Πουλιά, γένος: Πίκος (Picus)
Picus γένος μεσαίου έως μεγάλου μεγέθους δρυοκολαπτών με ή χωρίς έντονο χρωματιστό λοφίο, μακριά ουρά, με μερικώς ή κυρίως απόχρωση του πράσινου και κόκινο σε μερικά είδη κεφάλι. Ο σεξουαλικός διμορφισμός συναντάται στο χρωματισμό του πάνω μέρους της κεφαλής. Ζούν στην Ευρώπη, την Ασία και τη Βόρεια Αφρική. Στην Κεντρική Ευρώπη ζεί ο
Προτιμούν ανοιχτά δάση, κυρίως πλατύφυλλων δέντρων. Σκάβουν τη φωλιά τους στα γέρικα δέντρα και επιστρώνουν το εσωτερικό με ροκανίδια.
Τρέφονται με έντομα, κυρίως με μυρμήγκια ή τερμίτες που συλλέγουν από το έδαφος, ή σκάβουν με το ράμφος τους και τα περισυλλέγουν με την κολλώδη γλώσσα τους, μερικά είδη συμπληρώνουν τη διατροφή τους με φρούτα ή αυγά άλλων πουλιών.
Γένος Picus: Οι Πράσινοι "Κυνηγοί" Μυρμηγκιών
Πρόκειται για μεσαίου έως μεγάλου μεγέθους δρυοκολάπτες που ξεχωρίζουν αμέσως από τους ασπρόμαυρους συγγενείς τους χάρη στις αποχρώσεις του πράσινου που κυριαρχούν στο φτέρωμά τους.
Χαρακτηριστικά και Εμφάνιση
Τα μέλη του γένους Picus είναι πουλιά με ιδιαίτερη αισθητική:
🔸Χρώματα: Το κύριο χαρακτηριστικό τους είναι οι πράσινες αποχρώσεις στο σώμα, ενώ πολλά είδη διαθέτουν έντονο κόκκινο χρώμα στο κεφάλι.
🔸Λοφίο και Ουρά: Ορισμένα είδη φέρουν εντυπωσιακό χρωματιστό λοφίο, ενώ όλα διαθέτουν μακριά, ισχυρή ουρά που τα βοηθά στη στήριξη πάνω στους κορμούς.
Σεξουαλικός Διμορφισμός: Το αρσενικό ξεχωρίζει από το θηλυκό κυρίως από τον χρωματισμό στο πάνω μέρος της κεφαλής, μια λεπτομέρεια που βοηθά τους παρατηρητές πουλιών στην αναγνώριση του φύλου.
Γεωγραφική Εξάπλωση
Το γένος αυτό έχει ευρεία παρουσία σε τρεις ηπείρους: Ευρώπη, Ασία και Βόρεια Αφρική. Στην Κεντρική Ευρώπη, οι πιο γνωστοί αντιπρόσωποι είναι:
🔸1. Ο Πρασινοδρυοκολάπτης (Picus viridis): Ο πιο κοινός και "φασαριόζος" της ομάδας.
🔸2. Ο Σταχτής Δρυοκολάπτης (Picus canus): Πιο διακριτικός, με χαρακτηριστικό γκρίζο κεφάλι.
Οικολογία και Κατοικία
Αντίθετα με άλλους δρυοκολάπτες που προτιμούν τα πυκνά δάση, οι Picus δείχνουν μια προτίμηση στα ανοιχτά δάση, κυρίως πλατύφυλλων δέντρων.
🔸Φωλιά: Σκάβουν τις φωλιές τους σε γέρικα δέντρα, δείχνοντας την ανάγκη για προστασία των παλαιών συστάδων.
🔸Εσωτερική Διακόσμηση: Δεν χρησιμοποιούν υλικά για τη φωλιά τους, αλλά επιστρώνουν το εσωτερικό της απλώς με τα ροκανίδια που προκύπτουν από το σκάλισμα του ξύλου.
Μια Ιδιαίτερη Διατροφή
Εδώ συναντάμε τη μεγαλύτερη διαφορά τους από τους άλλους δρυοκολάπτες: οι Picus είναι "εξειδικευμένοι" στο έδαφος!
🔸Το Μενού: Η τροφή τους αποτελείται κυρίως από μυρμήγκια και τερμίτες.
