κοράκι θάλασσα".
Το φτέρωμά τους είναι συνήθως στιλπνό και μαύρο, ενίοτε ποικιλμένο με γκρίζες ή λευκές αποχρώσεις. Ο λαιμός τους είναι μακρύς και ευλύγιστος, το ράμφος τους λεπτό και κυρτό, ενώ μπορεί να φέρουν στο πρόσωπο ζωηρόχρωμες περιοχές γυμνού δέρματος.
Τα πουλιά αυτά βουτούν συχνά στο νερό για να συλλάβουν ψάρια, με τα οποία τρέφονται σχεδόν αποκλειστικά. Αφού χορτάσουν, ξεκουράζονται για μικρό χρονικό διάστημα σε ένα σχετικά ψηλό και προσήλιο μέρος, όπου απλώνουν τις φτερούγες τους για να στεγνώσουν· αυτό συμβαίνει επειδή το φτέρωμα των Κορμοράνων δεν είναι αδιάβροχο, όπως το φτέρωμα άλλων υδρόβιων πουλιών.
Το πιο κοινό είδος της οικογένειας είναι το Phalacrocorax carbo, γνωστό και ως μεγάλος Κορμοράνος, ευρύτατα διαδεδομένο στην Ευρώπη, στη Βόρεια Αμερική και στην Ασία, και λιγότερο στην Αφρική και στην Ωκεανία.
Ορισμένοι ανατολικοί λαοί συνηθίζουν, ακόμα και σήμερα, να χρησιμοποιούν τους κ. στο ψάρεμα. Τη νύχτα προσελκύουν κοπάδια ψαριών ανάβοντας φωτιές. Κάθε ψαράς κρατά από έναν ή περισσότερους κ. δεμένους με ένα μακρύ σχοινί, τους οποίους αφήνει κάθε τόσο να βουτούν στο νερό και να φέρνουν από ένα ψάρι. Για να μην καταπίνουν οι κ. τα ψάρια που πιάνουν, τους περνούν γύρω από τον λαιμό έναν χαλκά.
Οι κ. μπορούν να εξοντώσουν την ιχθυοπανίδα των εσωτερικών υδάτων στην περιοχή όπου ζουν. Η ζημιά αυτή συχνά αντισταθμίζεται από κάποιο σημαντικό όφελος που παρέχουν, όπως, για παράδειγμα, στην περίπτωση των ακτών του Περού, όπου ορισμένα είδη κ., που συγκεντρώνονται εκεί κατά δισεκατομμύρια, εξασφαλίζουν με τα περιττώματά τους το γνωστό γκουανό, ένα από τα πολυτιμότερα φυσικά νιτρικά λιπάσματα.
🔸Εμφάνιση: Λίγο μικρότερος και πιο λεπτός από τον Κορμοράνο. Το ράμφος του είναι πιο λεπτό και το μέτωπό του πιο απότομο.
🔸Χαρακτηριστικό: Το όνομά του προέρχεται από το μικρό λοφίο που αποκτά στο κεφάλι την άνοιξη. Το φτέρωμά του έχει μια έντονη πράσινη μεταλλική λάμψη.
🔸Βιότοπος: Ζει αποκλειστικά στη θάλασσα. Δεν θα τον δείτε ποτέ σε γλυκά νερά (λίμνες ή ποτάμια). Φωλιάζει σε βραχώδεις ακτές και ερημονήσια.
🔸Εμφάνιση: Το μεγαλύτερο είδος (μήκος έως 91 εκ.). Το φτέρωμά του είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου μαύρο με μια χαρακτηριστική λευκή κηλίδα στο πηγούνι και τα μάγουλα.
🔸Αναπαραγωγή: Κατά την περίοδο της αναπαραγωγής, τα ενήλικα αποκτούν μια λευκή κηλίδα στους μηρούς.
🔸Βιότοπος: Θαλάσσιες ακτές, λίμνες, ποτάμια και λιμνοθάλασσες. Είναι πολύ κοινό είδος και συχνά τον βλέπουμε να κάθεται σε βράχια ή στύλους με τις φτερούγες ανοιχτές.
🔸Εμφάνιση: Πολύ μικρότερη από τους άλλους δύο (45-55 εκ.). Έχει σχετικά μακριά ουρά και πολύ κοντό, χοντρό ράμφος.
🔸Χρωματισμός: Το καλοκαίρι το κεφάλι της παίρνει ένα καφετί χρώμα και το σώμα της γεμίζει με μικρές λευκές στίγμες.
🔸Βιότοπος: Προτιμά υγροτόπους με γλυκά νερά, πλούσια βλάστηση και καλαμιώνες (π.χ. Πρέσπες, Κερκίνη). Είναι είδος με ιδιαίτερη προστατευτική αξία.
