Ωτίδες, Bustards (Otididae) 
Οικογένεια πουλιών της τάξης των Γερανίδων (Gruiformes). Η οικογένεια αποτελείται από μεσαίου μεγέθους έως πολύ μεγάλα εδαφόδια κυρίως πουλιά. Τα περισσότερα είδη ζουν στην Αφρική, δύο είδη συναντούνται και στην Ευρώπη.
Ο λαιμός και τα πόδια είναι μακριά, η ουρά και το ράμφος είναι κοντά. Τα μεγαλύτερα είδη η (Ardeotis kori) και η Μεγάλη ωτίδα (Otis tarda), φτάνουν το 1 μέτρο ύψος και ζυγίζουν μέχρι 10 κιλά, σε εξαιρετικές περιπτώσεις μέχρι και 19 κιλά, είναι τα βαρύτερα πουλιά στον κόσμο που μπορούν
να πετάξουν. Τα θηλυκά είναι μικρότερα, φθάνοντας μόλις τα δύο τρίτα του ύψους, και ένα τρίτο του βάρους του μέσου αρσενικού. Στα μικρότερα είδη δεν υπάρχουν σημαντικές διαφορές στο μέγεθος. Το μικρότερο είδος είναι η (Eupodotis humilis) με μήκος περίπου 46 εκατοστά και βάρος 450 γραμμάρια.
Το φτέρωμα είναι κυρίως ανοιχτό καφετί ή γκριζοκαφέ με μαύρα και άσπρα σχέδια. Ο αριθμός των φτερών της ουράς είναι 16 έως 20. Όλα τα είδη δείχνουν περισσότερο ή λιγότερο έχουν σεξουαλικό διμορφισμό στο χρωματισμό. Τα αρσενικά έχουν συνήθως ανοιχτότερα χρώματα στο φτέρωμα και συχνά φέρουν λοφίο στο κεφάλι και επιπλέον φτέρωμα στο λαιμό. Εχουν μόνο τρία δάχτυλα το πίσω δάχτυλο λείπει(Tridaktylie).
Το λιγότερο τέσσερα είδη είναι μεταναστευτικά. Αυτό ισχύει για τα είδη που ζούν στην ευρασία κυρίως στις ρωσικές στέπες όπως Μεγάλη ωτίδα (Otis tarda), Χαμωτίδα (Tetrax tetrax), Houbara Bustard (Chlamydotis undulata). Το τέταρτο είδος είναι η σημαία του Trappe, που αναπαράγεται στο βορειοανατολικό κρατίδιο της Ινδίας Γκουτζαράτ και ξεχειμωνιάζει στη νότια Ινδία.
Οι Ωτίδες είναι ένα από τα παγκόσμια απειλούμενα είδη το οποίο υπάρχει στην Ευρασία. Οι πληθυσμοί των ωτίδων ξεκινούν από το βορειοδυτικό Μαρόκο, την Ιβηρική χερσόνησο, την κεντρική Σιβηρία και την Μογγολία. Πληθυσμοί υπάρχουν επίσης στην Κεντρική Ευρώπη (Αυστρία, Γερμανία, Σλοβακία, Ουγγαρία) και την Τουρκία.
Μεταξύ των πληθυσμών δεν υπάρχει συνέχεια και είναι διασπασμένοι. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση υπάρχουν 13.500-14.000 ζευγάρια, με την πλειοψηφία τους να είναι στην Ιβηρική χερσόνησο. Παρά τα σημαντικά μέτρα προστασίας που παίρνονται, τα πουλιά δεν μπορούν να αντισταθούν απέναντι στην εντατικοποίηση της γεωργίας.
Αναπαραγωγή: Η πλειοψηφία των ειδών έχουν πολυγαμικό αναπαραγωγικό σύστημα: ένα αρσενικό ζευγαρώνει με πολλά θηλυκά. Εξαίρεση είναι η μικρή αφρικανική Ωτίδα του γένους Eupodotis που είναι εποχιακά μονογαμική.
Η εποχή αναπαραγωγής αρχίζει στην εύκρατη ζώνη, την άνοιξη, στις υποτροπικές και τροπικές περιοχές τον Ιούλιο στην περίοδο των βροχοπτώσεων.
