Πλουβιανός (pluvianus aegyptius) 
Καλοβατικό πτηνό της οικογένειας των Γλαρεολιδών, της τάξης των χαραδριόμορφων, γνωστό με το κοινό όνομα φύλακας του κροκόδειλου.
Ο Πλουβιανός (Pluvianus aegyptius), διεθνώς γνωστός ως Egyptian Plover, είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά και κομψά παρυδάτια πουλιά της Αφρικής. Αν και για πολλά χρόνια ταξινομούνταν στην οικογένεια των Γλαρεολίδων (μαζί με τα Νεροχελίδονα),
σύγχρονες γενετικές μελέτες έδειξαν ότι αποτελεί μια εντελώς ξεχωριστή εξελικτική γραμμή, οδηγώντας στη δημιουργία της δικής του, μονοτυπικής οικογένειας Pluvianidae.
Διαστάσεις: Μήκος σώματος 19-21 εκατοστά, άνοιγμα φτερών 47-51 εκατοστά και βάρος 73-92 γραμμάρια.
Το Κεφάλι: Το στέμμα (κορυφή) και οι παρειές (μάγουλα) είναι κατάμαυρα. Ένα έντονο, καθαρό λευκό "φρύδι" (υπερόφρυη γραμμή) ξεκινά από τη βάση του ράμφους και ενώνεται στο πίσω μέρος του αυχένα, δημιουργώντας μια πανέμορφη αντίθεση.
Το Σώμα: Η ράχη φέρει ένα εντυπωσιακό μεταλλικό μπλε-μαύρο "καπάκι" που ξεκινά από τον αυχένα και εκτείνεται προς τα πίσω.
Το κάτω μέρος (στήθος και κοιλιά) έχει ένα απαλό, ζεστό ροδακινί-πορτοκαλί ή κρεμ-κίτρινο χρώμα.
Μια στενή μαύρη ζώνη (κολάρο) διατρέχει το στήθος, διαχωρίζοντας τον λαιμό από την κοιλιά.
Τα Πόδια: Σχετικά κοντά, με ένα πολύ απαλό, κομψό γαλαζωπό-γκρι χρώμα.
Φυλετικός Διμορφισμός: Δεν υφίσταται. Τα αρσενικά και τα θηλυκά είναι πανομοιότυπα σε εμφάνιση και μέγεθος.
Ο Πλουβιανός που είναι διαδομένος στα εσωτερικά νερά της Αφρικής, από τη Σενεγάλη έως την Αιθιοπία και από το Ζαΐρ έως την Αγκόλα, έχει μεγάλη οικειότητα με τους κροκοδείλους, στις ράχες των οποίων ζει για να τρώει τα παράσιτα και δεν διστάζει ακόμα και να μπει στο στόμα τους για να φάει τα υπολείμματα της τροφής που έχουν μείνει στα δόντια τους·, ενώ με τις φωνές τους προειδοποιούν για επερχόμενους κινδύνους. Συχνά τρέφεται και με μαλάκια και αρθρόποδα, τα οποία βρίσκει στις όχθες λιμνών, ποταμών και τελμάτων. Γεννούν συνήθως δύο έως τρία αυγά σε τρύπες στο έδαφος, σε αμμώδεις όχθες ποταμών και λιμνών. Η τρύπα καλύπτεται με ζεστή άμμο. Μερικές φορές οι γονείς ρυθμίζουν τη θερμοκρασία με βρεγμένη κοιλιά για να κρυώσει. Όταν υπάρχει κίνδυνος οι γονείς θάβουν προσωρινά τους νεοσσούς στην άμμο.
Θάψιμο Αυγών: Αντί να επωάζει τα αυγά του καθισμένος πάνω τους, τα θάβει τελείως κάτω από την καυτή άμμο (σε βάθος μερικών εκατοστών).
Δροσισμός με Νερό: Για να μην ψηθούν τα αυγά από την υπερβολική ζέστη, οι γονείς πετούν μέχρι το ποτάμι, βρέχουν το στήθος τους στο νερό (belly-soaking) και στη συνέχεια επιστρέφουν και κάθονται πάνω από την άμμο, αφήνοντας το νερό από τα πούπουλά τους να διεισδύσει και να δροσίσει τη φωλιά.
