Καρακάρα (Caracara)Τα Καρακάρα είναι μοναδικά αρπακτικά πουλιά που απαντώνται στην Κεντρική και Νότια Αμερική (με ένα είδος να φτάνει έως τις νότιες ΗΠΑ). Αν και ανήκουν στην ίδια οικογένεια με τα γεράκια, διαφέρουν σημαντικά στη μορφολογία και τη συμπεριφορά τους. Σε αντίθεση με τα γεράκια που έχουν γαμψά νύχια για να αρπάζουν λεία στον αέρα, τα Καρακάρα έχουν πιο επίπεδα πόδια και
Ιερακίδες
Γεράκια
Κιρκινέζι
Βραχοκιρκίνεζο
Μαυροκιρκίνεζο
Νανογέρακο
Δεντρογέρακο
Μαυροπετρίτης
Ερημογέρακο
Χρυσογέρακο
Στεπογέρακο
Πετρίτης
Ερημοπετρίτης
Ασπρογέρακας
Καρακάρα
Μικράστουρ
1. Γενικά Χαρακτηριστικά
Εμφάνιση: Διαθέτουν μακριά πόδια, φαρδιές φτερούγες και ένα χαρακτηριστικό γυμνό δέρμα στο πρόσωπο (συχνά σε έντονο πορτοκαλί ή κόκκινο χρώμα).Κίνηση: Σε αντίθεση με τα περισσότερα γεράκια που κυνηγούν στον αέρα, τα Καρακάρα περνούν πολύ χρόνο στο έδαφος. Είναι εξαιρετικοί δρομείς και μπορούν να κυνηγήσουν τη λεία τους τρέχοντας.
Διατροφή: Είναι παμφάγα και ευκαιριακά αρπακτικά. Τρέφονται με ψοφίμια (πτώματα), μικρά θηλαστικά, ερπετά, έντομα, ακόμα και καρπούς. Συχνά "κλέβουν" την τροφή από άλλα πουλιά.
2. Κύρια Είδη
Βόρειο Καρακάρα (Caracara cheriway)Είναι το πιο γνωστό είδος, καθώς είναι το εθνικό πουλί του Μεξικού (αν και συχνά συγχέεται με τον αετό).
Περιγραφή: Μαύρο σώμα, λευκός λαιμός και στήθος με λεπτές ραβδώσεις, και χαρακτηριστικό πορτοκαλί πρόσωπο.
Βιότοπος: Ανοιχτές εκτάσεις, σαβάνες και ημιερημικές περιοχές.
Νότιο Καρακάρα (Caracara plancus)
Πολύ παρόμοιο με το Βόρειο, αλλά ζει κυρίως στη Νότια Αμερική (Βραζιλία, Αργεντινή).
Περιγραφή: Διαφέρει από το Βόρειο στις πιο έντονες ραβδώσεις στο στήθος και το ελαφρώς διαφορετικό μέγεθος.
Κίτρινο Καρακάρα (Milvago chimachima)
Ένα μικρότερο και πιο κοινό είδος της Νότιας Αμερικής.
Χαρακτηριστικό: Συχνά κάθεται πάνω στην πλάτη των βοοειδών και τρέφεται με τσιμπούρια και παράσιτα, προσφέροντας "υπηρεσίες καθαρισμού" στα ζώα.
3. Συμπεριφορά και Αναπαραγωγή
Κοινωνικότητα: Είναι αρκετά έξυπνα πουλιά και συχνά τα βλέπουμε σε ομάδες γύρω από πηγές τροφής.Φωλιά: Κατασκευάζουν μεγάλες, ακατάστατες φωλιές από κλαδιά στην κορυφή δέντρων ή φοινίκων.
Ήχος: Το όνομά τους προέρχεται από τον χαρακτηριστικό ήχο που βγάζουν ("καρα-καρα"), ειδικά όταν γέρνουν το κεφάλι τους προς τα πίσω σε μια εντυπωσιακή κίνηση επίδειξης.
4.Κατάσταση Διατήρησης
Ενώ τα περισσότερα είδη είναι κοινά, ορισμένα αντιμετωπίζουν προβλήματα:Απώλεια Βιοτόπων: Η μετατροπή των δασών σε βοσκοτόπια ευνοεί κάποια είδη (όπως το Chimachima), αλλά βλάπτει εκείνα που χρειάζονται παρθένα δάση.