Τα θηλυκά φτιάχνουν τη φωλιά πάντα στο έδαφος ανάμεσα σε πυκνή βλάστηση. Η συντριπτική πλειοψηφία των ειδών γεννάει ένα ή δύο αυγά. Στα ευρωπαϊκά είδη Μεγάλη ωτίδα (Otis tarda) και Χαμωτίδα (Tetrax tetrax) γεννούν 2 έως 3 αυγά. Τα περισσότερα αυγά 3 έως 5 γεννάει η Lesser Florican (Sypheotides indicus). Τα αυγά είναι γκρίζα ή λαδί στο χρώμα με ακανόνιστα στίγματα. Η εκκόλαψη διαρκεί 20 έως 25 ημέρες, οι νεοσσοί μετά από μερικές ώρες μπορούν να τρέξουν και στη συνέχεια το θηλυκό με τους νεοσσούς εγκαταλείπουν τη φωλιά. Τέσσερις με πέντε εβδομάδες μετά την εκκόλαψη, οι νεοσσοί είναι σε θέση να πετάξουν. Πλήρως ανεξάρτητα από τους γονείς γίνονται μετά από μερικούς μήνες. Τα αρσενικά του γένους Eupodotis συχνά παραμένουν πάνω από ένα χρόνο με τους γονείς τους και βοηθούν στην εκτροφή των νεοσσών της επόμενης αναπαραγωγικής περιόδου. Σεξουαλικά ωριμάζουν τα θηλυκά στην ηλικία των δύο περίπου χρόνων, ενώ τα αρσενικά στην ηλικία των έξι ετών.
Στο παρελθόν κατατάσονταν στα Ορνιθόμορφα, πρόσφατα οι περισότεροι ορνιθολόγοι τα κατατάσουν στα Γερανόμορφα (Gruiformes)
Μεγάλη Ωτίδα, Αγριόγαλος, Great Bustard, Otis tarda
Περιγραφή: Ένα από τα βαρύτερα πουλιά που μπορούν να πετάξουν (τα αρσενικά μπορούν να φτάσουν τα 18 κιλά). Έχουν ογκώδες σώμα με γκρι κεφάλι και καφέ-χρυσή ράχη.
Υποείδη:
O. t. tarda: Απαντάται από την Ευρώπη έως τη Βορειοδυτική Αφρική και την Κεντρική Ασία.
O. t. dybowskii: Απαντάται στην Ανατολική Ασία (Μογγολία, Κίνα).
Στην Ελλάδα: Παλαιότερα φώλιαζε στη χώρα μας, πλέον όμως θεωρείται εξαφανισμένο είδος ως αναπαραγόμενο, με μόνο σπάνιες εμφανίσεις κατά τον χειμώνα.
Εξάπλωση: Νότια Ευρώπη (συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας ως σπάνιος επισκέπτης), Βόρεια Αφρική και Κεντρική Ασία.
Χαρακτηριστικά: Το μοναδικό είδος του γένους. Το αρσενικό έχει έναν εντυπωσιακό μαύρο λαιμό με λευκά περιλαίμια κατά την αναπαραγωγή. Κατά την πτήση, τα φτερά του παράγουν έναν χαρακτηριστικό σφυριχτό ήχο.
Arabian Bustard, Ardeotis arabs
Χαρακτηριστικά: Κομψό είδος με μακρύ λαιμό.
Εξάπλωση: Σαουδική Αραβία, Υεμένη και περιοχές της Υποσαχάριας Αφρικής.
Kori Bustard, Ardeotis kori, υποείδη kori και struthinuclus
Χαρακτηριστικά: Συχνά θεωρείται το βαρύτερο ιπτάμενο πουλί παγκοσμίως. Έχει χαρακτηριστικό μαύρο λοφίο στο κεφάλι.
Υποείδη:
A. k. kori: Νότια Αφρική.
A. k. struthinuclus: Ανατολική Αφρική (Αιθιοπία, Κένυα).
Great Indian Bustard, Ardeotis nigriceps
Κατάσταση: Κρίσιμα Κινδυνεύον. Ένα από τα πιο σπάνια πουλιά στον κόσμο.
Εμφάνιση: Μεγάλο πουλί με μαύρο "σκουφί" και λευκό λαιμό.
Εξάπλωση: Περιορισμένες περιοχές της Ινδίας (κυρίως στο Ρατζαστάν).
Australian Bustard, Ardeotis australis
Χαρακτηριστικά: Γνωστό στους ντόπιους ως "Wild Turkey".
Εξάπλωση: Σε όλη την Αυστραλία και τη νότια Νέα Γουινέα. Είναι το μεγαλύτερο χερσαίο πουλί της Αυστραλίας που μπορεί να πετάξει.
Ludwig's Bustard, Neotis ludwigii
Περιγραφή: Μεγάλο πουλί με σκούρο καφέ φτέρωμα.
Εξάπλωση: Νότια Αφρική, Ναμίμπια και Αγκόλα. Κινδυνεύει συχνά από προσκρούσεις σε ηλεκτροφόρα καλώδια λόγω των πτήσεών του σε χαμηλό ύψος.
Denham's Bustard, or Stanley Bustard, Neotis denhami
Περιγραφή: Εντυπωσιακό είδος με γκρι λαιμό και πορτοκαλί-καφέ αυχένα.
Εξάπλωση: Διάσπαρτοι πληθυσμοί στην Υποσαχάρια Αφρική. Προτιμά τις χορτολιβαδικές εκτάσεις και τα υψίπεδα.