2. φαεθοντίδες (phaethontidae),
3. φαλακροκορακίδες (phalacrocoracidae),
4. φρεγατίδες (fregatidae),
5. ανχινγκίδες (anchingidae) και
6. σουλίδες (sulidae).
Οι Φαλακροκορακίδες είναι μεσαίου και μεγάλου μεγέθους υδρόβια πτηνά τα οποία σχηματίζουν μεγάλες αποικίες στις ακτές των εύκρατων και τροπικών παραθαλάσσιων περιοχών όλου του κόσμου· ορισμένα είδη ή υποείδη συναντώνται και στις όχθες μεγάλων λιμνών ή ποταμών. Πολλές διαφορετικές ταξινομήσεις της οικογένειας έχουν προταθεί πρόσφατα και ο αριθμός των γενών
Φαλακροκορακίδες
Θαλασσοκόρακας
Κορμοράνος
Λαγγόνα
Πελεκανόμορφα
Πελεκανίδες
Φρεγατίδες
Ανιγκίδες
Σουλίδες
Φαεθοντίδες
Ερωδιίδες
Φαλαινοκεφαλίδες
Σκοπίδες
Το φτέρωμά τους είναι συνήθως στιλπνό και μαύρο, ενίοτε ποικιλμένο με γκρίζες ή λευκές αποχρώσεις. Ο λαιμός τους είναι μακρύς και ευλύγιστος, το ράμφος τους λεπτό και κυρτό, ενώ μπορεί να φέρουν στο πρόσωπο ζωηρόχρωμες περιοχές γυμνού δέρματος.
Τα πουλιά αυτά βουτούν συχνά στο νερό για να συλλάβουν ψάρια, με τα οποία τρέφονται σχεδόν αποκλειστικά. Αφού χορτάσουν, ξεκουράζονται για μικρό χρονικό διάστημα σε ένα σχετικά ψηλό και προσήλιο μέρος, όπου απλώνουν τις φτερούγες τους για να στεγνώσουν· αυτό συμβαίνει επειδή το φτέρωμα των Κορμοράνων δεν είναι αδιάβροχο, όπως το φτέρωμα άλλων υδρόβιων πουλιών.
Το πιο κοινό είδος της οικογένειας είναι το Phalacrocorax carbo, γνωστό και ως μεγάλος Κορμοράνος, ευρύτατα διαδεδομένο στην Ευρώπη, στη Βόρεια Αμερική και στην Ασία, και λιγότερο στην Αφρική και στην Ωκεανία.
Ορισμένοι ανατολικοί λαοί συνηθίζουν, ακόμα και σήμερα, να χρησιμοποιούν τους κ. στο ψάρεμα. Τη νύχτα προσελκύουν κοπάδια ψαριών ανάβοντας φωτιές. Κάθε ψαράς κρατά από έναν ή περισσότερους κ. δεμένους με ένα μακρύ σχοινί, τους οποίους αφήνει κάθε τόσο να βουτούν στο νερό και να φέρνουν από ένα ψάρι. Για να μην καταπίνουν οι κ. τα ψάρια που πιάνουν, τους περνούν γύρω από τον λαιμό έναν χαλκά.
Οι κ. μπορούν να εξοντώσουν την ιχθυοπανίδα των εσωτερικών υδάτων στην περιοχή όπου ζουν. Η ζημιά αυτή συχνά αντισταθμίζεται από κάποιο σημαντικό όφελος που παρέχουν, όπως, για παράδειγμα, στην περίπτωση των ακτών του Περού, όπου ορισμένα είδη κ., που συγκεντρώνονται εκεί κατά δισεκατομμύρια, εξασφαλίζουν με τα περιττώματά τους το γνωστό γκουανό, ένα από τα πολυτιμότερα φυσικά νιτρικά λιπάσματα.
Κατηγορία: Υδρόβια & Παρυδάτια | Φαλακροκορακίδες (Phalacrocoracidae)
◾1. Λοφιοκορμοράνος (Phalacrocorax aristotelis)
Ο Ακροβάτης της Θάλασσας. Ο Θαλασσοκόρακας μοιάζει αρκετά με τον πιο κοινό Κορμοράνο αλλά είναι μικρότερος🔸Εμφάνιση: Λίγο μικρότερος και πιο λεπτός από τον Κορμοράνο. Το ράμφος του είναι πιο λεπτό και το μέτωπό του πιο απότομο.
🔸Χαρακτηριστικό: Το όνομά του προέρχεται από το μικρό λοφίο που αποκτά στο κεφάλι την άνοιξη. Το φτέρωμά του έχει μια έντονη πράσινη μεταλλική λάμψη.
🔸Βιότοπος: Ζει αποκλειστικά στη θάλασσα. Δεν θα τον δείτε ποτέ σε γλυκά νερά (λίμνες ή ποτάμια). Φωλιάζει σε βραχώδεις ακτές και ερημονήσια.