Δηλητηριάσεις: Επειδή τρέφονται με ψοφίμια, συχνά πέφτουν θύματα δευτερογενούς δηλητηρίασης από κτηνοτροφικά φάρμακα ή δηλητήρια για τρωκτικά.
Οικογένεια: Ιερακίδες (Falconidae) Υποοικογένεια Πολυβόρίνες (Polyborinae)
Το Γένος Phalcoboenus (Mountain Caracaras)
Τα μέλη του γένους Phalcoboenus είναι μεσαίου μεγέθους αρπακτικά, προσαρμοσμένα σε μεγάλα υψόμετρα και ψυχρά κλίματα. Είναι γνωστά για την τόλμη τους, την περιέργειά τους και την ικανότητά τους να βαδίζουν με άνεση σε απόκρημνα βράχια.◾1. Λοφιοφόρος Πολυβόρος των Άνδεων (Carunculated Caracara - Phalcoboenus carunculatus)
🔸Περιγραφή: Ένα εντυπωσιακό πουλί με μαύρο φτέρωμα στο πάνω μέρος και έντονες λευκές ραβδώσεις στο στήθος. Το πιο χαρακτηριστικό του γνώρισμα είναι το ρυτιδωμένο πορτοκαλί-κόκκινο γυμνό δέρμα στο πρόσωπο και τον λαιμό, που μοιάζει με "λειρί" (caruncle).🔸Γεωγραφία: Περιορίζεται στα ψηλά οροπέδια (Páramo) του Εκουαδόρ και της νοτιοδυτικής Κολομβίας.
🔸Βιότοπος: Αλπικά λιβάδια σε υψόμετρα από 3.000 έως 4.500 μέτρα. Συχνά παρατηρείται σε ομάδες να ψάχνει για σκουλήκια στο έδαφος.
◾2. Πολυβόρος των Βουνών (Mountain Caracara - Phalcoboenus megalopterus)
🔸Περιγραφή: Μοιάζει με τον προηγούμενο, αλλά έχει ολόλευκη κοιλιά και στήθος που κάνει έντονη αντίθεση με το μαύρο κεφάλι και την πλάτη. Το δέρμα στο πρόσωπο είναι έντονο πορτοκαλί. Κατά την πτήση, οι φτερούγες του φαίνονται πολύ πλατιές.🔸Γεωγραφία: Κατά μήκος των Άνδεων, από το Περού και τη Βολιβία μέχρι τη Βόρεια Χιλή και την Αργεντινή.
🔸Βιότοπος: Απόκρημνες πλαγιές και οροπέδια (Puna). Είναι πολύ κοινό κοντά σε ορυχεία και ορεινά χωριά, όπου αναζητά υπολείμματα τροφής.
◾3. Λευκόλαιμος Πολυβόρος (White-throated Caracara - Phalcoboenus albogularis)
🔸Περιγραφή: Ένα πολύ κομψό είδος με ολόλευκο κάτω μέρος (λαιμό, στήθος, κοιλιά) και μαύρη ράχη. Το δέρμα του προσώπου είναι κίτρινο. Είναι το πιο "αεροδυναμικό" μέλος του γένους.🔸Γεωγραφία: Νότιες Άνδεις της Χιλής και της Αργεντινης (Παταγονία).
🔸Βιότοπος: Δάση Nothofagus και αλπικές ζώνες πάνω από τη γραμμή των δέντρων.
◾4. Ραβδωτός Πολυβόρος (Striated Caracara - Phalcoboenus australis)
🔸Περιγραφή: Το πιο "άγριο" και σπάνιο μέλος του γένους. Είναι σχεδόν εντελώς σκούρο καφέ-μαύρο με λεπτές λευκές ραβδώσεις στον λαιμό και την πλάτη. Έχει πολύ δυνατό, γαμψό ράμφος και μεγάλες ικανότητες στο βάδισμα.🔸Γεωγραφία: Τα νοτιότερα νησιά του κόσμου: Νησιά Φώκλαντ (Falklands), Γη του Πυρός και γύρω νησίδες.