🔸Η Τεχνική: Συχνά τους βλέπουμε να ψάχνουν στο έδαφος. Σκάβουν με το δυνατό τους ράμφος τις μυρμηγκοφωλιές και χρησιμοποιούν την πολύ μακριά και κολλώδη γλώσσα τους για να περισυλλέξουν τα έντομα.
🔸Συμπληρώματα: Ανάλογα με την εποχή και το είδος, μπορεί να φάνε φρούτα ή ακόμα και αυγά άλλων πουλιών.
Βιότοπος: Ανοιχτά δάση, κήποι και λιβάδια.
Χαρακτηριστικό: Το κελάηδισμά του θυμίζει δυνατό "γέλιο". Είναι ο πιο κοινός εκπρόσωπος του γένους στην Ευρώπη και την Ελλάδα. Διαθέτει μια εξαιρετικά μακριά γλώσσα (έως 10 εκ.) για να φτάνει τα μυρμήγκια στις φωλιές τους.
Βιότοπος: Προτιμά παλαιότερα δάση φυλλοβόλων και μικτά δάση.
Στην Ελλάδα: Απαντάται κυρίως στην κεντρική και βόρεια χώρα. Είναι πιο "διακριτικός" από τον Πρασινοδρυοκολάπτη.
Βιότοπος: Παραθαλάσσια δάση και μαγγρόβια δάση της Νοτιοανατολικής Ασίας.
Βιότοπος: Τροπικά και υποτροπικά δάση της Ασίας.
Εξάπλωση: Μαλαισία, Σουμάτρα, Βόρνεο.
Εξάπλωση: Από τα Ιμαλάια έως τη Νοτιοανατολική Ασία.
Σε αυτό το μέρος εξετάζουμε είδη με ιδιαίτερα μοτίβα στο στήθος (ραβδώσεις, "λέπια") και είδη με περιορισμένη γεωγραφική εξάπλωση (ενδημικά).
Βιότοπος: Τροπικά δάση της Νοτιοανατολικής Ασίας (Μαλαισία, Σουμάτρα, Ιάβα).
Περιοχή: Μιανμάρ, Ταϊλάνδη και Μαλαισία.
Χαρακτηριστικό: Συχνάζει σε μαγγρόβια δάση και παράκτιες περιοχές.
Περιοχή: Ινδική υποήπειρος και Νοτιοανατολική Ασία.
Βιότοπος: Ζει σε ορεινά δάση των Ιμαλαΐων.
Περιοχή: Ενδημικό της Ιβηρικής Χερσονήσου (Ισπανία, Πορτογαλία).
Περιοχή: Βόρεια Αφρική (Μαρόκο, Αλγερία, Τυνησία).
Κατάσταση: Θεωρείται "Σχεδόν Απειλούμενο" (Near Threatened).
Περιοχή: Νοτιοανατολική Ασία (Καμπότζη, Λάος, Ταϊλάνδη, Βιετνάμ).
Γλώσσα: Η γλώσσα τους είναι κολλώδης και μπορεί να εκταθεί πολύ πέρα από το ράμφος.
Συμπεριφορά: Συχνά τους βλέπουμε να "σκάβουν" στο γρασίδι. Χρησιμοποιούν το ράμφος τους σαν σκαπάνη για να ανοίξουν τις μυρμηγκοφωλιές και στη συνέχεια "ψαρεύουν" τα μυρμήγκια και τις προνύμφες τους.
Κείμενο: Ζιάκας Ηλίας
Picus γένος μεσαίου έως μεγάλου μεγέθους δρυοκολαπτών με ή χωρίς έντονο χρωματιστό λοφίο, μακριά ουρά, με μερικώς ή κυρίως απόχρωση του πράσινου και κόκινο σε μερικά είδη κεφάλι. Ο σεξουαλικός διμορφισμός συναντάται στο χρωματισμό του πάνω μέρους της κεφαλής. Ζούν στην Ευρώπη, την Ασία και τη Βόρεια Αφρική. Στην Κεντρική Ευρώπη ζεί ο
Δρυοκολαπτόμορφα
Δρυοκολαπτίδες
Γένος Δενδροκόποι
Παρδαλοτσικλιτάρα
Λευκονώτης
Μεσοτσικλιτάρα
Νανοτσικλιτάρα
Βαλκανοτσικλιτάρα
Τριδάχτυλος
Στραβολαίµης
Γένος Πίκος (Picus)
Δρυοκολάπτης ο χλωρός
Πρασινοδρυοκολάπτης
Γένος Δρυοκόπος
Δρυοκόπος ο μέλας
Πρασινοδρυοκολάπτης (Picus viridis) και ο Σταχτής δρυοκολάπτης (Picus canus).Προτιμούν ανοιχτά δάση, κυρίως πλατύφυλλων δέντρων. Σκάβουν τη φωλιά τους στα γέρικα δέντρα και επιστρώνουν το εσωτερικό με ροκανίδια.
