Σφηκοθήρας (Sphecotheres) 
Το γένος σφηκοθήρας ανήκει στην οικογένεια των οριολίδων (Oriolidae) και συναντούνται σε δασώδεις βιότοπους της Αυστραλίας, της Νέας Γουινέας και των νήσων Μικρές Σούνδες.
Έχουν έντονο φυλετικό διμορφισμό, τα αρσενικά είναι λαδοπράσινα (ραχιαίες περιοχές), με μαύρο κεφάλι, γκρι λαιμό, κάτω μέρος κιτρινωπό ή άσπρο, ανάλογα με το είδος και (μοναδικό για την οικογένεια) γυμνό έντονο κόκκινο δέρμα γύρω από τα μάτια. Τα θηλυκά έχουν απλά χρώματα, καστανό το πάνω μέρος και λευκό το κάτω με έντονες σκούρες ραβδώσεις, ο
γυμνός δακτύλιος γύρω από τα μάτια είναι γκριζωπός, και το κεφάλι πρασινωπό. Και τα δύο φύλα έχουν γκριζόμαυρο ράμφος και ροζ πόδια. Τα νεαρά πουλιά μοιάζουν με τα θηλυκά, αλλά οι ραβδώσεις στο κάτω μέρος δεν είναι τόσο έντονες. Το μήκος σώματος κυμαίνεται από 26 έως 29 εκατοστά και το βάρος από 75 έως 146 γραμμάρια.
Το είδος Sphecotheres vieilloti έχει μήκος από 27 έως 29,5 εκατοστά. Τα άλλα 2 είδη είναι λίγο μικρότερα σε μέγεθος.
Ενδιαίτημα
Ζουν σε τροπικά δάση, δάση ευκαλύπτου, και σε υποτροπικές εκτάσεις με αείφυλλους σκληρόφυλλους θάμνους - (Πρόκειται για εκτάσεις από ξυλώδη φυτά που ζουν σε ξηρές περιοχές. Έχουν παχύ, αειθαλές φύλλωμα που συγκρατεί το νερό), - αλλά απαντάται συχνά σε αστικά πάρκα και κήπους, ιδιαίτερα με συκιές και άλλα οπωροφόρα δέντρα. Συχνά παρατηρούνται σε μαγκρόβια - τροπικά αειθαλή δέντρα σε ακτές.
Διατροφή
Τρέφονται κυρίως με φρούτα, τα σύκα είναι ένα ιδιαίτερα δημοφιλές είδος διατροφής, σε λιγότερο βαθμό με μικρά έντομα, νέκταρ λουλουδιών και σπόρους.
Αναπαραγωγή
Οι σφηκοθήρες αναπαράγονται συνήθως σε μικρές χαλαρές αποικίες, φτιάχνουν τις φωλιές τους σε κοντινή απόσταση μεταξύ τους σε δέντρα.
Η φωλιά έχει κυπελλοειδές σχήμα συνήθως αιωρείται από μια οριζόντια διχάλα κοντά στο τέλος ενός κλαδιού, σε ύψος από 6 έως 20 μέτρων από το έδαφος. Η φωλιά φτιάχνεται από κληματσίδες και κλαδάκια.
Στη Αυστραλία αναπαράγονται από τον Σεπτέμβριο έως τον Φεβρουάριο και το θηλυκό γεννάει συνήθως 2 έως 3 ωχροπράσινα αυγά με καφέ κηλίδες, τα οποία επωάζονται για περίπου 18 ημέρες. Και οι δύο γονείς μοιράζονται τα καθήκοντα επώασης και φροντίδας των νεοσσών. Οι σφηκοθήρες είναι επιθετικά είδη, ικανά να απομακρύνουν σχεδόν όλους τους αρπακτικούς εισβολείς, που θα πλησιάσουν τις περιοχές φωλεοποίησης. Τα νεαρά εγκαταλείπουν τη φωλιά μετά από περίπου 16 έως 17 ημέρες.