🔸Ιδιαιτερότητα: Είναι παγκοσμίως γνωστό για την απίστευτη περιέργεια και ευφυΐα του. Επιτίθεται συχνά σε αποικίες πιγκουίνων και θαλάσσιων ελεφάντων για τροφή, ενώ δεν διστάζει να κλέψει αντικείμενα από ανθρώπους (καπέλα, εργαλεία κ.α.).
Συμπεριφορά: Οι "Ευφυείς" των Άνδεων
🔸Κοινωνικότητα: Πολλά είδη του γένους είναι κοινωνικά και κυνηγούν ή αναζητούν τροφή σε ομάδες, κάτι σπάνιο για αρπακτικά.🔸Διατροφή: Είναι ευκαιριακά παμφάγα. Τρώνε από έντομα και μικρά τρωκτικά μέχρι πτώματα, ενώ συχνά "σκάβουν" το έδαφος με τα πόδια τους για να βρουν προνύμφες.
🔸Εξημέρωση: Λόγω της έλλειψης φυσικών εχθρών σε απομονωμένα νησιά (όπως ο P. australis), δείχνουν ελάχιστο φόβο προς τον άνθρωπο, γεγονός που τους κάνει εύκολα παρατηρήσιμους αλλά και ευάλωτους.
Το Γένος Caracara (Λοφιοφόροι Πολυβόροι)
Τα μέλη του γένους Caracara είναι μεγάλα, επιβλητικά αρπακτικά με μακριά πόδια, που περνούν πολύ χρόνο βαδίζοντας στο έδαφος. Είναι τα πιο γνωστά μέλη της υποοικογένειας των Πολυβορίνων και αποτελούν σύμβολο για πολλές περιοχές της Λατινικής Αμερικής.◾1. Βόρειος Πολυβόρος (Northern Caracara - Caracara cheriway)
🔸Περιγραφή: Ένα μεγάλο αρπακτικό (μήκος 50-65 εκ.) με εντυπωσιακή αντίθεση χρωμάτων. Έχει μαύρο σώμα και φτερούγες, λευκό λαιμό και στήθος με λεπτές μαύρες ραβδώσεις. Το κεφάλι του έχει ένα μαύρο λοφίο (σαν καπέλο) και το γυμνό δέρμα στο πρόσωπο είναι έντονο πορτοκαλί-κόκκινο. Κατά την πτήση, οι άκρες των φτερών του δείχνουν μεγάλα λευκά "παράθυρα".🔸Γεωγραφία: Απαντάται από τις νότιες ΗΠΑ (Φλόριντα, Τέξας, Αριζόνα), σε όλο το Μεξικό, την Κεντρική Αμερική και τη βόρεια Νότια Αμερική (Κολομβία, Βενεζουέλα).
🔸Βιότοπος: Ανοιχτές εκτάσεις, σαβάνες, ημι-έρημοι και αγροτικές περιοχές. Συχνά παρατηρείται κατά μήκος των αυτοκινητοδρόμων να ψάχνει για νεκρά ζώα.
◾2. Νότιος Πολυβόρος (Southern Caracara - Caracara plancus)
🔸Περιγραφή: Μοιάζει εξαιρετικά με τον Βόρειο Πολυβόρο, αλλά είναι ελαφρώς μεγαλύτερος και πιο "βαρύς". Η κυριότερη διαφορά είναι ότι οι ραβδώσεις στο στήθος εκτείνονται περισσότερο προς την κοιλιά και το πάνω μέρος της πλάτης είναι πιο ανοιχτόχρωμο με έντονες ρίγες.🔸Γεωγραφία: Κυριαρχεί στο κεντρικό και νότιο τμήμα της Νότιας Αμερικής: Βραζιλία, Βολιβία, Παραγουάη, Ουρουγουάη, Αργεντινή, Χιλή και μέχρι τη Γη του Πυρός και τα νησιά Φώκλαντ.
🔸Βιότοπος: Παρόμοιος με του βόρειου είδους, προτιμώντας τις πάμπες (pampas) και τις στέπες της Παταγονίας. Είναι εξαιρετικά κοινό είδος σε όλη τη Νότια Κωνοειδή περιοχή.