Προστασία Νεοσσών: Ακόμη και μετά την εκκόλαψη, αν πλησιάσει κάποιος εχθρός, οι γονείς θάβουν γρήγορα τους νεοσσούς στην άμμο και τους σκεπάζουν απαλά. Οι μικροί νεοσσοί μπορούν να παραμείνουν ακίνητοι κάτω από την άμμο αναπνέοντας από τους πόρους της, μέχρι να περάσει ο κίνδυνος.
1. Pluvianus aegyptius aegyptius (Linnaeus, 1758): Ο ονομαστικός (nominate) τύπος. Εξαπλώνεται στο μεγαλύτερο μέρος της τροπικής και υποσαχάριας Αφρικής (από τη Σενεγάλη και τη λεκάνη του Νίγηρα έως τον νότιο Σουδάν, την Αιθιοπία και την Ουγκάντα). Ιστορικά φώλιαζε και στην Αίγυπτο κατά μήκος του Νείλου, όπου δυστυχώς εξαφανίστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα μετά την κατασκευή του φράγματος του Ασουάν.
2. Pluvianus aegyptius angolae (Meinertzhagen, 1927): Περιγράφηκε ως το υποείδος της νοτιοδυτικής Αφρικής, με κύριο άξονα εξάπλωσης τη λεκάνη του ποταμού Κονγκό και τη βόρεια Ανγκόλα. Τα πουλιά αυτά τείνουν να είναι ελαφρώς πιο σκουρόχρωμα στο πάνω μέρος και με λίγο πιο έντονο κρεμ-κίτρινο χρωματισμό στην κοιλιά, αν και η συστηματική τους αυτονομία αμφισβητείται από ορισμένους ορνιθολόγους που τη θεωρούν απλώς νεότερο συνώνυμο (junior synonym).
Σύμφωνα με την IUCN, ο συνολικός αριθμός του είδους εκτιμάται από 40.000 έως 85.000 και έχει χαρακτηριστεί ως « είδος εκτός κινδύνου».
Η Αναφορά του Ηροδότου: Ο αρχαίος Έλληνας ιστορικός έγραψε ότι όταν ο κροκόδειλος του Νείλου βγαίνει στην όχθη και ανοίγει το στόμα του προς τον άνεμο, ένα μικρό πουλί που ονομάζεται «τροχίλος» (που ταυτοποιείται ως ο Πλουβιανός) μπαίνει άφοβα μέσα στο στόμα του για να φάει τις βδέλλες και τα υπολείμματα τροφής από τα δόντια του. Ο κροκόδειλος, αναγνωρίζοντας την υπηρεσία καθαρισμού, δεν κλείνει ποτέ το στόμα του για να βλάψει το πουλί.
Η Επιστημονική Πραγματικότητα: Αν και η ιστορία αυτή αναπαράχθηκε από πολλούς μεταγενέστερους συγγραφείς (όπως ο Αριστοτέλης και ο Πλίνιος) και έγινε λαϊκός μύθος, δεν έχει επιβεβαιωθεί ποτέ επιστημονικά. Δεν υπάρχει καμία φωτογραφική ή βιντεοσκοπημένη απόδειξη αυτής της συμπεριφοράς. Οι Πλουβιανοί όντως μοιράζονται τις ίδιες αμμώδεις όχθες με τους κροκοδείλους και συλλαμβάνουν μύγες που κάθονται πάνω στο δέρμα τους, αλλά η είσοδος στο στόμα τους θεωρείται πλέον ένας όμορφος ιστορικός μύθος.
Καλοβατικό πτηνό της οικογένειας των Γλαρεολιδών, της τάξης των χαραδριόμορφων, γνωστό με το κοινό όνομα φύλακας του κροκόδειλου.
Ο Πλουβιανός (Pluvianus aegyptius), διεθνώς γνωστός ως Egyptian Plover, είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά και κομψά παρυδάτια πουλιά της Αφρικής. Αν και για πολλά χρόνια ταξινομούνταν στην οικογένεια των Γλαρεολίδων (μαζί με τα Νεροχελίδονα),
σύγχρονες γενετικές μελέτες έδειξαν ότι αποτελεί μια εντελώς ξεχωριστή εξελικτική γραμμή, οδηγώντας στη δημιουργία της δικής του, μονοτυπικής οικογένειας Pluvianidae.