Τρέφονται με έντομα, κυρίως με μυρμήγκια ή τερμίτες που συλλέγουν από το έδαφος, ή σκάβουν με το ράμφος τους και τα περισυλλέγουν με την κολλώδη γλώσσα τους, μερικά είδη συμπληρώνουν τη διατροφή τους με φρούτα ή αυγά άλλων πουλιών.
Γένος Picus: Οι Πράσινοι "Κυνηγοί" Μυρμηγκιών
Πρόκειται για μεσαίου έως μεγάλου μεγέθους δρυοκολάπτες που ξεχωρίζουν αμέσως από τους ασπρόμαυρους συγγενείς τους χάρη στις αποχρώσεις του πράσινου που κυριαρχούν στο φτέρωμά τους.
Χαρακτηριστικά και Εμφάνιση
Τα μέλη του γένους Picus είναι πουλιά με ιδιαίτερη αισθητική:
🔸Χρώματα: Το κύριο χαρακτηριστικό τους είναι οι πράσινες αποχρώσεις στο σώμα, ενώ πολλά είδη διαθέτουν έντονο κόκκινο χρώμα στο κεφάλι.
🔸Λοφίο και Ουρά: Ορισμένα είδη φέρουν εντυπωσιακό χρωματιστό λοφίο, ενώ όλα διαθέτουν μακριά, ισχυρή ουρά που τα βοηθά στη στήριξη πάνω στους κορμούς.
Σεξουαλικός Διμορφισμός: Το αρσενικό ξεχωρίζει από το θηλυκό κυρίως από τον χρωματισμό στο πάνω μέρος της κεφαλής, μια λεπτομέρεια που βοηθά τους παρατηρητές πουλιών στην αναγνώριση του φύλου.
Γεωγραφική Εξάπλωση
Το γένος αυτό έχει ευρεία παρουσία σε τρεις ηπείρους: Ευρώπη, Ασία και Βόρεια Αφρική. Στην Κεντρική Ευρώπη, οι πιο γνωστοί αντιπρόσωποι είναι:
🔸1. Ο Πρασινοδρυοκολάπτης (Picus viridis): Ο πιο κοινός και "φασαριόζος" της ομάδας.
🔸2. Ο Σταχτής Δρυοκολάπτης (Picus canus): Πιο διακριτικός, με χαρακτηριστικό γκρίζο κεφάλι.
Οικολογία και Κατοικία
Αντίθετα με άλλους δρυοκολάπτες που προτιμούν τα πυκνά δάση, οι Picus δείχνουν μια προτίμηση στα ανοιχτά δάση, κυρίως πλατύφυλλων δέντρων.
🔸Φωλιά: Σκάβουν τις φωλιές τους σε γέρικα δέντρα, δείχνοντας την ανάγκη για προστασία των παλαιών συστάδων.
🔸Εσωτερική Διακόσμηση: Δεν χρησιμοποιούν υλικά για τη φωλιά τους, αλλά επιστρώνουν το εσωτερικό της απλώς με τα ροκανίδια που προκύπτουν από το σκάλισμα του ξύλου.
Μια Ιδιαίτερη Διατροφή
Εδώ συναντάμε τη μεγαλύτερη διαφορά τους από τους άλλους δρυοκολάπτες: οι Picus είναι "εξειδικευμένοι" στο έδαφος!
🔸Το Μενού: Η τροφή τους αποτελείται κυρίως από μυρμήγκια και τερμίτες.
🔸Η Τεχνική: Συχνά τους βλέπουμε να ψάχνουν στο έδαφος. Σκάβουν με το δυνατό τους ράμφος τις μυρμηγκοφωλιές και χρησιμοποιούν την πολύ μακριά και κολλώδη γλώσσα τους για να περισυλλέξουν τα έντομα.