◾3. Πολυβόρος της Γουαδελούπης (Guadalupe Caracara - Caracara lutosa) - ΕΞΑΦΑΝΙΣΜΕΝΟ
🔸Περιγραφή: Ήταν ένα ενδημικό είδος του νησιού Γουαδελούπη (Μεξικό). Είχε πιο ομοιόμορφο καφέ-γκρι χρώμα και λιγότερο έντονη αντίθεση από τους συγγενείς του.🔸Ιστορία Εξαφάνισης: Εξαφανίστηκε γύρω στο 1900-1903. Η κύρια αιτία ήταν ο συστηματικός διωγμός από τους κτηνοτρόφους του νησιού, οι οποίοι πίστευαν ότι το πουλί σκότωνε τα νεαρά κατσίκια. Ήταν ένα από τα λίγα είδη που κυνηγήθηκε μέχρι την ολοκληρωτική του εξαφάνιση από τον άνθρωπο μέσα σε λίγες δεκαετίες.
Συμπεριφορά και Διατροφή
🔸Ο "Αετός" του Εδάφους: Παρόλο που είναι γεράκια, συμπεριφέρονται συχνά σαν γύπες. Είναι παμφάγα και τρέφονται με πτώματα, έντομα, ερπετά, μικρά θηλαστικά και αυγά.🔸Κοινωνική Ιεραρχία: Στα πτώματα, συνήθως κυριαρχούν επί των γυπών λόγω του ισχυρού τους ράμφους και των επιθετικών τους διαθέσεων.
🔸Το Κάλεσμα: Όταν φωνάζουν, συχνά γέρνουν το κεφάλι τους εντελώς προς τα πίσω μέχρι να ακουμπήσει την πλάτη τους, βγάζοντας έναν ήχο που μοιάζει με κροτάλισμα ("καρά-καρά"), από όπου πήραν και το όνομά τους.
Το Γένος Milvago (Brown Caracaras)
Οι Πολυβόροι του γένους Milvago είναι μικρομεσαία αρπακτικά που διακρίνονται για την ευφυΐα τους και την ικανότητα να επιβιώνουν σε ανθρωπογενή περιβάλλοντα. Σε αντίθεση με τα δασικά γεράκια, προτιμούν ανοιχτές εκτάσεις και είναι εξαιρετικά παμφάγα.◾1. Κιτρινοκέφαλος Πολυβόρος (Yellow-headed Caracara - Milvago chimachima)
🔸Περιγραφή: Ένα πολύ κομψό πουλί με χαρακτηριστικό κρεμ-λευκό κεφάλι και στήθος, και σκούρα καφέ ράχη. Διαθέτει μια λεπτή μαύρη γραμμή που ξεκινά από το μάτι και εκτείνεται προς τα πίσω. Κατά την πτήση, αποκαλύπτονται μεγάλα λευκά "μπαλώματα" στις άκρες των φτερών.🔸Γεωγραφία: Απαντάται από την Κόστα Ρίκα και τον Παναμά έως τη Βόρεια Αργεντινή και την Ουρουγουάη. Είναι ένα είδος που επεκτείνει συνεχώς την εξάπλωσή του λόγω της αποψίλωσης των δασών που δημιουργεί νέους ανοιχτούς χώρους.
🔸Βιότοπος: Σαβάνες, βοσκότοποι και γεωργικές εκτάσεις. Παρυφές πόλεων και εθνικές οδοί.
🔸Ιδιαίτερη Συμπεριφορά: Όπως και ο Μαύρος Πολυβόρος, ο Milvago chimachima συχνά κάθεται πάνω σε βοοειδή, άλογα και καπιμπάρα για να τραφεί με τσιμπούρια και άλλα παράσιτα. Είναι επίσης γνωστός για την τάση του να κλέβει τροφή από άλλα πουλιά.
◾2. Πολυβόρος Τσιμάνγκο (Chimango Caracara - Milvago chimango)
🔸Περιγραφή: Είναι ελαφρώς μικρότερος και έχει πιο ομοιόμορφο καφέ-κανελί φτέρωμα με λεπτές ραβδώσεις. Διαθέτει μια ανοιχτόχρωμη περιοχή στη βάση των πρωτευόντων φτερών που είναι ορατή στην πτήση. Είναι ένα από τα πιο "ταπεινά" σε εμφάνιση αλλά πιο πετυχημένα αρπακτικά της Νότιας Αμερικής.🔸Γεωγραφία: Κυρίως στο νότιο τμήμα της ηπείρου: Χιλή, Αργεντινή, Ουρουγουάη, Παραγουάη και Νότια Βραζιλία. Είναι το πιο κοινό αρπακτικό στην Παταγονία.