Heuglin's Bustard, Neotis heuglinii
Περιγραφή: Χαρακτηρίζεται από το έντονο σχέδιο στο πρόσωπο και τον λαιμό.
Εξάπλωση: Κέρας της Αφρικής (Αιθιοπία, Σομαλία, Κένυα).
Nubian Bustard, Neotis nuba
Περιγραφή: Μια πιο διακριτική ωτίδα, προσαρμοσμένη στη ζωή στο Σαχέλ.
Εξάπλωση: Μια στενή ζώνη στην Αφρική, από τη Μαυριτανία μέχρι το Σουδάν.
Προκλήσεις Επιβίωσης: Τα είδη αυτά πλήττονται ιδιαίτερα από το παράνομο κυνήγι με γεράκια, καθώς θεωρούνται παραδοσιακά θηράματα σε ορισμένες κουλτούρες της Μέσης Ανατολής.
Blue Korhaan, Eupodotis caerulescens
Εμφάνιση: Ένα από τα πιο ιδιαίτερα είδη, καθώς το κάτω μέρος του σώματος και ο λαιμός έχουν μια πανέμορφη μπλε-γκρι απόχρωση.
Εξάπλωση: Ενδημικό της Νότιας Αφρικής. Προτιμά τα λιβάδια σε υψηλά υψόμετρα.
Little Brown Bustard, Eupodotis humilis
Εμφάνιση: Όπως δηλώνει το όνομά του, είναι μικρόσωμο με διακριτικό καφετί φτέρωμα που το βοηθά να καμουφλάρεται τέλεια στο έδαφος.
Εξάπλωση: Περιορισμένη εξάπλωση στη Σομαλία και την Αιθιοπία.
Rüppell's Korhaan, Eupodotis rueppellii
Εμφάνιση: Έχει χαρακτηριστικά μαύρα σχέδια στο πρόσωπο και τον λαιμό που κάνουν αντίθεση με το αμμώδες χρώμα του σώματος.
Εξάπλωση: Ζει στις ερήμους της Ναμίμπια και της νοτιοδυτικής Αγκόλας.
White-bellied Bustard, Eupodotis senegalensis
Εμφάνιση: Ξεχωρίζει από την κατάλευκη κοιλιά του και τον γαλάζιο λαιμό (στα αρσενικά).
Εξάπλωση: Ευρεία εξάπλωση σε πολλές περιοχές της Υποσαχάριας Αφρικής.
Karoo Korhaan, Eupodotis vigorsii
Εμφάνιση: Έχει πολύ διακριτικό φτέρωμα που μοιάζει με το χρώμα του εδάφους της ερήμου Καρού.
Συμπεριφορά: Είναι διάσημο για το "ντουέτο" που τραγουδάει το ζευγάρι νωρίς το πρωί, το οποίο ακούγεται από πολύ μακριά.
Southern Black Korhaan, Eupodotis afra
Εμφάνιση: Το αρσενικό είναι εντυπωσιακό με κατάμαυρο λαιμό και κοιλιά, και λευκά "μάγουλα".
Συμπεριφορά: Κατά την πτήση επίδειξης, το αρσενικό πετάει ψηλά και μετά "πέφτει" απότομα προς το έδαφος με τις φτερούγες του ανοιχτές, βγάζοντας δυνατές κραυγές.
Northern Black Korhaan, Eupodotis afraoides
Εμφάνιση: Το αρσενικό έχει κατάμαυρο λαιμό, στήθος και κοιλιά, που έρχονται σε έντονη αντίθεση με τα λευκά "μάγουλα" και τα λευκά μπαλώματα στις φτερούγες. Το πάνω μέρος του σώματος έχει καφέ και μαύρες ραβδώσεις για παραλλαγή.
Διαφορά από το Νότιο Είδος: Η κύρια διαφορά είναι ότι το Eupodotis afraoides έχει λευκά πρωτεύοντα φτερά πτήσης, τα οποία γίνονται εμφανή όταν το πουλί πετάει, σε αντίθεση με το νότιο είδος που έχει μαύρα.
Φωνή: Είναι διάσημο για το πολύ δυνατό και τραχύ κάλεσμά του ("crack-crack-crack"), το οποίο το αρσενικό βγάζει καθώς εκτελεί επιδείξεις πτήσης για να υπερασπιστεί την περιοχή του.
Περιοχή: Απαντάται στη Ναμίμπια, τη Μποτσουάνα και το βόρειο τμήμα της Νότιας Αφρικής.
Buff-crested Bustard, Lophotis gindiana
Εξάπλωση: Ανατολική Αφρική (Αιθιοπία, Κένυα, Σομαλία).
Χαρακτηριστικά: Ξεχωρίζει για το κιτρινωπό (buff) λοφίο του αρσενικού και το έντονο μαύρο στήθος.
Red-crested Korhaan, Lophotis ruficrista
Εξάπλωση: Νότια Αφρική.
