Χειμωνοβουτηχτάρι (Podiceps auritus) 
Το Χειμωνοβουτηχτάρι (αγγλική ονομασία: Horned Grebe ή Slavonian Grebe, επιστημονική ονομασία: Podiceps auritus) είναι ένα μεσαίου μεγέθους υδρόβιο πτηνό της οικογένειας των Πυγοποδιδών (Podicipedidae). Πρόκειται για ένα από τα πιο κομψά και εντυπωσιακά βουτηχτάρια του βόρειου ημισφαιρίου, διάσημο για την ολοκληρωτική μορφολογική του μεταμόρφωση κατά την
αναπαραγωγική περίοδο, αλλά και για τη σπάνια, πολύτιμη παρουσία του ως χειμερινού επισκέπτη στην Ελλάδα.
Μικρόσωμο είδος βουτηχταριού (33 εκ.) που εμφανίζεται σε μικρούς αριθμούς το χειμώνα στην πατρίδα μας. Σαν βουτηχτάρι που είναι, διακρίνεται από όλα τα τυπικά προσόντα της οικογένειας: δεινός δύτης και στοργικός γονιός που κουβαλάει τα μωρά στην πλάτη του! Έτσι αυτά δεν χρειάζεται να κολυμπάνε και να εκτίθενται στα αρπακτικά ψάρια και σε άλλα ζώα.
Το καλοκαίρι διακρίνεται από το κοκκινόχρωμο σώμα του, με την καφετιά ράχη και από τις χρυσαφένιες φούντες από φτερά σε κάθε πλευρά του κεφαλιού, που εκτείνονται από τα μάτια έως την κορυφή του κεφαλιού. Όμως, εμείς στην Ελλάδα βλέπουμε το Χειμωνοβουτηχτάρι μόνο με το πιο μελαγχολικό χειμωνιάτικο κοστούμι του, όπου κυριαρχούν οι αποχρώσεις του γκρι. Είναι η περίοδος που μοιάζει με το Μαυροβουτηχτάρι, που την ίδια εποχή φορά και αυτό τα χειμωνιάτικα του. Πάντως, το Χειμωνοβουτηχτάρι έχει ίσιο ράμφος ενώ το μαύρο χρώμα στο κεφάλι του δεν κατεβαίνει χαμηλότερα από το ύψος του ματιού.
🔸Αναπαραγωγικό (Θερινό) Πτέρωμα: Κατά τη διάρκεια της άνοιξης και του καλοκαιριού, το πτηνό μεταμορφώνεται ριζικά. Το κεφάλι του γίνεται μαύρο με μεταλλικές ανταύγειες, ενώ πίσω από τα μάτια εκτείνονται δύο μεγάλα, έντονα χρυσοκίτρινα ή πορτοκαλί λοφία (σαν «κέρατα» ή «αυτιά»). Ο λαιμός, το στήθος και τα πλευρά του παίρνουν ένα βαθύ, λαμπερό καστανοκόκκινο (σκουριάς) χρώμα, δημιουργώντας μια πανέμορφη αντίθεση με τη σκούρα ράχη του.
🔸Μη Αναπαραγωγικό (Χειμερινό) Πτέρωμα: Αυτή είναι η εμφάνιση με την οποία το συναντάμε στην Ελλάδα. Το πτηνό χάνει όλα τα έντονα χρώματά του και αποκτά ένα αυστηρό, ασπρόμαυρο μοτίβο. Το πάνω μέρος του κεφαλιού (στέμμα) και η ράχη του γίνονται σκούρα γκρίζα-μαύρα, ενώ τα μάγουλα, ο λαιμός, το στήθος και η κοιλιά είναι καθαρά λευκά. Το όριο μεταξύ του μαύρου στέμματος και των λευκών μάγουλων είναι εξαιρετικά καθαρό και ευθύγραμμο, περνώντας ακριβώς κάτω από το μάτι.
🔸Μάτια και Ράμφος: Σε όλες τις εποχές, το Χειμωνοβουτηχτάρι διαθέτει μια εντυπωσιακή, κατακόκκινη ίριδα που ξεχωρίζει από μακριά. Το ράμφος του είναι σχετικά κοντό, ίσιο, μυτερό και μαύρο, με μια χαρακτηριστική ανοιχτόχρωμη (υπόλευκη) άκρη.