🔸Βιότοπος: Οποιοδήποτε ανοιχτό περιβάλλον: στέπες, παραλίες, λιβάδια, ακόμα και μέσα σε μεγάλες πόλεις (όπως το Μπουένος Άιρες). Προσαρμόζεται εύκολα σε μεγάλα υψόμετρα στις Άνδεις.
🔸Διατροφή και Προσαρμοστικότητα: Είναι ο απόλυτος ευκαιριοθήρας: Τρέφεται με έντομα, σκουλήκια, μικρά σπονδυλωτά και πτώματα. Συχνά ακολουθεί τα άροτρα στα χωράφια για να μαζέψει προνύμφες. Ψάχνει σε σκουπιδότοπους και τρέφεται με υπολείμματα ανθρώπινης τροφής.
Σύγκριση των δύο ειδών
Αν και ανήκουν στο ίδιο γένος, ο Chimachima προτιμά τις πιο τροπικές και θερμές περιοχές του βορρά, ενώ ο Chimango κυριαρχεί στα εύκρατα και ψυχρά κλίματα του νότου. Και τα δύο είδη είναι πολύ θορυβώδη, με τον Chimango να βγάζει μια χαρακτηριστική κραυγή "τσι-μάν-γκο" από όπου πήρε και το όνομά του.
Το Γένος Daptrius (Black Caracara)
Το γένος Daptrius είναι μονοτυπικό και περιλαμβάνει το είδος Μαύρος Πολυβόρος (Daptrius ater). Παρά την ονομασία "Caracara" (Πολυβόρος), η συμπεριφορά και ο βιότοπός του διαφέρουν σημαντικά από τους Caracaras των ανοιχτών εκτάσεων, καθώς είναι στενά συνδεδεμένο με το νερό και τα δάση.Σύγκριση με τον Ibycter
Αν και παλαιότερα ταξινομούνταν μαζί, ο Daptrius ater διαφέρει από τον Ibycter americanus στα εξής:🔸Μέγεθος: Είναι μικρότερος.
🔸Φτέρωμα: Δεν έχει τη λευκή κοιλιά του Ibycter.
🔸Διατροφή: Δεν είναι εξειδικευμένος σφηκοφάγος, αλλά παμφάγος "καθαριστής".
◾1.Μαύρος Πολυβόρος (Black Caracara - Daptrius ater)
🔸Περιγραφή: Είναι ένα κομψό, μεσαίου μεγέθους αρπακτικό (μήκος 41-47 εκ.). Το φτέρωμά του είναι ομοιόμορφο λαμπερό μαύρο, εκτός από μια λευκή λωρίδα στη βάση της ουράς, η οποία είναι πολύ εμφανής κατά την πτήση. Διαθέτει κίτρινο ή πορτοκαλί γυμνό δέρμα στο πρόσωπο και κίτρινα πόδια. Το ράμφος του είναι γαλαζωπό-γκρι στη βάση και κίτρινο στην άκρη.🔸Γεωγραφία: Απαντάται σε ολόκληρη τη λεκάνη του Αμαζονίου και του Ορινόκο στη Νότια Αμερική: Βραζιλία, Περού, Ισημερινός (Εκουαδόρ), Κολομβία, Βενεζουέλα, Γουιάνα, Σουρινάμ και Γαλλική Γουιάνα. Βρίσκεται επίσης στις ανατολικές πλαγιές των Άνδεων.
🔸Βιότοπος: Είναι πουλί των χαμηλών υψομέτρων και προτιμά: Όχθες ποταμών και παραποτάμια δάση (Várzea). Σαβάνες με διάσπαρτα δέντρα κοντά σε νερό. Συχνά εμφανίζεται κοντά σε ανθρώπινες κατοικίες και χωριά κατά μήκος των ποταμών.