Χαρακτηριστικά: Διάσημο για την "αυτοκτονική" πτήση επίδειξης, όπου το αρσενικό πετάει ψηλά και μετά πέφτει σαν να έχει πυροβοληθεί, ανοίγοντας τα φτερά του την τελευταία στιγμή. Διαθέτει ένα ρόδινο-κόκκινο λοφίο που ανασηκώνεται σπάνια.
Εξάπλωση: Υποσαχάρια Αφρική (ανοιχτά λιβάδια).
Χαρακτηριστικά: Το αρσενικό έχει μια χαρακτηριστική μαύρη γραμμή που κατεβαίνει από το λαιμό προς τη μαύρη κοιλιά.
Hartlaub's Bustard, Lissotis hartlaubii
Εξάπλωση: Ανατολική Αφρική (πιο ξηρές περιοχές).
Χαρακτηριστικά: Παρόμοιο με το Black-bellied, αλλά με πιο γκρίζο κεφάλι και διαφορετικά σχέδια στην πλάτη.
Κατάσταση: Κρίσιμα Κινδυνεύον (Critically Endangered).
Εξάπλωση: Κατακερματισμένοι πληθυσμοί στην Ινδία, το Νεπάλ και την Καμπότζη.
Περιγραφή: Ένα από τα σπανιότερα πουλιά στον κόσμο. Το αρσενικό είναι σχεδόν όλο μαύρο με λευκές φτερούγες, ενώ το θηλυκό είναι καμουφλαρισμένο καφέ.
Εξάπλωση: Ινδία (ενδημικό).
Χαρακτηριστικά: Τα αρσενικά έχουν μοναδικά φτερά στο κεφάλι που καταλήγουν σε "κουτάλια". Είναι γνωστά για τα εντυπωσιακά άλματα που κάνουν πάνω από το ψηλό χορτάρι για να προσελκύσουν θηλυκά.
Οικογένεια πουλιών της τάξης των Γερανίδων (Gruiformes). Η οικογένεια αποτελείται από μεσαίου μεγέθους έως πολύ μεγάλα εδαφόδια κυρίως πουλιά. Τα περισσότερα είδη ζουν στην Αφρική, δύο είδη συναντούνται και στην Ευρώπη.
Ο λαιμός και τα πόδια είναι μακριά, η ουρά και το ράμφος είναι κοντά. Τα μεγαλύτερα είδη η (Ardeotis kori) και η Μεγάλη ωτίδα (Otis tarda), φτάνουν το 1 μέτρο ύψος και ζυγίζουν μέχρι 10 κιλά, σε εξαιρετικές περιπτώσεις μέχρι και 19 κιλά, είναι τα βαρύτερα πουλιά στον κόσμο που μπορούν
Γερανόμορφα
Γερανίδες
Ραλλίδες
Ηλιορνιθίδες
Ευρυπυγίδες
Ρινοχαιτίδες
Καριαμίδες
Ψοφίδες
Ωτιδίδες
Μεγάλη Ωτίδα
Χαμωτίδα
Το φτέρωμα είναι κυρίως ανοιχτό καφετί ή γκριζοκαφέ με μαύρα και άσπρα σχέδια. Ο αριθμός των φτερών της ουράς είναι 16 έως 20. Όλα τα είδη δείχνουν περισσότερο ή λιγότερο έχουν σεξουαλικό διμορφισμό στο χρωματισμό. Τα αρσενικά έχουν συνήθως ανοιχτότερα χρώματα στο φτέρωμα και συχνά φέρουν λοφίο στο κεφάλι και επιπλέον φτέρωμα στο λαιμό. Εχουν μόνο τρία δάχτυλα το πίσω δάχτυλο λείπει(Tridaktylie).
Τάξη: Γερανόμορφα (Gruiformes)
Διανομή και ενδιαίτημα: Κύρια περιοχή διανομής είναι η Αφρική με 16 από συνολικά 27 είδη, τα υπόλοιπα είδη ζουν στην Ευρώπη και την Ασία και ένα στην Αυστραλία. Στην Ευρώπη υπάρχουν δύο είδη, Μεγάλη ωτίδα (Otis tarda) και η Χαμωτίδα (Tetrax tetrax). Δεδομένου ότι είναι κυρίως εδαφόδια πουλιά προτιμοούν κυρίως ανοικτά τοπία με πλούσια βλάστηση, όπως στέπες, ημι-ερήμους και καλλιεργήσιμες εκτάσεις.Το λιγότερο τέσσερα είδη είναι μεταναστευτικά. Αυτό ισχύει για τα είδη που ζούν στην ευρασία κυρίως στις ρωσικές στέπες όπως Μεγάλη ωτίδα (Otis tarda), Χαμωτίδα (Tetrax tetrax), Houbara Bustard (Chlamydotis undulata). Το τέταρτο είδος είναι η σημαία του Trappe, που αναπαράγεται στο βορειοανατολικό κρατίδιο της Ινδίας Γκουτζαράτ και ξεχειμωνιάζει στη νότια Ινδία.
