Βουνοτσίχλονο (Emberiza cia)
Οικογένεια: Εμπεριζίδες (Emberizidae). Το Βουνοτσίχλονο είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά πουλιά των ορεινών περιοχών της Ελλάδας. Σε αντίθεση με το Χρυσοτσίχλονο που προτιμά τους αγρούς, το Βουνοτσίχλονο είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τις απότομες πλαγιές, τα βράχια και τις πέτρινες εκτάσεις. Είναι ένα από τα μικρότερα τσιχλόνια της χώρας μας με μήκος μόλις 16 εκατοστά.
Σώμα: Το στήθος και η κοιλιά έχουν ένα ζεστό, σκουριόχρωμο (κανελί) χρώμα. Η ράχη είναι καφετιά με μαύρες ραβδώσεις.
Ουρά: Μακριά και σκούρα, με λευκά εξωτερικά φτερά που φαίνονται κυρίως όταν το πουλί πετάει.
Μέγεθος: Περίπου 16 εκ., παρόμοιο με το Χρυσοτσίχλονο, αλλά με πιο λεπτή σιλουέτα.
Πού ζει: Προτιμά ηλιόλουστες, βραχώδεις πλαγιές με χαμηλή βλάστηση, εγκαταλελειμμένους ελαιώνες σε υψόμετρο, και ορεινά μονοπάτια. Είναι πολύ κοινό στις ορεινές περιοχές της ηπειρωτικής Ελλάδας και της Κρήτης.
Ορεινός χαρακτήρας: Σε αντίθεση με το Χρυσοτσίχλονο που προτιμά τα πεδινά και τις καλλιέργειες, το Βουνοτσίχλονο αγαπά το υψόμετρο. Η παρουσία του μέχρι τα 2.000 μέτρα (αλπικά λιβάδια) είναι το σήμα κατατεθέν του.
Γεωγραφική εξάπλωση: Καλύπτει σχεδόν όλο τον ηπειρωτικό άξονα, από τον Έβρο μέχρι τον Ταΰγετο, "χτενίζοντας" τις πλαγιές της Πίνδου και της Πελοποννήσου.
Προτιμήσεις: Του αρέσει το μωσαϊκό τοπίο: εκεί που ο βράχος συναντά το χορτάρι και τα σκόρπια δέντρα (δάση δρυός ή πεύκης).
Χειμερινή κάθοδος: Όταν το κρύο στα ψηλά γίνεται ανυπόφορο, "κατηφορίζει" σε πιο ήπιες περιοχές, όπως οι ακτές ή οι χαμηλότερες κοιλάδες, αναζητώντας τροφή μαζί με άλλα είδη.
Συμπεριφορά: Είναι συχνά ντροπαλό αλλά του αρέσει να κελαηδάει καθισμένο πάνω σε έναν βράχο ή σε ένα χαμηλό κλαδί. Το χειμώνα μπορεί να κατέβει σε χαμηλότερα υψόμετρα για να αποφύγει τα πολλά χιόνια, σχηματίζοντας μικρές ομάδες.
Διατροφή: Το καλοκαίρι τρέφεται κυρίως με έντομα και αρθρόποδα, ενώ το χειμώνα στρέφεται στους σπόρους αγριόχορτων.
Αναπαραγωγή: Χτίζει τη φωλιά του καλά κρυμμένη στο έδαφος, συνήθως ανάμεσα σε πέτρες ή κάτω από έναν θάμνο.
Φωνή: Ένα σύντομο, οξύ "τσιπ" και ένα μελωδικό κελάηδημα που θυμίζει τρεχούμενο νερό.
Ιδιαίτερο γνώρισμα: Η γκρίζα "μάσκα" με τις μαύρες ραβδώσεις.
2) Σιρλοτσίχλονο (Emberiza cirlus)
3) Βουνοτσίχλονο (Emberiza cia)
4) Καλαμοτσίχλονο (Emberiza schoeniclus reiseri)
5) Τσιφτάς (Emberiza calandra)
6) Βλαχοτσίχλονο (Emberiza hortulana)
7) Φρυγανοτσίχλονο (Emberiza caesia)
8) Σμυρνοτσίχλονο (Emberiza cineracea)
9) Αμπελουργός (Emberiza melanocephala)
10) Ελατοτσίχλονο (Emberiza leucocephalos)
11) Βαλτοτσίχλονο (Emberiza rustica)
12) Νανοτσίχλονο (Emberiza pusilla)
13) Σημυδοτσίχλονο (Emberiza aureola)
14) Χιονοτσίχλονο (Plectrophenax nivalis)
Οικογένεια: Εμπεριζίδες (Emberizidae). Το Βουνοτσίχλονο είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά πουλιά των ορεινών περιοχών της Ελλάδας. Σε αντίθεση με το Χρυσοτσίχλονο που προτιμά τους αγρούς, το Βουνοτσίχλονο είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τις απότομες πλαγιές, τα βράχια και τις πέτρινες εκτάσεις. Είναι ένα από τα μικρότερα τσιχλόνια της χώρας μας με μήκος μόλις 16 εκατοστά.