🔸Διατροφή (Ο "Οδοκαθαριστής" του Ποταμού): Είναι εξαιρετικά παμφάγο και ευκαιριακό αρπακτικό: Τρέφεται με πτώματα (ψάρια που ξεβράζονται, υπολείμματα τροφής). Κυνηγά έντομα, μικρά ερπετά, αυγά πουλιών και βατράχους. Έχει μια μοναδική συνήθεια: καθαρίζει τα παράσιτα (τσιμπούρια) από τη ράχη των μεγάλων τρωκτικών Καπιμπάρα (Capybara) και των ταπίρων, προσφέροντάς τους μια "υπηρεσία καθαρισμού" με αντάλλαγμα την τροφή.
Τρέφεται επίσης με καρπούς φοινίκων.
🔸Συμπεριφορά: Σε αντίθεση με τον Κοκκινολαίμη Πολυβόρο (Ibycter), ο Μαύρος Πολυβόρος είναι συνήθως λιγότερο κοινωνικός, αν και μπορεί να παρατηρηθεί σε ζευγάρια ή μικρές οικογενειακές ομάδες. Είναι εξίσου θορυβώδες πουλί με διαπεραστικές κραυγές "κάαα-κάαα-κάαα".
Το Γένος Ibycter (Red-throated Caracara)
Το γένος Ibycter είναι μονοτυπικό και περιλαμβάνει το είδος Κοκκινολαίμης Πολυβόρος (Ibycter americanus). Ανήκει στην υποοικογένεια των Πολυβορίνων (Polyborinae) και παλαιότερα συγκαταλεγόταν στο γένος Daptrius, με το οποίο μοιράζεται πολλά κοινά χαρακτηριστικά.Ταξινομική Σημείωση
Αν και μοιάζει πολύ με τον Daptrius ater (Μαύρο Πολυβόρο), ο Ibycter διακρίνεται από το μεγαλύτερο μέγεθος, το κόκκινο δέρμα στον λαιμό και την αποκλειστική προτίμηση στις προνύμφες υμενοπτέρων.◾1.Κοκκινολαίμης Πολυβόρος (Red-throated Caracara - Ibycter americanus)
🔸Περιγραφή: Είναι ένα εντυπωσιακό αρπακτικό με μέγεθος περίπου 50-60 εκ. Το φτέρωμά του είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου μαύρο με μεταλλική λάμψη, εκτός από την κοιλιά που είναι λευκή. Το πιο χαρακτηριστικό του γνώρισμα είναι το γυμνό κόκκινο δέρμα στον λαιμό και το πρόσωπο, καθώς και το έντονο κίτρινο ή πορτοκαλί ράμφος. Τα πόδια του είναι επίσης κόκκινα.🔸Γεωγραφία: Απαντάται στις τροπικές περιοχές της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής: Από το νότιο Μεξικό και την Κόστα Ρίκα. Σε ολόκληρη τη λεκάνη του Αμαζονίου έως τη Βραζιλία και τη Βολιβία.
🔸Βιότοπος: Είναι κατεξοχήν πουλί του δάσους. Προτιμά: Πρωτογενή τροπικά δάση χαμηλού υψομέτρου. Παρυφές δασών και όχθες ποταμών μέσα στη ζούγκλα. Σε αντίθεση με άλλους Πολυβόρους (Caracaras), σπάνια εμφανίζεται σε ανοιχτές σαβάνες.
🔸Μοναδική Διατροφή (Ο "Σφηκοφάγος"): Είναι ίσως το πιο εξειδικευμένο αρπακτικό στον κόσμο όσον αφορά τη διατροφή του: Η κύρια τροφή του είναι οι προνύμφες σφηκών και μελισσών. Επιτίθεται σε φωλιές σφηκών πάνω στα δέντρα, τις οποίες ξεσκίζει με το ράμφος του για να φάει το περιεχόμενο. Πιστεύεται ότι εκκρίνει μια χημική ουσία που απωθεί τις σφήκες, εμποδίζοντάς τις να τον τσιμπήσουν κατά την επίθεση. Τρέφεται επίσης με φρούτα, έντομα και αυγά πουλιών.