Οι Ωτίδες είναι ένα από τα παγκόσμια απειλούμενα είδη το οποίο υπάρχει στην Ευρασία. Οι πληθυσμοί των ωτίδων ξεκινούν από το βορειοδυτικό Μαρόκο, την Ιβηρική χερσόνησο, την κεντρική Σιβηρία και την Μογγολία. Πληθυσμοί υπάρχουν επίσης στην Κεντρική Ευρώπη (Αυστρία, Γερμανία, Σλοβακία, Ουγγαρία) και την Τουρκία.
Μεταξύ των πληθυσμών δεν υπάρχει συνέχεια και είναι διασπασμένοι. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση υπάρχουν 13.500-14.000 ζευγάρια, με την πλειοψηφία τους να είναι στην Ιβηρική χερσόνησο. Παρά τα σημαντικά μέτρα προστασίας που παίρνονται, τα πουλιά δεν μπορούν να αντισταθούν απέναντι στην εντατικοποίηση της γεωργίας.
Αναπαραγωγή: Η πλειοψηφία των ειδών έχουν πολυγαμικό αναπαραγωγικό σύστημα: ένα αρσενικό ζευγαρώνει με πολλά θηλυκά. Εξαίρεση είναι η μικρή αφρικανική Ωτίδα του γένους Eupodotis που είναι εποχιακά μονογαμική.
Η εποχή αναπαραγωγής αρχίζει στην εύκρατη ζώνη, την άνοιξη, στις υποτροπικές και τροπικές περιοχές τον Ιούλιο στην περίοδο των βροχοπτώσεων.
Τα θηλυκά φτιάχνουν τη φωλιά πάντα στο έδαφος ανάμεσα σε πυκνή βλάστηση. Η συντριπτική πλειοψηφία των ειδών γεννάει ένα ή δύο αυγά. Στα ευρωπαϊκά είδη Μεγάλη ωτίδα (Otis tarda) και Χαμωτίδα (Tetrax tetrax) γεννούν 2 έως 3 αυγά. Τα περισσότερα αυγά 3 έως 5 γεννάει η Lesser Florican (Sypheotides indicus). Τα αυγά είναι γκρίζα ή λαδί στο χρώμα με ακανόνιστα στίγματα. Η εκκόλαψη διαρκεί 20 έως 25 ημέρες, οι νεοσσοί μετά από μερικές ώρες μπορούν να τρέξουν και στη συνέχεια το θηλυκό με τους νεοσσούς εγκαταλείπουν τη φωλιά. Τέσσερις με πέντε εβδομάδες μετά την εκκόλαψη, οι νεοσσοί είναι σε θέση να πετάξουν. Πλήρως ανεξάρτητα από τους γονείς γίνονται μετά από μερικούς μήνες. Τα αρσενικά του γένους Eupodotis συχνά παραμένουν πάνω από ένα χρόνο με τους γονείς τους και βοηθούν στην εκτροφή των νεοσσών της επόμενης αναπαραγωγικής περιόδου. Σεξουαλικά ωριμάζουν τα θηλυκά στην ηλικία των δύο περίπου χρόνων, ενώ τα αρσενικά στην ηλικία των έξι ετών.
Στο παρελθόν κατατάσονταν στα Ορνιθόμορφα, πρόσφατα οι περισότεροι ορνιθολόγοι τα κατατάσουν στα Γερανόμορφα (Gruiformes)
Οικογένεια Ωτίδες (Otididae):
Οι Ωτίδες είναι μεγαλόσωμα, χερσαία πουλιά, προσαρμοσμένα στη ζωή σε ανοιχτές πεδιάδες, στέπες και ημιερημικές περιοχές. Είναι γνωστά για το βαρύ σώμα τους, τα ισχυρά τους πόδια (ιδανικά για τρέξιμο) και τις εντυπωσιακές επιδείξεις των αρσενικών κατά την αναπαραγωγική περίοδο.Γένος: Otis
Περιλαμβάνει τον εμβληματικό εκπρόσωπο της Ευρώπης και της Ασίας.Μεγάλη Ωτίδα, Αγριόγαλος, Great Bustard, Otis tarda
Περιγραφή: Ένα από τα βαρύτερα πουλιά που μπορούν να πετάξουν (τα αρσενικά μπορούν να φτάσουν τα 18 κιλά). Έχουν ογκώδες σώμα με γκρι κεφάλι και καφέ-χρυσή ράχη.