1. Podiceps auritus auritus: Αναπαράγεται από την Ισλανδία και τη Σκανδιναβία, σε ολόκληρη τη Σιβηρία μέχρι την Ανατολική Ασία.
2. Podiceps auritus cornutus: Αναπαράγεται στον Καναδά και τις βόρειες πολιτείες των ΗΠΑ.
Βιότοποι Ανάλογα με την Εποχή:
Κατά την Αναπαραγωγή (Άνοιξη/Καλοκαίρι): Επιλέγει ρηχά, στάσιμα ή αργά κυλώντα γλυκά νερά, όπως μικρές λίμνες, έλη και τύρφες με πλούσια παρυδάτια βλάστηση (καλαμιώνες), η οποία προσφέρει ασφάλεια για τη φωλιά του.
Κατά τη Διαχείμαση (Φθινόπωρο/Χειμώνας): Μεταναστεύει νότια προς τις ακτές. Προτιμά προστατευμένους θαλάσσιους κόλπους, εκβολές ποταμών, αλμυρές λιμνοθάλασσες και, σπανιότερα, μεγάλες εσωτερικές λίμνες που δεν παγώνουν.
Η Παρουσία του στην Ελλάδα:
Στη χώρα μας, το Χειμωνοβουτηχτάρι αποτελεί έναν σπάνιο και τοπικό χειμερινό επισκέπτη και περαστικό μεταναστευτικό είδος. Οι περισσότερες παρατηρήσεις γίνονται στη Βόρεια και Βορειοανατολική Ελλάδα (π.χ. λιμνοθάλασσες της Θράκης, Δέλτα Έβρου, Θερμαϊκός Κόλπος), καθώς και στον Αμβρακικό Κόλπο. Οι αριθμοί του είναι πάντα μικροί και συνήθως παρατηρείται μοναχικά ή σε πολύ μικρές ομάδες, συχνά μαζί με Μαυροβουτηχτάρια (Podiceps nigricollis).
Δίαιτα: Η διατροφή του είναι κυρίως ζωική. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού τρέφεται κυρίως με υδρόβια έντομα και τις προνύμφες τους (π.χ. λιβελούλες, σκαθάρια), μικρά καρκινοειδή (καραβίδες) και γυρίνους. Το χειμώνα, στο θαλάσσιο περιβάλλον, στρέφεται κυρίως σε μικρά ψάρια, θαλάσσια σκουλήκια και μαλακόστρακα.
Καταδύσεις: Μπορεί να παραμείνει κάτω από το νερό για περισσότερα από 30 δευτερόλεπτα, φτάνοντας σε βάθη έως και 2 - 4 μέτρα.
Η Κατάποση Πούπουλων: Μια από τις πιο περίεργες συμπεριφορές όλων των βουτηχταριών, την οποία παρουσιάζει και το Χειμωνοβουτηχτάρι, είναι η συστηματική κατάποση των δικών του πούπουλων. Τα πούπουλα αυτά σχηματίζουν ένα προστατευτικό «στρώμα» στο στομάχι του. Αυτό εμποδίζει τα αιχμηρά κόκκαλα των ψαριών ή τα σκληρά έλυτρα των εντόμων να τραυματίσουν το πεπτικό του σύστημα, ενώ παράλληλα διευκολύνει τον σχηματισμό και την αποβολή σφαιριδίων (pellets) με τα άπεπτα μέρη.
Ο Υδάτινος Χορός: Τα ζευγάρια εκτελούν περίπλοκους, απόλυτα συγχρονισμένους χορούς στην επιφάνεια του νερού. Ανασηκώνουν τα χρυσά τους λοφία, κουνούν ρυθμικά τα κεφάλια τους, προσφέρουν το ένα στο άλλο υδρόβια φυτά ως δώρο και, στην κορύφωση του τελετουργικού, ανασηκώνουν ολόκληρο το σώμα τους κάθετα πάνω από το νερό, τρέχοντας δίπλα-δίπλα στην επιφάνεια (rushing display).
Η Πλωτή Φωλιά: Κατασκευάζουν μια πλατφόρμα από σαπισμένα υδρόβια φυτά και καλάμια. Η φωλιά αυτή είτε επιπλέει στο νερό (αγκυρωμένη απαλά σε κάποιο καλάμι) είτε στηρίζεται στον ρηχό πυθμένα, διατηρώντας τα αυγά υγρά αλλά προστατευμένα από τις αυξομειώσεις της στάθμης του νερού.