🔸Συμπληρώματα: Ανάλογα με την εποχή και το είδος, μπορεί να φάνε φρούτα ή ακόμα και αυγά άλλων πουλιών.
Δρυοκολαπτόμορφα | Δρυοκολαπτίδες ή Πικίδες
Γένος: Picus (biology)
Το γένος Picus περιλαμβάνει δρυοκολάπτες μεσαίου και μεγάλου μεγέθους, που απαντώνται στην Ευρώπη, την Ασία και τη Βόρεια Αφρική. Σε αντίθεση με άλλους δρυοκολάπτες, πολλά είδη αυτού του γένους είναι εξαιρετικά εξειδικευμένα στο να τρέφονται με μυρμήγκια στο έδαφος.
◾Πρασινοδρυοκολάπτης Green Woodpecker, (Picus viridis)
Εμφάνιση: Μεγάλος δρυοκολάπτης με λαμπερό πράσινο σώμα, κίτρινο ουροπύγιο και κόκκινο "σκούφο".Βιότοπος: Ανοιχτά δάση, κήποι και λιβάδια.
Χαρακτηριστικό: Το κελάηδισμά του θυμίζει δυνατό "γέλιο". Είναι ο πιο κοινός εκπρόσωπος του γένους στην Ευρώπη και την Ελλάδα. Διαθέτει μια εξαιρετικά μακριά γλώσσα (έως 10 εκ.) για να φτάνει τα μυρμήγκια στις φωλιές τους.
◾Σταχτής δρυοκολάπτης Grey-headed Woodpecker, (Picus canus)
Εμφάνιση: Μοιάζει με τον Πρασινοδρυοκολάπτη αλλά είναι ελαφρώς μικρότερος, με γκρίζο κεφάλι και μόνο μια μικρή κόκκινη κηλίδα στο μέτωπο (στα αρσενικά).Βιότοπος: Προτιμά παλαιότερα δάση φυλλοβόλων και μικτά δάση.
Στην Ελλάδα: Απαντάται κυρίως στην κεντρική και βόρεια χώρα. Είναι πιο "διακριτικός" από τον Πρασινοδρυοκολάπτη.
◾Woodpecker, (Picus miniaceus)
Εμφάνιση: Έχει χαρακτηριστικές "λωρίδες" στο κάτω μέρος του σώματος και εντυπωσιακό κόκκινο λοφίο και φτερούγες.Βιότοπος: Παραθαλάσσια δάση και μαγγρόβια δάση της Νοτιοανατολικής Ασίας.
◾Lesser Yellownape, (Picus chlorolophus)
Εμφάνιση: Μικρότερη έκδοση του Yellownape, με πιο έντονο κόκκινο χρώμα στις πλευρές του κεφαλιού και πράσινη ράχη.Βιότοπος: Τροπικά και υποτροπικά δάση της Ασίας.
◾Crimson-winged Woodpecker, (Picus puniceus)
Εμφάνιση: Ξεχωρίζει από τις βαθυκόκκινες (πορφυρές) φτερούγες του, οι οποίες κάνουν έντονη αντίθεση με το κίτρινο-πράσινο σώμα και το κίτρινο λοφίο.Εξάπλωση: Μαλαισία, Σουμάτρα, Βόρνεο.
◾Greater Yellownape, Picus flavinucha
Εμφάνιση: Ένας εντυπωσιακός ασιατικός δρυοκολάπτης. Έχει πράσινο σώμα και ένα χαρακτηριστικό φωτεινό κίτρινο λοφίο (naped) στο πίσω μέρος του κεφαλιού.Εξάπλωση: Από τα Ιμαλάια έως τη Νοτιοανατολική Ασία.
Σε αυτό το μέρος εξετάζουμε είδη με ιδιαίτερα μοτίβα στο στήθος (ραβδώσεις, "λέπια") και είδη με περιορισμένη γεωγραφική εξάπλωση (ενδημικά).
◾Checker-throated Woodpecker (Picus mentalis)
Εμφάνιση: Ξεχωρίζει για τον εντυπωσιακό ασπρόμαυρο "καρό" λαιμό του. Έχει σκούρο πράσινο σώμα και ένα φαρδύ κίτρινο λοφίο.Βιότοπος: Τροπικά δάση της Νοτιοανατολικής Ασίας (Μαλαισία, Σουμάτρα, Ιάβα).