Μορφολογικά Χαρακτηριστικά
Ο Πλουβιανός είναι ένα μεσαίου μεγέθους, εξαιρετικά συμμετρικό πουλί που δεν μπορεί να συγχευθεί με κανένα άλλο είδος λόγω του μοναδικού, «γεωμετρικού» σχεδίου του φτερώματός του.Διαστάσεις: Μήκος σώματος 19-21 εκατοστά, άνοιγμα φτερών 47-51 εκατοστά και βάρος 73-92 γραμμάρια.
Το Κεφάλι: Το στέμμα (κορυφή) και οι παρειές (μάγουλα) είναι κατάμαυρα. Ένα έντονο, καθαρό λευκό "φρύδι" (υπερόφρυη γραμμή) ξεκινά από τη βάση του ράμφους και ενώνεται στο πίσω μέρος του αυχένα, δημιουργώντας μια πανέμορφη αντίθεση.
Το Σώμα: Η ράχη φέρει ένα εντυπωσιακό μεταλλικό μπλε-μαύρο "καπάκι" που ξεκινά από τον αυχένα και εκτείνεται προς τα πίσω.
Το κάτω μέρος (στήθος και κοιλιά) έχει ένα απαλό, ζεστό ροδακινί-πορτοκαλί ή κρεμ-κίτρινο χρώμα.
Μια στενή μαύρη ζώνη (κολάρο) διατρέχει το στήθος, διαχωρίζοντας τον λαιμό από την κοιλιά.
Τα Πόδια: Σχετικά κοντά, με ένα πολύ απαλό, κομψό γαλαζωπό-γκρι χρώμα.
Φυλετικός Διμορφισμός: Δεν υφίσταται. Τα αρσενικά και τα θηλυκά είναι πανομοιότυπα σε εμφάνιση και μέγεθος.
Υδρόβια & Παρυδάτια | Χαραδριόμορφα | Γλαρεολίδες (Glareolidae)
Ο Πλουβιανός που είναι διαδομένος στα εσωτερικά νερά της Αφρικής, από τη Σενεγάλη έως την Αιθιοπία και από το Ζαΐρ έως την Αγκόλα, έχει μεγάλη οικειότητα με τους κροκοδείλους, στις ράχες των οποίων ζει για να τρώει τα παράσιτα και δεν διστάζει ακόμα και να μπει στο στόμα τους για να φάει τα υπολείμματα της τροφής που έχουν μείνει στα δόντια τους·, ενώ με τις φωνές τους προειδοποιούν για επερχόμενους κινδύνους. Συχνά τρέφεται και με μαλάκια και αρθρόποδα, τα οποία βρίσκει στις όχθες λιμνών, ποταμών και τελμάτων. Γεννούν συνήθως δύο έως τρία αυγά σε τρύπες στο έδαφος, σε αμμώδεις όχθες ποταμών και λιμνών. Η τρύπα καλύπτεται με ζεστή άμμο. Μερικές φορές οι γονείς ρυθμίζουν τη θερμοκρασία με βρεγμένη κοιλιά για να κρυώσει. Όταν υπάρχει κίνδυνος οι γονείς θάβουν προσωρινά τους νεοσσούς στην άμμο.
Εκπληκτικές Οικολογικές Προσαρμογές
Ο Πλουβιανός είναι ένα πουλί των μεγάλων ποταμών και των αμμωδών νησίδων της Αφρικής. Έχει αναπτύξει μοναδικές μεθόδους επιβίωσης στην καυτή άμμο:Η «Θερμορύθμιση» και το Θάψιμο των Αυγών
Λόγω των ακραίων θερμοκρασιών που αναπτύσσονται στις αμμουδιές της Σαχέλ, ο Πλουβιανός έχει αναπτύξει μια μοναδική αναπαραγωγική στρατηγική:Θάψιμο Αυγών: Αντί να επωάζει τα αυγά του καθισμένος πάνω τους, τα θάβει τελείως κάτω από την καυτή άμμο (σε βάθος μερικών εκατοστών).
Δροσισμός με Νερό: Για να μην ψηθούν τα αυγά από την υπερβολική ζέστη, οι γονείς πετούν μέχρι το ποτάμι, βρέχουν το στήθος τους στο νερό (belly-soaking) και στη συνέχεια επιστρέφουν και κάθονται πάνω από την άμμο, αφήνοντας το νερό από τα πούπουλά τους να διεισδύσει και να δροσίσει τη φωλιά.