Αυγά και Επώαση: Το θηλυκό γεννά 2 - 6 αυγά, τα οποία αρχικά είναι λευκά αλλά γρήγορα αποκτούν καφετί χρώμα από τα σαπισμένα φυτά της φωλιάς. Η επώαση διαρκεί περίπου 22 - 25 ημέρες και γίνεται και από τους δύο γονείς.
Νεοσσοί «Καβαλάρηδες»: Οι νεοσσοί γεννιούνται φωλεόφυγοι και μπορούν να κολυμπήσουν σχεδόν αμέσως. Ωστόσο, για τις πρώτες 2 - 3 εβδομάδες της ζωής τους, οι γονείς τους μεταφέρουν συνεχώς στη ζεστή πλάτη τους, ανάμεσα στα φτερά τους, ακόμη και όταν καταδύονται για να αναζητήσουν τροφή!
Κύριες Απειλές:
Απώλεια και Υποβάθμιση Υγροτόπων: Η αποστράγγιση των αβαθών λιμνών, η καταστροφή των καλαμιώνων και η οικιστική ανάπτυξη στερούν από το είδος τις κατάλληλες θέσεις φωλιάσματος.
Ρύπανση των Υδάτων: Η χρήση χημικών λιπασμάτων και παρασιτοκτόνων στη γεωργία οδηγεί σε ευτροφισμό των λιμνών, καταστρέφοντας τους πληθυσμούς των υδρόβιων εντόμων και των ψαριών.
Πετρελαιοκηλίδες: Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, καθώς διαχειμάζει σε θαλάσσιες παράκτιες περιοχές, είναι εξαιρετικά ευάλωτο στη θαλάσσια ρύπανση από πετρέλαιο, η οποία καταστρέφει τη μονωτική ικανότητα του πτερώματός του.
Όχληση από τον Άνθρωπο: Η ανάπτυξη τουριστικών και αναψυκτικών δραστηριοτήτων (π.χ. σκάφη, τζετ σκι) στις λίμνες αναπαραγωγής αναγκάζει τα πουλιά να εγκαταλείψουν τις φωλιές τους.
Χειμωνοβουτηχτάρι: Η ελληνική του ονομασία αντικατοπτρίζει τον χαρακτήρα του στη χώρα μας, καθώς εμφανίζεται αποκλειστικά κατά τους κρύους μήνες του έτους, επιλέγοντας κυρίως προστατευμένους θαλάσσιους κόλπους και παράκτιους υγροτόπους.
Πηγές: BirdLife International, IUCN Red List of Threatened Species, Cornell Lab of Ornithology (Birds of the World), Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία.
Το Χειμωνοβουτηχτάρι (αγγλική ονομασία: Horned Grebe ή Slavonian Grebe, επιστημονική ονομασία: Podiceps auritus) είναι ένα μεσαίου μεγέθους υδρόβιο πτηνό της οικογένειας των Πυγοποδιδών (Podicipedidae). Πρόκειται για ένα από τα πιο κομψά και εντυπωσιακά βουτηχτάρια του βόρειου ημισφαιρίου, διάσημο για την ολοκληρωτική μορφολογική του μεταμόρφωση κατά την
Βουτηχτάρια
Σκουφοβουτηχτάρι
Μαυροβουτηχτάρι
Κοκκινοβουτηχτάρι
Νανοβουτηχτάρι
Χειμωνοβουτηχτάρι
Λαμπροβούτι
Μικρόσωμο είδος βουτηχταριού (33 εκ.) που εμφανίζεται σε μικρούς αριθμούς το χειμώνα στην πατρίδα μας. Σαν βουτηχτάρι που είναι, διακρίνεται από όλα τα τυπικά προσόντα της οικογένειας: δεινός δύτης και στοργικός γονιός που κουβαλάει τα μωρά στην πλάτη του! Έτσι αυτά δεν χρειάζεται να κολυμπάνε και να εκτίθενται στα αρπακτικά ψάρια και σε άλλα ζώα.
