Θυελλόγλαρος (Larus canus)
Ο Θυελλόγλαρος (διεθνώς γνωστός ως Common Gull ή Mew Gull στην Ευρασία), είναι ένας κομψός, μεσαίου μεγέθους λευκοκέφαλος γλάρος. Στην εμφάνιση μοιάζει με μια μικρογραφία του Ασημόγλαρου, αλλά διαθέτει πολύ πιο «ευγενική» έκφραση προσώπου, λεπτό ράμφος και ιδιαίτερη βιολογία. Είναι έντονα μεταναστευτικό είδος, το οποίο επισκέπτεται τη χώρα μας κατά τους χειμερινούς μήνες.
Η Ταξινομική Διάσπαση και τα Υποείδη
Γλάροι (Larus)
Αιγαιόγλαρος
Ασημόγλαρος
Καστανοκέφαλος
Μαυροκέφαλος
Νανόγλαρος
Θυελλόγλαρος
Λεπτοραµφόγλαρος
Ρίσσα
Άνοος
Η Διάσπαση (The Split): Ο πληθυσμός της Βορειοδυτικής Αμερικής, γνωστός παλαιότερα ως Larus canus brachyrhynchus, αναγνωρίζεται πλέον ως ξεχωριστό, αυτόνομο είδος με το όνομα Short-billed Gull (Larus brachyrhynchus).
Ο Ευρασιατικός Θυελλόγλαρος (Larus canus sensu stricto): Περιορίζεται πλέον στην Ευρασία και περιλαμβάνει τρία διακριτά υποείδη:
1. Larus canus canus (Ευρωπαϊκός Θυελλόγλαρος): Ο ονομαστικός (nominate) τύπος. Αναπαράγεται στην Ισλανδία, τις Βρετανικές Νήσους και τη Σκανδιναβία. Είναι το μικρότερο και πιο ανοιχτόχρωμο υποείδος, με χαρακτηριστικά σκούρα μάτια.
2. Larus canus heinei (Ρωσικός Θυελλόγλαρος): Αναπαράγεται από τη Λευκή Θάλασσα έως την Κεντρική Σιβηρία. Είναι μεγαλύτερος, με πιο απότομο μέτωπο, ελαφρώς πιο σκούρο γκρίζο μανδύα και συχνά πιο ανοιχτόχρωμα μάτια. Αυτό είναι το κύριο υποείδος που ξεχειμωνιάζει στην Ανατολική Μεσόγειο και την Ελλάδα.
3. Larus canus kamtschatschensis (Γλάρος της Καμτσάτκα): Αναπαράγεται στη Βορειοανατολική Σιβηρία. Είναι το μεγαλύτερο υποείδος, με μέγεθος που πλησιάζει αυτό του Larus delawarensis, με παχύτερο ράμφος και πιο αργή ανάπτυξη φτερώματος.
Μορφολογικά Χαρακτηριστικά
Ο ενήλικος Θυελλόγλαρος έχει μέγεθος αισθητά μικρότερο από έναν Ασημόγλαρο της Μεσογείου, αλλά είναι σαφώς μεγαλύτερος από έναν Καστανοκέφαλο γλάρο.Διαστάσεις: Μήκος σώματος 40-46 εκατοστά, άνοιγμα φτερών 110-130 εκατοστά και βάρος 290-552 γραμμάρια (με τα αρσενικά να είναι ελαφρώς βαρύτερα).
Κεφάλι και Έκφραση: Το κεφάλι του είναι μικρό και στρογγυλεμένο, με απαλό επικλινές μέτωπο. Σε συνδυασμό με το μεγάλο, σκούρο μάτι (στο υποείδος canus), δίνει στο πουλί μια πολύ «γλυκιά» ή «αθώα» έκφραση, εντελώς αντίθετη με το άγριο βλέμμα των μεγάλων γλάρων.
Το Ράμφος: Πολύ λεπτό, κοντό και μυτερό. Κατά την αναπαραγωγική περίοδο έχει ένα καθαρό πρασινοκίτρινο χρώμα χωρίς κανένα κόκκινο ή μαύρο σημάδι. Τον χειμώνα αποκτά μια αμυδρή, σκοτεινή κάθετη ζώνη (δακτύλιο) κοντά στην άκρη.
Τα Πόδια: Σχετικά κοντά, με χρώμα που ποικίλλει από θαμπό λαδί-πράσινο έως κιτρινωπό.
Η Ράχη (Μανδύας): Καθαρό, μέτριο γκρίζο (ελαφρώς πιο σκούρο από του L. argentatus αλλά πιο ανοιχτό από του L. michahellis).