🔸Κοινωνικότητα: Σε αντίθεση με τους περισσότερους Συκοφάγους που είναι μοναχικοί, οι Σφηκοθήρες είναι πολύ κοινωνικοί και συχνά αναζητούν τροφή ή φωλιάζουν σε μικρές αποικίες.
🔸Φυλετικός Διμορφισμός: Τα αρσενικά έχουν έντονα χρώματα (λαδί, κίτρινο, μαύρο), ενώ τα θηλυκά είναι πιο διακριτικά, με γκριζοκάστανο φτέρωμα και ραβδώσεις στο στήθος.
🔸Εμφάνιση: Το αρσενικό έχει ομοιόμορφο λαδί-πράσινο φτέρωμα στο πάνω μέρος και κίτρινο στην κοιλιά, με το χαρακτηριστικό κόκκινο δέρμα γύρω από το μάτι.
🔸Βιότοπος: Τροπικά και υποτροπικά δάση χαμηλού υψομέτρου.
🔸Εμφάνιση: Είναι το πιο "ανοιχτόχρωμο" είδος. Το αρσενικό έχει λευκή κοιλιά (εξ ου και το hypoleucus) και γκρίζο-λαδί ράχη.
🔸Κατάσταση: Θεωρείται Σχεδόν Απειλούμενο (Near Threatened) λόγω της περιορισμένης γεωγραφικής του εξάπλωσης.
🔸Περιοχή: Βόρεια και ανατολική Αυστραλία, νότια Νέα Γουινέα και νησιά Kai.
🔸Υποείδη: * S. v. flaviventris (Yellow-bellied Figbird): Με έντονη κίτρινη κοιλιά.
🔸S. v. vieilloti: Με γκρίζο στήθος και λαδί κοιλιά.
Βιότοπος: Από τροπικά δάση μέχρι κήπους σε αστικές περιοχές. Είναι πολύ κοινό πουλί στα πάρκα της Αυστραλίας.
🔸Καρποί: Η κύρια τροφή τους είναι τα σύκα (Ficus spp.), αλλά και μούρα ή άλλα τροπικά φρούτα.
🔸Έντομα: Τρώνε κάμπιες και σκαθάρια, ειδικά για να ταΐσουν τους νεοσσούς τους που χρειάζονται πρωτεΐνη.
🔸Φωνή: Έχουν μια μεγάλη ποικιλία από σφυρίγματα και μιμήσεις, πολύ συχνά μελωδικές.
Κείμενο: Ζιάκας Ηλίας
Το γένος σφηκοθήρας ανήκει στην οικογένεια των οριολίδων (Oriolidae) και συναντούνται σε δασώδεις βιότοπους της Αυστραλίας, της Νέας Γουινέας και των νήσων Μικρές Σούνδες.
Έχουν έντονο φυλετικό διμορφισμό, τα αρσενικά είναι λαδοπράσινα (ραχιαίες περιοχές), με μαύρο κεφάλι, γκρι λαιμό, κάτω μέρος κιτρινωπό ή άσπρο, ανάλογα με το είδος και (μοναδικό για την οικογένεια) γυμνό έντονο κόκκινο δέρμα γύρω από τα μάτια. Τα θηλυκά έχουν απλά χρώματα, καστανό το πάνω μέρος και λευκό το κάτω με έντονες σκούρες ραβδώσεις, ο
γυμνός δακτύλιος γύρω από τα μάτια είναι γκριζωπός, και το κεφάλι πρασινωπό. Και τα δύο φύλα έχουν γκριζόμαυρο ράμφος και ροζ πόδια. Τα νεαρά πουλιά μοιάζουν με τα θηλυκά, αλλά οι ραβδώσεις στο κάτω μέρος δεν είναι τόσο έντονες. Το μήκος σώματος κυμαίνεται από 26 έως 29 εκατοστά και το βάρος από 75 έως 146 γραμμάρια. Το είδος Sphecotheres vieilloti έχει μήκος από 27 έως 29,5 εκατοστά. Τα άλλα 2 είδη είναι λίγο μικρότερα σε μέγεθος.