Εμφάνιση και Αναγνώριση
Κεφάλι: Είναι το πιο αναγνωρίσιμο σημείο του. Έχει γκρι-γαλάζιο χρώμα με τρεις έντονες, παράλληλες μαύρες ραβδώσεις (μία στο πάνω μέρος, μία που περνάει από το μάτι και μία στο "μάγουλο"). Αυτό το σχέδιο του δίνει μια πολύ χαρακτηριστική όψη.Σώμα: Το στήθος και η κοιλιά έχουν ένα ζεστό, σκουριόχρωμο (κανελί) χρώμα. Η ράχη είναι καφετιά με μαύρες ραβδώσεις.
Ουρά: Μακριά και σκούρα, με λευκά εξωτερικά φτερά που φαίνονται κυρίως όταν το πουλί πετάει.
Μέγεθος: Περίπου 16 εκ., παρόμοιο με το Χρυσοτσίχλονο, αλλά με πιο λεπτή σιλουέτα.
Βιότοπος και Συμπεριφορά
Πού ζει: Προτιμά ηλιόλουστες, βραχώδεις πλαγιές με χαμηλή βλάστηση, εγκαταλελειμμένους ελαιώνες σε υψόμετρο, και ορεινά μονοπάτια. Είναι πολύ κοινό στις ορεινές περιοχές της ηπειρωτικής Ελλάδας και της Κρήτης.
Ορεινός χαρακτήρας: Σε αντίθεση με το Χρυσοτσίχλονο που προτιμά τα πεδινά και τις καλλιέργειες, το Βουνοτσίχλονο αγαπά το υψόμετρο. Η παρουσία του μέχρι τα 2.000 μέτρα (αλπικά λιβάδια) είναι το σήμα κατατεθέν του.
Γεωγραφική εξάπλωση: Καλύπτει σχεδόν όλο τον ηπειρωτικό άξονα, από τον Έβρο μέχρι τον Ταΰγετο, "χτενίζοντας" τις πλαγιές της Πίνδου και της Πελοποννήσου.
Προτιμήσεις: Του αρέσει το μωσαϊκό τοπίο: εκεί που ο βράχος συναντά το χορτάρι και τα σκόρπια δέντρα (δάση δρυός ή πεύκης).
Χειμερινή κάθοδος: Όταν το κρύο στα ψηλά γίνεται ανυπόφορο, "κατηφορίζει" σε πιο ήπιες περιοχές, όπως οι ακτές ή οι χαμηλότερες κοιλάδες, αναζητώντας τροφή μαζί με άλλα είδη.
Συμπεριφορά: Είναι συχνά ντροπαλό αλλά του αρέσει να κελαηδάει καθισμένο πάνω σε έναν βράχο ή σε ένα χαμηλό κλαδί. Το χειμώνα μπορεί να κατέβει σε χαμηλότερα υψόμετρα για να αποφύγει τα πολλά χιόνια, σχηματίζοντας μικρές ομάδες.
Διατροφή: Το καλοκαίρι τρέφεται κυρίως με έντομα και αρθρόποδα, ενώ το χειμώνα στρέφεται στους σπόρους αγριόχορτων.
Παρουσία στην Ελλάδα
Κατάσταση: Στην Ελλάδα είναι μόνιμος κάτοικος. Το συναντάμε από το επίπεδο της θάλασσας (το χειμώνα) μέχρι τις αλπικές ζώνες των μεγάλων βουνών (το καλοκαίρι).Αναπαραγωγή: Χτίζει τη φωλιά του καλά κρυμμένη στο έδαφος, συνήθως ανάμεσα σε πέτρες ή κάτω από έναν θάμνο.
Σύνοψη Χαρακτηριστικών
Επιστημονικό όνομα: Emberiza ciaΦωνή: Ένα σύντομο, οξύ "τσιπ" και ένα μελωδικό κελάηδημα που θυμίζει τρεχούμενο νερό.
Ιδιαίτερο γνώρισμα: Η γκρίζα "μάσκα" με τις μαύρες ραβδώσεις.
Κατηγορία: Τσιχλόνια, Εµπεριζίδες (Emberizidae)
Κατηγορία: Τσιχλόνια, Εµπεριζίδες (Emberizidae)
1) Χρυσοτσίχλονο (Emberiza citrinella)2) Σιρλοτσίχλονο (Emberiza cirlus)
3) Βουνοτσίχλονο (Emberiza cia)
4) Καλαμοτσίχλονο (Emberiza schoeniclus reiseri)
5) Τσιφτάς (Emberiza calandra)
6) Βλαχοτσίχλονο (Emberiza hortulana)
7) Φρυγανοτσίχλονο (Emberiza caesia)
8) Σμυρνοτσίχλονο (Emberiza cineracea)
9) Αμπελουργός (Emberiza melanocephala)
10) Ελατοτσίχλονο (Emberiza leucocephalos)
11) Βαλτοτσίχλονο (Emberiza rustica)
12) Νανοτσίχλονο (Emberiza pusilla)
13) Σημυδοτσίχλονο (Emberiza aureola)
14) Χιονοτσίχλονο (Plectrophenax nivalis)
Ετικέτες:
Τσιχλόνια
Ευχαριστούμε που διαβάσατε την ανάρτηση Βουνοτσίχλονο