Το καλοκαίρι διακρίνεται από το κοκκινόχρωμο σώμα του, με την καφετιά ράχη και από τις χρυσαφένιες φούντες από φτερά σε κάθε πλευρά του κεφαλιού, που εκτείνονται από τα μάτια έως την κορυφή του κεφαλιού. Όμως, εμείς στην Ελλάδα βλέπουμε το Χειμωνοβουτηχτάρι μόνο με το πιο μελαγχολικό χειμωνιάτικο κοστούμι του, όπου κυριαρχούν οι αποχρώσεις του γκρι. Είναι η περίοδος που μοιάζει με το Μαυροβουτηχτάρι, που την ίδια εποχή φορά και αυτό τα χειμωνιάτικα του. Πάντως, το Χειμωνοβουτηχτάρι έχει ίσιο ράμφος ενώ το μαύρο χρώμα στο κεφάλι του δεν κατεβαίνει χαμηλότερα από το ύψος του ματιού.
Μορφολογία και Εποχιακός Διμορφισμός
Όπως όλα τα βουτηχτάρια, το Χειμωνοβουτηχτάρι παρουσιάζει έναν από τους πιο δραματικούς εποχιακούς διμορφισμούς (αλλαγή πτερώματος) στο ζωικό βασίλειο:🔸Αναπαραγωγικό (Θερινό) Πτέρωμα: Κατά τη διάρκεια της άνοιξης και του καλοκαιριού, το πτηνό μεταμορφώνεται ριζικά. Το κεφάλι του γίνεται μαύρο με μεταλλικές ανταύγειες, ενώ πίσω από τα μάτια εκτείνονται δύο μεγάλα, έντονα χρυσοκίτρινα ή πορτοκαλί λοφία (σαν «κέρατα» ή «αυτιά»). Ο λαιμός, το στήθος και τα πλευρά του παίρνουν ένα βαθύ, λαμπερό καστανοκόκκινο (σκουριάς) χρώμα, δημιουργώντας μια πανέμορφη αντίθεση με τη σκούρα ράχη του.
🔸Μη Αναπαραγωγικό (Χειμερινό) Πτέρωμα: Αυτή είναι η εμφάνιση με την οποία το συναντάμε στην Ελλάδα. Το πτηνό χάνει όλα τα έντονα χρώματά του και αποκτά ένα αυστηρό, ασπρόμαυρο μοτίβο. Το πάνω μέρος του κεφαλιού (στέμμα) και η ράχη του γίνονται σκούρα γκρίζα-μαύρα, ενώ τα μάγουλα, ο λαιμός, το στήθος και η κοιλιά είναι καθαρά λευκά. Το όριο μεταξύ του μαύρου στέμματος και των λευκών μάγουλων είναι εξαιρετικά καθαρό και ευθύγραμμο, περνώντας ακριβώς κάτω από το μάτι.
🔸Μάτια και Ράμφος: Σε όλες τις εποχές, το Χειμωνοβουτηχτάρι διαθέτει μια εντυπωσιακή, κατακόκκινη ίριδα που ξεχωρίζει από μακριά. Το ράμφος του είναι σχετικά κοντό, ίσιο, μυτερό και μαύρο, με μια χαρακτηριστική ανοιχτόχρωμη (υπόλευκη) άκρη.
Γεωγραφική Εξάπλωση και Βιότοπος
Το είδος έχει ευρεία κυκλοπολική κατανομή στις βόρειες εύκρατες και υποαρκτικές ζώνες της Ευρασίας και της Βόρειας Αμερικής, όπου διακρίνονται δύο υποείδη:1. Podiceps auritus auritus: Αναπαράγεται από την Ισλανδία και τη Σκανδιναβία, σε ολόκληρη τη Σιβηρία μέχρι την Ανατολική Ασία.
2. Podiceps auritus cornutus: Αναπαράγεται στον Καναδά και τις βόρειες πολιτείες των ΗΠΑ.
Βιότοποι Ανάλογα με την Εποχή:
Κατά την Αναπαραγωγή (Άνοιξη/Καλοκαίρι): Επιλέγει ρηχά, στάσιμα ή αργά κυλώντα γλυκά νερά, όπως μικρές λίμνες, έλη και τύρφες με πλούσια παρυδάτια βλάστηση (καλαμιώνες), η οποία προσφέρει ασφάλεια για τη φωλιά του.