◾2. Κορµοράνος (Phalacrocorax carbo)
Ο Μεγάλος Ψαράς. Μεγάλο υδρόβιο πτηνό με μαύρο φτέρωμα.🔸Εμφάνιση: Το μεγαλύτερο είδος (μήκος έως 91 εκ.). Το φτέρωμά του είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου μαύρο με μια χαρακτηριστική λευκή κηλίδα στο πηγούνι και τα μάγουλα.
🔸Αναπαραγωγή: Κατά την περίοδο της αναπαραγωγής, τα ενήλικα αποκτούν μια λευκή κηλίδα στους μηρούς.
🔸Βιότοπος: Θαλάσσιες ακτές, λίμνες, ποτάμια και λιμνοθάλασσες. Είναι πολύ κοινό είδος και συχνά τον βλέπουμε να κάθεται σε βράχια ή στύλους με τις φτερούγες ανοιχτές.
◾3. Λαγγόνα (Phalacrocorax pygmeus)
Μικροσκοπική και Σπάνια. Είναι το μικρότερο σε μέγεθος είδος της οικογένειας.🔸Εμφάνιση: Πολύ μικρότερη από τους άλλους δύο (45-55 εκ.). Έχει σχετικά μακριά ουρά και πολύ κοντό, χοντρό ράμφος.
🔸Χρωματισμός: Το καλοκαίρι το κεφάλι της παίρνει ένα καφετί χρώμα και το σώμα της γεμίζει με μικρές λευκές στίγμες.
🔸Βιότοπος: Προτιμά υγροτόπους με γλυκά νερά, πλούσια βλάστηση και καλαμιώνες (π.χ. Πρέσπες, Κερκίνη). Είναι είδος με ιδιαίτερη προστατευτική αξία.
Γιατί ανοίγουν τις φτερούγες τους;
Σε αντίθεση με τις πάπιες, οι κορμοράνοι έχουν λιγότερο λίπος στα πούπουλά τους. Αυτό τους βοηθά να βουτούν πιο γρήγορα και βαθιά (γιατί δεν έχουν μεγάλη άνωση), αλλά το φτέρωμα βρέχεται. Έτσι, μετά το ψάρεμα, πρέπει να κάθονται στον ήλιο με ανοιχτές φτερούγες για να στεγνώσουν, ώστε να μπορούν να πετάξουν ξανά με ασφάλεια.Φαλακροκορακίδες (Phalacrocoracidae)
Οικογένεια πουλιών της τάξης των πελεκανόμορφων ή στεγανόποδων. Αριθμεί γύρω στα 30 είδη, γνωστά κυρίως με την κοινή ονομασία κορμοράνοι. Στις ελληνικές περιοχές ζουν τρία είδη, ο φαλακροκόρακας ο άνθρακας (αλλιώς κορμοράνος, ρώσσα, καραπαπί, καραμπαμπάς, καταρράχτης και καλικατζού), ο φαλακροκόρακας του Αριστοτέλη (αλλιώς θαλασσοκουρούνα, γυαλόπαπια, θαλασσοκόρακας, καλικατσούδα, καλικατζού, καρκατζούνα, καραμπατάκι) και ο φαλακροκόρακας ο πυγμαίος (αλλιώς ώφυια, μικρή λαγγόνα).Πελεκανόμορφα (pelecaniformes)
Τάξη πτηνών, που χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι τα δάκτυλά τους είναι ενωμένα με νηκτική μεμβράνη, τεντωμένη όχι μόνο ανάμεσα στα 3 μπροστινά δάκτυλα, αλλά και ανάμεσα στο δεύτερο δάκτυλο και τον αντίχειρα, που είναι γυρισμένος προς τα πίσω. Τα πουλιά αυτά βαδίζουν δύσκολα. Έχουν μακρύ και δυνατό ράμφος και πυκνό φτέρωμα. Τα περισσότερα ζουν στις ακροθαλασσιές ενώ άλλα μόνο στις μεγάλες λίμνες και στις όχθες των ποταμών. Η τάξη αυτή αριθμεί περίπου 59 είδη με παγκόσμια εξάπλωση, τα οποία κατανέμονται σε 6 οικογένειες:Οι κυριότερες οικογένειες πελεκανόμορφων είναι οι
1. πελεκανίδες (pelecanidae),2. φαεθοντίδες (phaethontidae),
3. φαλακροκορακίδες (phalacrocoracidae),
4. φρεγατίδες (fregatidae),
5. ανχινγκίδες (anchingidae) και
6. σουλίδες (sulidae).
Ετικέτες:
Φαλακροκορακίδες
Ευχαριστούμε που διαβάσατε την ανάρτηση Φαλακροκορακίδες