Κοινωνική Συμπεριφορά: Είναι εξαιρετικά κοινωνικό πουλί. Συνήθως ζει και μετακινείται σε ομάδες 5-15 ατόμων. Οι ομάδες αυτές είναι πολύ θορυβώδεις, εκπέμποντας δυνατές, τραχιές κραυγές που ακούγονται από μεγάλες αποστάσεις μέσα στο δάσος.
🔸Αναπαραγωγή: Παρουσιάζει το φαινόμενο της συνεργατικής αναπαραγωγής. Όλα τα μέλη της ομάδας βοηθούν στη φροντίδα της φωλιάς και στο τάισμα του νεοσσού, κάτι σπάνιο για αρπακτικό πτηνό.
Ανατομία και Φυσιολογία
Προσαρμοσμένα Πόδια: Σε αντίθεση με τα γεράκια που έχουν γαμψά νύχια για να αρπάζουν λεία στον αέρα, τα Καρακάρα έχουν πιο επίπεδα πόδια και νύχια που μοιάζουν με της κότας. Αυτό τους επιτρέπει να περπατούν και να τρέχουν με μεγάλη ευκολία στο έδαφος.Μεταβαλλόμενο Πρόσωπο: Το γυμνό δέρμα στο πρόσωπό τους (cere) μπορεί να αλλάξει χρώμα ανάλογα με τη διάθεσή τους. Όταν ένα Καρακάρα είναι ενθουσιασμένο ή σε κατάσταση στρες, το χρώμα μπορεί να μετατραπεί από κίτρινο/πορτοκαλί σε έντονο κόκκινο μέσα σε λίγα λεπτά, λόγω της αυξημένης ροής του αίματος.
Μορφολογία Ράμφους: Το ράμφος τους είναι βαρύ και βαθύ, ιδανικό για να σκίζει δέρμα από ψοφίμια, αλλά και για να σκάβει το χώμα αναζητώντας προνύμφες εντόμων.
Νοημοσύνη και Κοινωνική Συμπεριφορά
Τα Καρακάρα θεωρούνται από τα πιο έξυπνα αρπακτικά πουλιά στον κόσμο:Επίλυση Προβλημάτων: Έχουν παρατηρηθεί να συνεργάζονται για να αναποδογυρίσουν βαριές πέτρες ή ξύλα ώστε να βρουν τροφή από κάτω.
Κοινωνικό Κυνήγι: Συχνά κυνηγούν σε ζευγάρια ή μικρές ομάδες, ειδικά όταν προσπαθούν να αποσπάσουν την προσοχή ενός μεγαλύτερου ζώου για να του κλέψουν την τροφή (kleptoparasitism).
Παιχνίδι: Έχουν καταγραφεί να παίζουν με αντικείμενα (κλαδιά, πέτρες), μια συμπεριφορά που συνήθως συνδέεται με πουλιά υψηλής νοημοσύνης όπως οι κόρακες και οι παπαγάλοι.
Το Καρακάρα στον Πολιτισμό
Το "Αζτεκικό" Γεράκι: Αν και ο εθνικός θυρεός του Μεξικού απεικονίζει έναν Χρυσαετό, πολλοί ιστορικοί και ορνιθολόγοι πιστεύουν ότι το αρχικό πουλί στον μύθο των Αζτέκων ήταν το Βόρειο Καρακάρα, καθώς είναι πολύ πιο κοινό στην περιοχή και έχει τη συνήθεια να κάθεται πάνω σε κάκτους.Λαϊκές Ονομασίες: Στη Νότια Αμερική αποκαλούνται συχνά "Traro" (στη Χιλή) ή "Carancho" (στην Αργεντινή).
Διατροφικές Ιδιαιτερότητες ανά Είδος
Striated Caracara: Ζει στα νησιά Φώκλαντ και είναι γνωστό για το θράσος του. Επιτίθεται σε αποικίες πιγκουίνων και κλέβει αντικείμενα από ανθρώπους (κλειδιά, εργαλεία).Red-throated Caracara: Είναι ειδικό στο να τρέφεται με φωλιές σφηκών. Εκκρίνει μια ουσία που απωθεί τις σφήκες ενώ καταστρέφει τη φωλιά τους.
Chimango Caracara: Ο απόλυτος καιροσκόπος. Ακολουθεί τα τρακτέρ κατά το όργωμα για να φάει τα σκουλήκια που βγαίνουν στην επιφάνεια