Κατά τη Διαχείμαση (Φθινόπωρο/Χειμώνας): Μεταναστεύει νότια προς τις ακτές. Προτιμά προστατευμένους θαλάσσιους κόλπους, εκβολές ποταμών, αλμυρές λιμνοθάλασσες και, σπανιότερα, μεγάλες εσωτερικές λίμνες που δεν παγώνουν.
Η Παρουσία του στην Ελλάδα:
Στη χώρα μας, το Χειμωνοβουτηχτάρι αποτελεί έναν σπάνιο και τοπικό χειμερινό επισκέπτη και περαστικό μεταναστευτικό είδος. Οι περισσότερες παρατηρήσεις γίνονται στη Βόρεια και Βορειοανατολική Ελλάδα (π.χ. λιμνοθάλασσες της Θράκης, Δέλτα Έβρου, Θερμαϊκός Κόλπος), καθώς και στον Αμβρακικό Κόλπο. Οι αριθμοί του είναι πάντα μικροί και συνήθως παρατηρείται μοναχικά ή σε πολύ μικρές ομάδες, συχνά μαζί με Μαυροβουτηχτάρια (Podiceps nigricollis).
Διατροφή και Καταδυτική Συμπεριφορά
Το Χειμωνοβουτηχτάρι είναι ένας εξαιρετικός δύτης που βασίζεται στην όρασή του για να εντοπίσει τη λεία του κάτω από το νερό:Δίαιτα: Η διατροφή του είναι κυρίως ζωική. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού τρέφεται κυρίως με υδρόβια έντομα και τις προνύμφες τους (π.χ. λιβελούλες, σκαθάρια), μικρά καρκινοειδή (καραβίδες) και γυρίνους. Το χειμώνα, στο θαλάσσιο περιβάλλον, στρέφεται κυρίως σε μικρά ψάρια, θαλάσσια σκουλήκια και μαλακόστρακα.
Καταδύσεις: Μπορεί να παραμείνει κάτω από το νερό για περισσότερα από 30 δευτερόλεπτα, φτάνοντας σε βάθη έως και 2 - 4 μέτρα.
Η Κατάποση Πούπουλων: Μια από τις πιο περίεργες συμπεριφορές όλων των βουτηχταριών, την οποία παρουσιάζει και το Χειμωνοβουτηχτάρι, είναι η συστηματική κατάποση των δικών του πούπουλων. Τα πούπουλα αυτά σχηματίζουν ένα προστατευτικό «στρώμα» στο στομάχι του. Αυτό εμποδίζει τα αιχμηρά κόκκαλα των ψαριών ή τα σκληρά έλυτρα των εντόμων να τραυματίσουν το πεπτικό του σύστημα, ενώ παράλληλα διευκολύνει τον σχηματισμό και την αποβολή σφαιριδίων (pellets) με τα άπεπτα μέρη.
Αναπαραγωγή και Ερωτοτροπία
Η αναπαραγωγική διαδικασία ξεκινά στα τέλη Απριλίου ή τον Μάιο και περιλαμβάνει μερικά από τα πιο εντυπωσιακά τελετουργικά στον κόσμο των πτηνών:Ο Υδάτινος Χορός: Τα ζευγάρια εκτελούν περίπλοκους, απόλυτα συγχρονισμένους χορούς στην επιφάνεια του νερού. Ανασηκώνουν τα χρυσά τους λοφία, κουνούν ρυθμικά τα κεφάλια τους, προσφέρουν το ένα στο άλλο υδρόβια φυτά ως δώρο και, στην κορύφωση του τελετουργικού, ανασηκώνουν ολόκληρο το σώμα τους κάθετα πάνω από το νερό, τρέχοντας δίπλα-δίπλα στην επιφάνεια (rushing display).
Η Πλωτή Φωλιά: Κατασκευάζουν μια πλατφόρμα από σαπισμένα υδρόβια φυτά και καλάμια. Η φωλιά αυτή είτε επιπλέει στο νερό (αγκυρωμένη απαλά σε κάποιο καλάμι) είτε στηρίζεται στον ρηχό πυθμένα, διατηρώντας τα αυγά υγρά αλλά προστατευμένα από τις αυξομειώσεις της στάθμης του νερού.