Σχέδιο Φτερούγας (Ανοιχτή): Οι μαύρες άκρες των φτερών φέρουν μεγάλες, καθαρές λευκές κηλίδες (mirrors), ιδιαίτερα στα πρωτεύοντα P10 και P9. Στην πτήση, οι κηλίδες αυτές δημιουργούν ένα εντυπωσιακό σχέδιο που μοιάζει με «σειρά από μαργαριτάρια» (string of pearls).
Οδηγός Αναγνώρισης στο Πεδίο: Θυελλόγλαρος vs Παρόμοια Είδη
Λόγω μεγέθους και χρωματισμού, ο Θυελλόγλαρος συχνά συγχέεται με τον Ασημόγλαρο της Μεσογείου (όταν δεν υπάρχει μέτρο σύγκρισης μεγέθους) ή με τον αμερικανικό Δακτυλιοφόρο Γλάρο (Larus delawarensis - σπάνιος επισκέπτης στην Ευρώπη).Γεωγραφική Εξάπλωση και Παρουσία στην Ελλάδα
Αναπαραγωγή: Ο Θυελλόγλαρος φωλιάζει σε ένα ευρύ φάσμα της βόρειας Ευρασίας, από την Ισλανδία και τη Σκωτία, σε όλη τη Σκανδιναβία, τη Βόρεια Ρωσία έως τη Σιβηρία. Φωλιάζει σε αποικίες κοντά σε ακτές, νησάκια, αλλά και σε εσωτερικά ύδατα (λίμνες, τυρφώνες).Μετανάστευση & Διαχείμαση: Είναι έντονα μεταναστευτικό πουλί. Το φθινόπωρο μετακινείται νότια και δυτικά. Μεγάλοι πληθυσμοί ξεχειμωνιάζουν στη Βόρεια Θάλασσα, τη Βαλτική, τη Μαύρη Θάλασσα και την Κασπία, καθώς και σε ολόκληρη τη λεκάνη της Μεσογείου.
Καθεστώς στην Ελλάδα
Είναι τακτικός χειμερινός επισκέπτης και διαβάτης (κυρίως από τον Νοέμβριο έως τον Μάρτιο).Βιότοποι: Παρατηρείται κυρίως σε παράκτιες περιοχές, λιμάνια, εκβολές ποταμών και παράκτιους υγροτόπους (π.χ. Δέλτα Έβρου, Δέλτα Νέστου, Θερμαϊκός Κόλπος, Αμβρακικός Κόλπος).
Ιδιαίτερη Συμπεριφορά: Σε αντίθεση με τους μεγάλους γλάρους, ο Θυελλόγλαρος δείχνει ιδιαίτερη προτίμηση σε καλλιεργημένες εκτάσεις και υγρά λιβάδια. Συχνά ακολουθεί τα τρακτέρ που οργώνουν τα χωράφια κοντά στις ακτές (μαζί με τους Καστανοκέφαλους γλάρους) για να τραφεί με σκουλήκια και προνύμφες εντόμων.
Η Αναγνώριση των Νεαρών Ηλικιών (1st-winter)
Όπως όλοι οι γλάροι, ο Θυελλόγλαρος χρειάζεται τρία έτη για να αποκτήσει το πλήρες ενήλικο φτέρωμα (three-age group gull):Νεαρά Πτηνά (Πρώτου Χειμώνα): Έχουν ένα πολύ όμορφο, λεπτομερώς γραμμωτό καφέ-γκρι σχέδιο.
Διαγνωστικά Στοιχεία:
Το Ράμφος: Έχει ροζ-σαρκώδη βάση με απότομο, κατάμαυρο άκρο (όχι σταδιακό σβήσιμο).Η Ουρά: Φέρει μια πολύ καθαρή, στενή μαύρη λωρίδα στο άκρο της (tail band), η οποία έρχεται σε έντονη αντίθεση με το κατάλευκο ουροπύγιο.
Τα Πόδια: Είναι ροζ-σαρκώδη (σε αντίθεση με τα λαδι-πράσινα των ενηλίκων).
Το χειμώνα το κεφάλι του αποκτά ζωηρά καστανόγκριζα στίγματα. Οι ανήλικοι έχουν καστανόγκριζο χρώμα με ράμφος μαυριδερό και καστανωπά πόδια και ενηλικιώνονται μετά από δύο, τρία χρόνια. Οταν πετάει ο Θυελλόγλαρος, διακρίνεται η χαρακτηριστική λευκή βούλα στη μαύρη άκρη της φτερούγας. Η φωνή του είναι υψηλή και διαπεραστική. Το φτερούγισμά του γρήγορο και δυνατό, το πέταγμά του ευέλικτο.
Κατηγορία: Χαραδριόμορφα ➜ Γλαρόμορφα | Γλάροι, Λαρίδες
Ετικέτες:
Γλάροι
Ευχαριστούμε που διαβάσατε την ανάρτηση Θυελλόγλαρος