Υποείδη:
O. t. tarda: Απαντάται από την Ευρώπη έως τη Βορειοδυτική Αφρική και την Κεντρική Ασία.
O. t. dybowskii: Απαντάται στην Ανατολική Ασία (Μογγολία, Κίνα).
Στην Ελλάδα: Παλαιότερα φώλιαζε στη χώρα μας, πλέον όμως θεωρείται εξαφανισμένο είδος ως αναπαραγόμενο, με μόνο σπάνιες εμφανίσεις κατά τον χειμώνα.
Γένος: Tetrax
Χαμαιωτίδα, Little Bustard, Tetrax tetraxΕξάπλωση: Νότια Ευρώπη (συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας ως σπάνιος επισκέπτης), Βόρεια Αφρική και Κεντρική Ασία.
Χαρακτηριστικά: Το μοναδικό είδος του γένους. Το αρσενικό έχει έναν εντυπωσιακό μαύρο λαιμό με λευκά περιλαίμια κατά την αναπαραγωγή. Κατά την πτήση, τα φτερά του παράγουν έναν χαρακτηριστικό σφυριχτό ήχο.
Γένος: Ardeotis
Περιλαμβάνει τα "γιγαντιαία" είδη της οικογένειας που είναι διασκορπισμένα σε τέσσερις ηπείρους.Arabian Bustard, Ardeotis arabs
Χαρακτηριστικά: Κομψό είδος με μακρύ λαιμό.
Εξάπλωση: Σαουδική Αραβία, Υεμένη και περιοχές της Υποσαχάριας Αφρικής.
Kori Bustard, Ardeotis kori, υποείδη kori και struthinuclus
Χαρακτηριστικά: Συχνά θεωρείται το βαρύτερο ιπτάμενο πουλί παγκοσμίως. Έχει χαρακτηριστικό μαύρο λοφίο στο κεφάλι.
Υποείδη:
A. k. kori: Νότια Αφρική.
A. k. struthinuclus: Ανατολική Αφρική (Αιθιοπία, Κένυα).
Great Indian Bustard, Ardeotis nigriceps
Κατάσταση: Κρίσιμα Κινδυνεύον. Ένα από τα πιο σπάνια πουλιά στον κόσμο.
Εμφάνιση: Μεγάλο πουλί με μαύρο "σκουφί" και λευκό λαιμό.
Εξάπλωση: Περιορισμένες περιοχές της Ινδίας (κυρίως στο Ρατζαστάν).
Australian Bustard, Ardeotis australis
Χαρακτηριστικά: Γνωστό στους ντόπιους ως "Wild Turkey".
Εξάπλωση: Σε όλη την Αυστραλία και τη νότια Νέα Γουινέα. Είναι το μεγαλύτερο χερσαίο πουλί της Αυστραλίας που μπορεί να πετάξει.
Γένη: Chlamydotis (Χλαμυδωτίδες)
Το όνομα προέρχεται από την ελληνική λέξη "χλαμύς", λόγω των μακριών φτερών στον λαιμό που μοιάζουν με κάπα.
Houbara Bustard, Chlamydotis undulata, υποείδη undulata και fuertaventurae
Χαρακτηριστικά: Μεσαίου μεγέθους ωτίδα με χαρακτηριστικά μακριά φτερά στα πλάγια του λαιμού.
Υποείδη:
C. u. undulata: Απαντάται στη Βόρεια Αφρική.
C. u. fuertaventurae: Ενδημικό των Καναρίων Νήσων (εξαιρετικά σπάνιο).
Macqueen's Bustard, Chlamydotis macqueenii Χαρακτηριστικά: Μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν υποείδος της Houbara. Είναι ελαφρώς μεγαλύτερη και πιο "ανοιχτόχρωμη".
Εξάπλωση: Από την Αίγυπτο (ανατολικά του Νείλου) και τη Μέση Ανατολή μέχρι την Κεντρική Ασία και το Πακιστάν. Είναι διάσημη για τις τεράστιες μεταναστεύσεις της.
Το όνομα προέρχεται από την ελληνική λέξη "χλαμύς", λόγω των μακριών φτερών στον λαιμό που μοιάζουν με κάπα.
Houbara Bustard, Chlamydotis undulata, υποείδη undulata και fuertaventurae
Χαρακτηριστικά: Μεσαίου μεγέθους ωτίδα με χαρακτηριστικά μακριά φτερά στα πλάγια του λαιμού.
Υποείδη:
C. u. undulata: Απαντάται στη Βόρεια Αφρική.
C. u. fuertaventurae: Ενδημικό των Καναρίων Νήσων (εξαιρετικά σπάνιο).
Macqueen's Bustard, Chlamydotis macqueenii Χαρακτηριστικά: Μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν υποείδος της Houbara. Είναι ελαφρώς μεγαλύτερη και πιο "ανοιχτόχρωμη".
Εξάπλωση: Από την Αίγυπτο (ανατολικά του Νείλου) και τη Μέση Ανατολή μέχρι την Κεντρική Ασία και το Πακιστάν. Είναι διάσημη για τις τεράστιες μεταναστεύσεις της.