Προστασία Νεοσσών: Ακόμη και μετά την εκκόλαψη, αν πλησιάσει κάποιος εχθρός, οι γονείς θάβουν γρήγορα τους νεοσσούς στην άμμο και τους σκεπάζουν απαλά. Οι μικροί νεοσσοί μπορούν να παραμείνουν ακίνητοι κάτω από την άμμο αναπνέοντας από τους πόρους της, μέχρι να περάσει ο κίνδυνος.
Υπάρχουν δύο υποείδη:
Παρόλο που πολλοί σύγχρονοι ορνιθολογικοί κατάλογοι (όπως η IOC και η eBird/Clements) τείνουν να αντιμετωπίζουν τον Πλουβιανό ως μονοτυπικό είδος (λόγω του ότι οι χρωματικές διαφορές παρουσιάζουν μια συνεχή, κλινική διαβάθμιση - clinal variation), ιστορικά και συστηματικά αναγνωρίζονται δύο διακριτοί γεωγραφικοί τύποι (υποείδη):1. Pluvianus aegyptius aegyptius (Linnaeus, 1758): Ο ονομαστικός (nominate) τύπος. Εξαπλώνεται στο μεγαλύτερο μέρος της τροπικής και υποσαχάριας Αφρικής (από τη Σενεγάλη και τη λεκάνη του Νίγηρα έως τον νότιο Σουδάν, την Αιθιοπία και την Ουγκάντα). Ιστορικά φώλιαζε και στην Αίγυπτο κατά μήκος του Νείλου, όπου δυστυχώς εξαφανίστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα μετά την κατασκευή του φράγματος του Ασουάν.
2. Pluvianus aegyptius angolae (Meinertzhagen, 1927): Περιγράφηκε ως το υποείδος της νοτιοδυτικής Αφρικής, με κύριο άξονα εξάπλωσης τη λεκάνη του ποταμού Κονγκό και τη βόρεια Ανγκόλα. Τα πουλιά αυτά τείνουν να είναι ελαφρώς πιο σκουρόχρωμα στο πάνω μέρος και με λίγο πιο έντονο κρεμ-κίτρινο χρωματισμό στην κοιλιά, αν και η συστηματική τους αυτονομία αμφισβητείται από ορισμένους ορνιθολόγους που τη θεωρούν απλώς νεότερο συνώνυμο (junior synonym).
Σύμφωνα με την IUCN, ο συνολικός αριθμός του είδους εκτιμάται από 40.000 έως 85.000 και έχει χαρακτηριστεί ως « είδος εκτός κινδύνου».
Μύθος του «Κροκοδειλοφύλακα» (Herodotus Account)
Ο Πλουβιανός κουβαλά μία από τις πιο διάσημες ιστορίες της φυσικής ιστορίας, η οποία ανάγεται στον Ηρόδοτο (5ος αιώνας π.Χ.).Η Αναφορά του Ηροδότου: Ο αρχαίος Έλληνας ιστορικός έγραψε ότι όταν ο κροκόδειλος του Νείλου βγαίνει στην όχθη και ανοίγει το στόμα του προς τον άνεμο, ένα μικρό πουλί που ονομάζεται «τροχίλος» (που ταυτοποιείται ως ο Πλουβιανός) μπαίνει άφοβα μέσα στο στόμα του για να φάει τις βδέλλες και τα υπολείμματα τροφής από τα δόντια του. Ο κροκόδειλος, αναγνωρίζοντας την υπηρεσία καθαρισμού, δεν κλείνει ποτέ το στόμα του για να βλάψει το πουλί.
Η Επιστημονική Πραγματικότητα: Αν και η ιστορία αυτή αναπαράχθηκε από πολλούς μεταγενέστερους συγγραφείς (όπως ο Αριστοτέλης και ο Πλίνιος) και έγινε λαϊκός μύθος, δεν έχει επιβεβαιωθεί ποτέ επιστημονικά. Δεν υπάρχει καμία φωτογραφική ή βιντεοσκοπημένη απόδειξη αυτής της συμπεριφοράς. Οι Πλουβιανοί όντως μοιράζονται τις ίδιες αμμώδεις όχθες με τους κροκοδείλους και συλλαμβάνουν μύγες που κάθονται πάνω στο δέρμα τους, αλλά η είσοδος στο στόμα τους θεωρείται πλέον ένας όμορφος ιστορικός μύθος.
Ετικέτες:
Χαραδριόμορφα
Ευχαριστούμε που διαβάσατε την ανάρτηση Πλουβιανός