Ενδιαίτημα
Ζουν σε τροπικά δάση, δάση ευκαλύπτου, και σε υποτροπικές εκτάσεις με αείφυλλους σκληρόφυλλους θάμνους - (Πρόκειται για εκτάσεις από ξυλώδη φυτά που ζουν σε ξηρές περιοχές. Έχουν παχύ, αειθαλές φύλλωμα που συγκρατεί το νερό), - αλλά απαντάται συχνά σε αστικά πάρκα και κήπους, ιδιαίτερα με συκιές και άλλα οπωροφόρα δέντρα. Συχνά παρατηρούνται σε μαγκρόβια - τροπικά αειθαλή δέντρα σε ακτές.
Διατροφή
Τρέφονται κυρίως με φρούτα, τα σύκα είναι ένα ιδιαίτερα δημοφιλές είδος διατροφής, σε λιγότερο βαθμό με μικρά έντομα, νέκταρ λουλουδιών και σπόρους.
Αναπαραγωγή
Οι σφηκοθήρες αναπαράγονται συνήθως σε μικρές χαλαρές αποικίες, φτιάχνουν τις φωλιές τους σε κοντινή απόσταση μεταξύ τους σε δέντρα.
Η φωλιά έχει κυπελλοειδές σχήμα συνήθως αιωρείται από μια οριζόντια διχάλα κοντά στο τέλος ενός κλαδιού, σε ύψος από 6 έως 20 μέτρων από το έδαφος. Η φωλιά φτιάχνεται από κληματσίδες και κλαδάκια.
Στη Αυστραλία αναπαράγονται από τον Σεπτέμβριο έως τον Φεβρουάριο και το θηλυκό γεννάει συνήθως 2 έως 3 ωχροπράσινα αυγά με καφέ κηλίδες, τα οποία επωάζονται για περίπου 18 ημέρες. Και οι δύο γονείς μοιράζονται τα καθήκοντα επώασης και φροντίδας των νεοσσών. Οι σφηκοθήρες είναι επιθετικά είδη, ικανά να απομακρύνουν σχεδόν όλους τους αρπακτικούς εισβολείς, που θα πλησιάσουν τις περιοχές φωλεοποίησης. Τα νεαρά εγκαταλείπουν τη φωλιά μετά από περίπου 16 έως 17 ημέρες.
Διάφορα
◾Το κελάηδημά τους είναι σύντομο και δυνατό με πλούσιο ρεπερτόριο, μπορούν επίσης να μιμηθούν τις κλήσεις άλλων πουλιών, όπως των παπαγάλων και ορισμένων ειδών ορίολων.
◾Η ονομασία του γένους είναι συνθετικό από την ελληνική γλώσσα: η σφήξ /-ηκός, sphex, sphēkos και θηρ, θηρος, θηρας, thēras. Η αρχική σημασία τής λέξεως θηρ είναι «άγριο ζώο», χρησιμοποιείται όμως και με τις σημασίες «παράσιτο έντομο ή σκουλήκι» και «τέρας». («στολήν τε θηρὸς ἀμφέβαλλε σῷ κάρᾳ λέοντος», Ευριπίδης), «ἀντίσταθμον τοῡ θηρὸς (ἐλάφου) ἐκθύσειε τὴν αὐτοῡ κόρην», Σοφοκλής), («ἀμαίκακος θήρ» — ο Κέρβερος, Σοφοκλής).
◾Το κελάηδημά τους είναι σύντομο και δυνατό με πλούσιο ρεπερτόριο, μπορούν επίσης να μιμηθούν τις κλήσεις άλλων πουλιών, όπως των παπαγάλων και ορισμένων ειδών ορίολων.
◾Η ονομασία του γένους είναι συνθετικό από την ελληνική γλώσσα: η σφήξ /-ηκός, sphex, sphēkos και θηρ, θηρος, θηρας, thēras. Η αρχική σημασία τής λέξεως θηρ είναι «άγριο ζώο», χρησιμοποιείται όμως και με τις σημασίες «παράσιτο έντομο ή σκουλήκι» και «τέρας». («στολήν τε θηρὸς ἀμφέβαλλε σῷ κάρᾳ λέοντος», Ευριπίδης), «ἀντίσταθμον τοῡ θηρὸς (ἐλάφου) ἐκθύσειε τὴν αὐτοῡ κόρην», Σοφοκλής), («ἀμαίκακος θήρ» — ο Κέρβερος, Σοφοκλής).
