Ο λαγοπόδης των Άλπεων (Lagopus muta) 
H oνομασία του οφείλεται στο γεγονός ότι μακριά φτερά καλύπτουν τα πόδια του απομονώνοντας τις πατούσες του από το κρύο και βελτιώνοντας τη σταθερότητα του βαδίσματος του στο μαλακό χιόνι, χωρίς να βουλιάζει. Oι τρεις αλλαγές φτερώματος όχι μόνο του εξασφαλίζουν την πιό τέλεια απομίμηση με το περιβάλλον, επιτρέποντας του να ξεφεύγει απο το οξύ βλέμμα των αρπακτικών,
αλλά αντιπροσωπεύουν ακόμη και μια προσαρμογή στις δύσκολες κλιματολογικές συνθήκες των ψηλών βουνών.
H διατροφή του κατά την διάρκεια του χειμώνα, ο λαγοπόδης τρέφεται κυρίως με φύτρα και μπουμπούκια μυρτίλου, ροδόδεντρου η χαμηλής οξιάς , που τ' ανακαλύπτει σκάβοντας το χιόνι μέχρι βάθους 30 εκατοστών.
Το καλοκαίρι τρώει μεγάλη ποικιλία χόρτων και βοτάνων που φυτρώνουν στα βουνά, καθώς και διάφορα ασπόνδυλα έντομα, αράχνες κλπ που αποτελούν τη βάση της διατροφής των μικρών του.
Τα χειμωνιάτικα κοπάδια, που αποτελούνται στις αρχές της άνοιξης. Οι λαγόποδες μετακινούνται στις αρχές της άνοιξης. Οι λαγόποδες σχηματίζουν τότε ζευγάρια που οικειοποιούνται μια περιοχή από καμιά δεκαριά στρέμματα, την οποία υπερασπίζεται το μονογαμικό αρσενικό ενάντια στους πιθανούς αντιζήλους του. Οι μάχες ανάμεσα στ' αρσενικά είναι παρ' όλ' αυτά, πολύ σπάνιες.
Σ' αυτό τον χώρο θα γίνουν τα ζευγαρώματα. τα πουλιά κορδώνονται και σχηματίζουν κύκλο ενώ το αρσενικό κινητικό και φουντωτό , κελαηδά κάνοντας πλήθος πτήσεις, ξυστά στις πλαγιές. Η φωλιά χτίζεται σε μια λακκούβα που σκάβει στο χώμα κι ύστερα τη βελτιώνει πρόχειρα. Το θηλυκό γεννά 6-8 αυγά με βούλες, που εγκαταλείπουν γρήγορα τη φωλιά, ακολουθούν τη μητέρα τους λίγες ημέρες μετά τη γέννηση. Το αρσενικό εγκαταλείπει τότε την οικογενειακή μονάδα που θα παραμείνει ενωμένη ως το φθινόπωρο.
Στην ουσία, εκεί που τελειώνει η επικράτεια του ενός, ξεκινάει η επικράτεια του άλλου.
Βαλτοχιονόκοτα (Willow Grouse): Προτιμά χαμηλότερα υψόμετρα. Ζει σε υγρά λαγκάδια, ανοιχτές εκτάσεις της τούνδρας με θάμνους, και κυρίως σε περιοχές με πυκνές συστάδες από ιτιές και σημύδες που της προσφέρουν τροφή και κάλυψη.
Βραχολαγοπόδης (Rock Ptarmigan): Είναι ο "βασιλιάς των βράχων". Προτιμά πολύ πιο ψηλά υψόμετρα, πάνω από τη γραμμή των δέντρων (αλπική και υποαλπική ζώνη). Συναντάται σε απόκρημνες, άγονες πλαγιές, ανάμεσα σε βράχους, λιθώνες (scree) και χαμηλή, φτωχή βλάστηση ρεικιών.
Η Βαλτοχιονόκοτα βγάζει έναν δυνατό, σχεδόν "γελαστό" και ρυθμικό ήχο που μοιάζει με κακάρισμα: "go-back, go-back, go-back".
Ο Βραχολαγοπόδης παράγει έναν πολύ ιδιαίτερο, ξερό, τραχύ και υπόκωφο ήχο που μοιάζει με τρίξιμο ή με το γρύλισμα βατράχου/κουρδίσματος (ένα παρατεταμένο "krr-krr-krr").
H oνομασία του οφείλεται στο γεγονός ότι μακριά φτερά καλύπτουν τα πόδια του απομονώνοντας τις πατούσες του από το κρύο και βελτιώνοντας τη σταθερότητα του βαδίσματος του στο μαλακό χιόνι, χωρίς να βουλιάζει. Oι τρεις αλλαγές φτερώματος όχι μόνο του εξασφαλίζουν την πιό τέλεια απομίμηση με το περιβάλλον, επιτρέποντας του να ξεφεύγει απο το οξύ βλέμμα των αρπακτικών,
Τετραονίδαι
Αγριόκουρκος
Μαυροκόκκορας
Αγριόκοτα
Bonasa umbellus
Spruce Grouse
Τυμπανούχοι
Λαγόπους (Lagopus)
Βαλτοχιονόκοτα
Λαγοπόδης
Λαγοπόδης των Άλπεων
Σκωτσέζικος Λαγοπόδης
Λαγόπους pyrenaicus
Λαγοπόδης λευκόουρος
Κατηγορία: Ορνιθόμορφα | Τετραονίδες
Πραγματικά το λευκό φτέρωμα συγκρατεί τη ζέστη. ακόμη, είναι πολύ πυκνό, κι έτσι έχει καλή μόνωση από το κρύο. Να γιατί το πουλί που το καλοκαιρινό φτέρωμa του είναι καφεκόκκινο με μαύρες βούλες, γίνεται από τον Σεπτέμβρη γκρι και καφεκόκκινο με λευκές ρίγες κι ύστερα άσπιλα λευκό, στα τέλη Οκτώβρη. Μόνο η ουρά και η μικρή κηλίδα που ξεκινά από το ράμφος ως το πίσω μέρος του ματιού παραμένουν σκούρες. Την άνοιξη υφίσταται μια νέα αλλαγή και αποκτά το ενδιάμεσο φτέρωμα του και κατόπι, το καλοκαιρινό. Δεν έχει την κόκκινη πτυχή πάνω από τα μάτια του.H διατροφή του κατά την διάρκεια του χειμώνα, ο λαγοπόδης τρέφεται κυρίως με φύτρα και μπουμπούκια μυρτίλου, ροδόδεντρου η χαμηλής οξιάς , που τ' ανακαλύπτει σκάβοντας το χιόνι μέχρι βάθους 30 εκατοστών.