Γένος: Neotis
Περιλαμβάνει τέσσερα είδη της Αφρικής, τα οποία είναι γνωστά για την περήφανη στάση τους και τον μακρύ τους λαιμό.Ludwig's Bustard, Neotis ludwigii
Περιγραφή: Μεγάλο πουλί με σκούρο καφέ φτέρωμα.
Εξάπλωση: Νότια Αφρική, Ναμίμπια και Αγκόλα. Κινδυνεύει συχνά από προσκρούσεις σε ηλεκτροφόρα καλώδια λόγω των πτήσεών του σε χαμηλό ύψος.
Denham's Bustard, or Stanley Bustard, Neotis denhami
Περιγραφή: Εντυπωσιακό είδος με γκρι λαιμό και πορτοκαλί-καφέ αυχένα.
Εξάπλωση: Διάσπαρτοι πληθυσμοί στην Υποσαχάρια Αφρική. Προτιμά τις χορτολιβαδικές εκτάσεις και τα υψίπεδα.
Heuglin's Bustard, Neotis heuglinii
Περιγραφή: Χαρακτηρίζεται από το έντονο σχέδιο στο πρόσωπο και τον λαιμό.
Εξάπλωση: Κέρας της Αφρικής (Αιθιοπία, Σομαλία, Κένυα).
Nubian Bustard, Neotis nuba
Περιγραφή: Μια πιο διακριτική ωτίδα, προσαρμοσμένη στη ζωή στο Σαχέλ.
Εξάπλωση: Μια στενή ζώνη στην Αφρική, από τη Μαυριτανία μέχρι το Σουδάν.
Ιδιαίτερα Χαρακτηριστικά
Επίδειξη "Houbara": Κατά την αναπαραγωγή, οι Χλαμυδωτίδες τρέχουν σε κύκλους φουσκώνοντας τα φτερά του λαιμού τους, καλύπτοντας σχεδόν όλο τους το σώμα και θυμίζοντας μια "λευκή μπάλα" που κινείται.Προκλήσεις Επιβίωσης: Τα είδη αυτά πλήττονται ιδιαίτερα από το παράνομο κυνήγι με γεράκια, καθώς θεωρούνται παραδοσιακά θηράματα σε ορισμένες κουλτούρες της Μέσης Ανατολής.
Γένος: Eupodotis
Το γένος Eupodotis περιλαμβάνει μικρού και μεσαίου μεγέθους ωτίδες που απαντώνται αποκλειστικά στην Αφρική. Σε αντίθεση με τους γιγαντιαίους συγγενείς τους, οι "Korhaans" (όπως ονομάζονται στη Νότια Αφρική) είναι πιο θορυβώδεις και συχνά ζουν σε οικογενειακές ομάδες ή ζευγάρια.Blue Korhaan, Eupodotis caerulescens
Εμφάνιση: Ένα από τα πιο ιδιαίτερα είδη, καθώς το κάτω μέρος του σώματος και ο λαιμός έχουν μια πανέμορφη μπλε-γκρι απόχρωση.
Εξάπλωση: Ενδημικό της Νότιας Αφρικής. Προτιμά τα λιβάδια σε υψηλά υψόμετρα.
Little Brown Bustard, Eupodotis humilis
Εμφάνιση: Όπως δηλώνει το όνομά του, είναι μικρόσωμο με διακριτικό καφετί φτέρωμα που το βοηθά να καμουφλάρεται τέλεια στο έδαφος.
Εξάπλωση: Περιορισμένη εξάπλωση στη Σομαλία και την Αιθιοπία.
Rüppell's Korhaan, Eupodotis rueppellii
Εμφάνιση: Έχει χαρακτηριστικά μαύρα σχέδια στο πρόσωπο και τον λαιμό που κάνουν αντίθεση με το αμμώδες χρώμα του σώματος.
Εξάπλωση: Ζει στις ερήμους της Ναμίμπια και της νοτιοδυτικής Αγκόλας.
White-bellied Bustard, Eupodotis senegalensis
Εμφάνιση: Ξεχωρίζει από την κατάλευκη κοιλιά του και τον γαλάζιο λαιμό (στα αρσενικά).
Εξάπλωση: Ευρεία εξάπλωση σε πολλές περιοχές της Υποσαχάριας Αφρικής.
Karoo Korhaan, Eupodotis vigorsii
Εμφάνιση: Έχει πολύ διακριτικό φτέρωμα που μοιάζει με το χρώμα του εδάφους της ερήμου Καρού.
Συμπεριφορά: Είναι διάσημο για το "ντουέτο" που τραγουδάει το ζευγάρι νωρίς το πρωί, το οποίο ακούγεται από πολύ μακριά.
Southern Black Korhaan, Eupodotis afra
Εμφάνιση: Το αρσενικό είναι εντυπωσιακό με κατάμαυρο λαιμό και κοιλιά, και λευκά "μάγουλα".