Το γένος σφηκοθήρας έχει 3 είδη
Γενικά ΧαρακτηριστικάΓενικά Χαρακτηριστικά
🔸Δέρμα Ματιών: Το πιο χαρακτηριστικό τους γνώρισμα είναι η περιοχή γυμνού, έντονα χρωματισμένου δέρματος (συνήθως κόκκινου ή κίτρινου) γύρω από τα μάτια των αρσενικών.🔸Κοινωνικότητα: Σε αντίθεση με τους περισσότερους Συκοφάγους που είναι μοναχικοί, οι Σφηκοθήρες είναι πολύ κοινωνικοί και συχνά αναζητούν τροφή ή φωλιάζουν σε μικρές αποικίες.
🔸Φυλετικός Διμορφισμός: Τα αρσενικά έχουν έντονα χρώματα (λαδί, κίτρινο, μαύρο), ενώ τα θηλυκά είναι πιο διακριτικά, με γκριζοκάστανο φτέρωμα και ραβδώσεις στο στήθος.
◾1. Πράσινος Σφηκοθήρας, Green Figbird (Sphecotheres viridis)
🔸Περιοχή: Ενδημικό του νησιού Τιμόρ.🔸Εμφάνιση: Το αρσενικό έχει ομοιόμορφο λαδί-πράσινο φτέρωμα στο πάνω μέρος και κίτρινο στην κοιλιά, με το χαρακτηριστικό κόκκινο δέρμα γύρω από το μάτι.
🔸Βιότοπος: Τροπικά και υποτροπικά δάση χαμηλού υψομέτρου.
◾2. Wetar Figbird (Sphecotheres hypoleucus)
🔸Περιοχή: Ενδημικό του νησιού Γουέταρ (Wetar) στην Ινδονησία.🔸Εμφάνιση: Είναι το πιο "ανοιχτόχρωμο" είδος. Το αρσενικό έχει λευκή κοιλιά (εξ ου και το hypoleucus) και γκρίζο-λαδί ράχη.
🔸Κατάσταση: Θεωρείται Σχεδόν Απειλούμενο (Near Threatened) λόγω της περιορισμένης γεωγραφικής του εξάπλωσης.
◾3. Australasian Figbird (Sphecotheres vieilloti)
Το πιο γνωστό και ευρέως διαδεδομένο είδος, με αρκετά υποείδη.🔸Περιοχή: Βόρεια και ανατολική Αυστραλία, νότια Νέα Γουινέα και νησιά Kai.
🔸Υποείδη: * S. v. flaviventris (Yellow-bellied Figbird): Με έντονη κίτρινη κοιλιά.
🔸S. v. vieilloti: Με γκρίζο στήθος και λαδί κοιλιά.
Βιότοπος: Από τροπικά δάση μέχρι κήπους σε αστικές περιοχές. Είναι πολύ κοινό πουλί στα πάρκα της Αυστραλίας.
Διατροφή και Συμπεριφορά
Αν και το όνομά τους υποδηλώνει ότι τρώνε σφήκες, η ονομασία είναι μάλλον παραπλανητική.🔸Καρποί: Η κύρια τροφή τους είναι τα σύκα (Ficus spp.), αλλά και μούρα ή άλλα τροπικά φρούτα.
🔸Έντομα: Τρώνε κάμπιες και σκαθάρια, ειδικά για να ταΐσουν τους νεοσσούς τους που χρειάζονται πρωτεΐνη.
🔸Φωνή: Έχουν μια μεγάλη ποικιλία από σφυρίγματα και μιμήσεις, πολύ συχνά μελωδικές.
Κείμενο: Ζιάκας Ηλίας
Ετικέτες:
Οριολίδες
Ευχαριστούμε που διαβάσατε την ανάρτηση Σφηκοθήρας