Το καλοκαίρι τρώει μεγάλη ποικιλία χόρτων και βοτάνων που φυτρώνουν στα βουνά, καθώς και διάφορα ασπόνδυλα έντομα, αράχνες κλπ που αποτελούν τη βάση της διατροφής των μικρών του.
Τα χειμωνιάτικα κοπάδια, που αποτελούνται στις αρχές της άνοιξης. Οι λαγόποδες μετακινούνται στις αρχές της άνοιξης. Οι λαγόποδες σχηματίζουν τότε ζευγάρια που οικειοποιούνται μια περιοχή από καμιά δεκαριά στρέμματα, την οποία υπερασπίζεται το μονογαμικό αρσενικό ενάντια στους πιθανούς αντιζήλους του. Οι μάχες ανάμεσα στ' αρσενικά είναι παρ' όλ' αυτά, πολύ σπάνιες.
Σ' αυτό τον χώρο θα γίνουν τα ζευγαρώματα. τα πουλιά κορδώνονται και σχηματίζουν κύκλο ενώ το αρσενικό κινητικό και φουντωτό , κελαηδά κάνοντας πλήθος πτήσεις, ξυστά στις πλαγιές. Η φωλιά χτίζεται σε μια λακκούβα που σκάβει στο χώμα κι ύστερα τη βελτιώνει πρόχειρα. Το θηλυκό γεννά 6-8 αυγά με βούλες, που εγκαταλείπουν γρήγορα τη φωλιά, ακολουθούν τη μητέρα τους λίγες ημέρες μετά τη γέννηση. Το αρσενικό εγκαταλείπει τότε την οικογενειακή μονάδα που θα παραμείνει ενωμένη ως το φθινόπωρο.
πώς διαφοροποιείται ο Λαγοπόδης των Άλπεων, Βραχολαγοπόδης (Rock Ptarmigan) από την Βαλτοχιονόκοτα (Lagopus lagopus)
Αν και ανήκουν στο ίδιο γένος (Lagopus) και μοιράζονται την εντυπωσιακή ικανότητα να γίνονται κατάλευκα τον χειμώνα, η Βαλτοχιονόκοτα (Lagopus lagopus) και ο Βραχολαγοπόδης (Lagopus muta) παρουσιάζουν σαφείς διαφορές στη μορφολογία, τη φωνή και, κυρίως, στις προτιμήσεις του βιοτόπου τους.Στην ουσία, εκεί που τελειώνει η επικράτεια του ενός, ξεκινάει η επικράτεια του άλλου.
Οικότοπος & Υψομετρική Κατανομή
Η κύρια διαφορά τους είναι το "πού" προτιμούν να ζουν, ειδικά στις περιοχές όπου οι γεωγραφικές τους ζώνες συμπίπτουν (συμπατρικά είδη):Βαλτοχιονόκοτα (Willow Grouse): Προτιμά χαμηλότερα υψόμετρα. Ζει σε υγρά λαγκάδια, ανοιχτές εκτάσεις της τούνδρας με θάμνους, και κυρίως σε περιοχές με πυκνές συστάδες από ιτιές και σημύδες που της προσφέρουν τροφή και κάλυψη.
Βραχολαγοπόδης (Rock Ptarmigan): Είναι ο "βασιλιάς των βράχων". Προτιμά πολύ πιο ψηλά υψόμετρα, πάνω από τη γραμμή των δέντρων (αλπική και υποαλπική ζώνη). Συναντάται σε απόκρημνες, άγονες πλαγιές, ανάμεσα σε βράχους, λιθώνες (scree) και χαμηλή, φτωχή βλάστηση ρεικιών.
Φωνή & Συμπεριφορά
Οι κραυγές τους κατά την περίοδο της αναπαραγωγής είναι εντελώς διαφορετικές και αποτελούν το πιο εύκολο μέσο αναγνώρισης στο πεδίο:Η Βαλτοχιονόκοτα βγάζει έναν δυνατό, σχεδόν "γελαστό" και ρυθμικό ήχο που μοιάζει με κακάρισμα: "go-back, go-back, go-back".
Ο Βραχολαγοπόδης παράγει έναν πολύ ιδιαίτερο, ξερό, τραχύ και υπόκωφο ήχο που μοιάζει με τρίξιμο ή με το γρύλισμα βατράχου/κουρδίσματος (ένα παρατεταμένο "krr-krr-krr").