Συμπεριφορά: Κατά την πτήση επίδειξης, το αρσενικό πετάει ψηλά και μετά "πέφτει" απότομα προς το έδαφος με τις φτερούγες του ανοιχτές, βγάζοντας δυνατές κραυγές.
Northern Black Korhaan, Eupodotis afraoides
Εμφάνιση: Το αρσενικό έχει κατάμαυρο λαιμό, στήθος και κοιλιά, που έρχονται σε έντονη αντίθεση με τα λευκά "μάγουλα" και τα λευκά μπαλώματα στις φτερούγες. Το πάνω μέρος του σώματος έχει καφέ και μαύρες ραβδώσεις για παραλλαγή.
Διαφορά από το Νότιο Είδος: Η κύρια διαφορά είναι ότι το Eupodotis afraoides έχει λευκά πρωτεύοντα φτερά πτήσης, τα οποία γίνονται εμφανή όταν το πουλί πετάει, σε αντίθεση με το νότιο είδος που έχει μαύρα.
Φωνή: Είναι διάσημο για το πολύ δυνατό και τραχύ κάλεσμά του ("crack-crack-crack"), το οποίο το αρσενικό βγάζει καθώς εκτελεί επιδείξεις πτήσης για να υπερασπιστεί την περιοχή του.
Περιοχή: Απαντάται στη Ναμίμπια, τη Μποτσουάνα και το βόρειο τμήμα της Νότιας Αφρικής.
Οδηγός Γενών: Bustards, Korhaans και Floricans
Η παρούσα αναφορά εξετάζει τα γένη Lophotis, Lissotis, Houbaropsis, Sypheotides και Tetrax, τα οποία περιλαμβάνουν μερικά από τα πιο εντυπωσιακά αλλά και απειλούμενα είδη της οικογένειας των Ωτίδων (Otididae).Γένος: Lophotis Savile's Bustard, Lophotis savilei
Τα μέλη αυτού του γένους χαρακτηρίζονται από το εντυπωσιακό λοφίο τους, το οποίο συνήθως είναι ορατό κατά τη διάρκεια των επιδείξεων.Buff-crested Bustard, Lophotis gindiana
Εξάπλωση: Ανατολική Αφρική (Αιθιοπία, Κένυα, Σομαλία).
Χαρακτηριστικά: Ξεχωρίζει για το κιτρινωπό (buff) λοφίο του αρσενικού και το έντονο μαύρο στήθος.
Red-crested Korhaan, Lophotis ruficrista
Εξάπλωση: Νότια Αφρική.
Χαρακτηριστικά: Διάσημο για την "αυτοκτονική" πτήση επίδειξης, όπου το αρσενικό πετάει ψηλά και μετά πέφτει σαν να έχει πυροβοληθεί, ανοίγοντας τα φτερά του την τελευταία στιγμή. Διαθέτει ένα ρόδινο-κόκκινο λοφίο που ανασηκώνεται σπάνια.
Γένος: Lissotis Black-bellied Bustard,
Αυτές οι ωτίδες έχουν μακρύ λαιμό και πόδια, με κομψή σιλουέτα. Lissotis melanogasterΕξάπλωση: Υποσαχάρια Αφρική (ανοιχτά λιβάδια).
Χαρακτηριστικά: Το αρσενικό έχει μια χαρακτηριστική μαύρη γραμμή που κατεβαίνει από το λαιμό προς τη μαύρη κοιλιά.
Hartlaub's Bustard, Lissotis hartlaubii
Εξάπλωση: Ανατολική Αφρική (πιο ξηρές περιοχές).
Χαρακτηριστικά: Παρόμοιο με το Black-bellied, αλλά με πιο γκρίζο κεφάλι και διαφορετικά σχέδια στην πλάτη.
Γένος: Houbaropsis
Bengal Florican, Houbaropsis bengalensisΚατάσταση: Κρίσιμα Κινδυνεύον (Critically Endangered).
Εξάπλωση: Κατακερματισμένοι πληθυσμοί στην Ινδία, το Νεπάλ και την Καμπότζη.
Περιγραφή: Ένα από τα σπανιότερα πουλιά στον κόσμο. Το αρσενικό είναι σχεδόν όλο μαύρο με λευκές φτερούγες, ενώ το θηλυκό είναι καμουφλαρισμένο καφέ.
Γένος: Sypheotides
Lesser Florican, Sypheotides indica Κατάσταση: Κρίσιμα Κινδυνεύον.Εξάπλωση: Ινδία (ενδημικό).
Χαρακτηριστικά: Τα αρσενικά έχουν μοναδικά φτερά στο κεφάλι που καταλήγουν σε "κουτάλια". Είναι γνωστά για τα εντυπωσιακά άλματα που κάνουν πάνω από το ψηλό χορτάρι για να προσελκύσουν θηλυκά.