Αυγά και Επώαση: Το θηλυκό γεννά 2 - 6 αυγά, τα οποία αρχικά είναι λευκά αλλά γρήγορα αποκτούν καφετί χρώμα από τα σαπισμένα φυτά της φωλιάς. Η επώαση διαρκεί περίπου 22 - 25 ημέρες και γίνεται και από τους δύο γονείς.
Νεοσσοί «Καβαλάρηδες»: Οι νεοσσοί γεννιούνται φωλεόφυγοι και μπορούν να κολυμπήσουν σχεδόν αμέσως. Ωστόσο, για τις πρώτες 2 - 3 εβδομάδες της ζωής τους, οι γονείς τους μεταφέρουν συνεχώς στη ζεστή πλάτη τους, ανάμεσα στα φτερά τους, ακόμη και όταν καταδύονται για να αναζητήσουν τροφή!
Κατάσταση Διατήρησης και Απειλές
Σε παγκόσμιο επίπεδο, το Χειμωνοβουτηχτάρι κατατάσσεται ως Ευάλωτο (Vulnerable) στην Κόκκινη Λίστα της IUCN (αν και ορισμένοι οργανισμοί το θεωρούν ακόμη Ελάχιστης Ανησυχίας, οι πληθυσμοί του παρουσιάζουν σαφή φθίνουσα πορεία, ιδιαίτερα στην Ευρώπη).Κύριες Απειλές:
Απώλεια και Υποβάθμιση Υγροτόπων: Η αποστράγγιση των αβαθών λιμνών, η καταστροφή των καλαμιώνων και η οικιστική ανάπτυξη στερούν από το είδος τις κατάλληλες θέσεις φωλιάσματος.
Ρύπανση των Υδάτων: Η χρήση χημικών λιπασμάτων και παρασιτοκτόνων στη γεωργία οδηγεί σε ευτροφισμό των λιμνών, καταστρέφοντας τους πληθυσμούς των υδρόβιων εντόμων και των ψαριών.
Πετρελαιοκηλίδες: Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, καθώς διαχειμάζει σε θαλάσσιες παράκτιες περιοχές, είναι εξαιρετικά ευάλωτο στη θαλάσσια ρύπανση από πετρέλαιο, η οποία καταστρέφει τη μονωτική ικανότητα του πτερώματός του.
Όχληση από τον Άνθρωπο: Η ανάπτυξη τουριστικών και αναψυκτικών δραστηριοτήτων (π.χ. σκάφη, τζετ σκι) στις λίμνες αναπαραγωγής αναγκάζει τα πουλιά να εγκαταλείψουν τις φωλιές τους.
Ετυμολογία και Ονομασία
Η επιστημονική ονομασία (Podiceps auritus): Ο όρος Podiceps αποτελεί σύνθεση των λατινικών λέξεων podex (πυγλή/οπίσθια) και pes (πόδι), περιγράφοντας με ακρίβεια την ανατομική προσαρμογή των ποδιών του, τα οποία είναι τοποθετημένα πολύ πίσω στο σώμα του για βέλτιστη υποβρύχια προώθηση. Το ειδικό όνομα auritus προέρχεται από το λατινικό auris (αυτί) και αναφέρεται στα εντυπωσιακά χρυσά λοφία που αναπτύσσει πίσω από τα μάτια του κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.Χειμωνοβουτηχτάρι: Η ελληνική του ονομασία αντικατοπτρίζει τον χαρακτήρα του στη χώρα μας, καθώς εμφανίζεται αποκλειστικά κατά τους κρύους μήνες του έτους, επιλέγοντας κυρίως προστατευμένους θαλάσσιους κόλπους και παράκτιους υγροτόπους.
Πηγές: BirdLife International, IUCN Red List of Threatened Species, Cornell Lab of Ornithology (Birds of the World), Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία.
Κατηγορία: Υδρόβια & Παρυδάτια | Αγριόπαπιες | Βουτυχτάρια
Αγριόπαπιες Α
Πρασινοκέφαλη
Χουλιαρόπαπια
Σουβλόπαπια
Φλυαρόπαπια
Σφυριχτάρι
Σαρσέλα
Βαρβάρα
Κιρκίρι
Χουλιαρόπαπια
Σουβλόπαπια
Φλυαρόπαπια
Σφυριχτάρι
Σαρσέλα
Βαρβάρα
Κιρκίρι