◾2. Streak-breasted Woodpecker (Picus viridanus)
Εμφάνιση: Πολύ παρόμοιος με τον Laced Woodpecker, αλλά με πιο έντονες σκούρες ραβδώσεις στο στήθος και ελαφρώς πιο θαμπό πράσινο χρώμα.Περιοχή: Μιανμάρ, Ταϊλάνδη και Μαλαισία.
◾Laced Woodpecker (Picus vittatus)
Εμφάνιση: Το όνομά του ("Laced") προέρχεται από το μοτίβο του στήθους που μοιάζει με δαντέλα. Έχει πράσινο σώμα, κόκκινο στέμμα (στα αρσενικά) και χαρακτηριστικό λευκό "φρύδι".Χαρακτηριστικό: Συχνάζει σε μαγγρόβια δάση και παράκτιες περιοχές.
◾Streak-throated Woodpecker (Picus xanthopygaeus)
Εμφάνιση: Μεσαίου μεγέθους, με έντονες ραβδώσεις στον λαιμό και την κοιλιά. Το ουροπύγιό του έχει ένα εντυπωσιακό κίτρινο-πράσινο χρώμα.Περιοχή: Ινδική υποήπειρος και Νοτιοανατολική Ασία.
◾Scaly-bellied Woodpecker (Picus squamatus)
Εμφάνιση: Ονομάζεται έτσι λόγω του μοτίβου στην κοιλιά που θυμίζει λέπια ψαριού. Είναι από τους μεγαλύτερους του γένους.Βιότοπος: Ζει σε ορεινά δάση των Ιμαλαΐων.
◾Japanese Woodpecker (Picus awokera)
Εμφάνιση: Ενδημικό είδος της Ιαπωνίας. Έχει λαμπερό πράσινο-κίτρινο σώμα, κόκκινο "μουστάκι" και στέμμα, και γκρίζα πλευρά με μαύρες ραβδώσεις.◾Iberian Woodpecker (Picus sharpei)
Εμφάνιση: Μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν υποείδος του Πρασινοδρυοκολάπτη. Διαφέρει γιατί δεν έχει μαύρο χρώμα γύρω από το μάτι, δίνοντάς του μια πιο "ανοιχτή" έκφραση στο πρόσωπο.Περιοχή: Ενδημικό της Ιβηρικής Χερσονήσου (Ισπανία, Πορτογαλία).
◾Levaillant's Woodpecker (Picus vaillantii)
Εμφάνιση: Ο "Πρασινοδρυοκολάπτης της Αφρικής". Μοιάζει πολύ με τον ευρωπαϊκό αλλά έχει διαφορετική φωνή και ζει σε απομονωμένους πληθυσμούς.Περιοχή: Βόρεια Αφρική (Μαρόκο, Αλγερία, Τυνησία).
◾Red-collared Woodpecker (Picus rabieri)
Εμφάνιση: Σπάνιο και εντυπωσιακό είδος. Έχει πράσινο σώμα αλλά το κεφάλι και ο λαιμός του περιβάλλονται από έντονο κόκκινο χρώμα (σαν κολάρο).Κατάσταση: Θεωρείται "Σχεδόν Απειλούμενο" (Near Threatened).
◾Black-headed Woodpecker (Picus erythropygius)
Εμφάνιση: Μοναδικό εμφάνιση με κατάμαυρο κεφάλι, κίτρινο λαιμό και έντονο κόκκινο ουροπύγιο.Περιοχή: Νοτιοανατολική Ασία (Καμπότζη, Λάος, Ταϊλάνδη, Βιετνάμ).
Η Εξειδίκευση στη Μυρμηγκοφαγία
Τα περισσότερα είδη του γένους Picus έχουν αναπτύξει μια ιδιαίτερη τεχνική:Γλώσσα: Η γλώσσα τους είναι κολλώδης και μπορεί να εκταθεί πολύ πέρα από το ράμφος.
Συμπεριφορά: Συχνά τους βλέπουμε να "σκάβουν" στο γρασίδι. Χρησιμοποιούν το ράμφος τους σαν σκαπάνη για να ανοίξουν τις μυρμηγκοφωλιές και στη συνέχεια "ψαρεύουν" τα μυρμήγκια και τις προνύμφες τους.
Κείμενο: Ζιάκας Ηλίας
Ετικέτες:
Δρυοκολαπτόμορφα
Ευχαριστούμε που διαβάσατε την ανάρτηση Γένος Πίκος
