Σπίνος ο κοινός, (Fringilla coelebs) 
Στρουθιόμορφο πουλί της οικογένειας των Σπιζιδών, γνωστό στην Ελλάδα και ως τσόνι και πίπιζα. Είναι ευρύτατα διαδεδομένο ωδικό πουλί που ζεί στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη. Είναι μικρόσωμο πουλί και μοιάζει με το σπουργίτι. Λέγεται ότι με το επίμονο κελάηδημά του μας προειδοποιεί για τον ερχομό του χιονιού.
Έχει κομψό παράστημα, πολύ όμορφο φτέρωμα με λαμπερά χρώματα. Έχει μήκος 17 εκ. μαζί με την ψαλιδωτή ουρά του, μικρό κεφάλι με κωνικό γκρίζο ράμφος και μυτερά φτερά.
Το χρώμα των φτερών του ποικίλλει ανάλογα με τις εποχές και το φύλο: Το ενήλικο αρσενικό έχει γκριζογάλανη κορώνα και σβέρκο, καστανοκόκκινο μανδύα, τα πλαϊνά του κεφαλιού και το στήθος έχουν ένα ροδοκανελλί χρώμα. Οι φτερούγες του έχουν διπλή λευκή ρίγα, λευκά πλαϊνά ουράς και γκριζοπράσινο ουροπύγιο.
Την άνοιξη τα αρσενικά έχουν το ανώτερο μέρος του κεφαλιού και τα πλευρά του λαιμού σταχτιά, μέτωπο μαύρο, ράχη καστανή, λαιμό και στήθος κοκκινωπά, ενώ η κοιλιά και το κάτω απ’ την ουρά τμήμα είναι ρόδινα και τα φτερά μαύρα με δυο άσπρες λουρίδες.
Το θηλυκό έχει λιγότερο εντυπωσιακά χρώματα. Είναι γκριζοπράσινο από πάνω με ελαφριά καφετιά απόχρωση, έχει πιο σχενές ρίγες στις φχερούγες, ενώ η κοιλιά του έχει ωχρό, γκρι-λευκό, χωρίς σημάδια φτέρωμα.
Βιότοποι - Γεωγραφική Κατανομή
Πρόκειται για την πιο συνηθισμένη σπίζα, γι’ αυτό και ορισμένοι ονομάζουν το Σπίνο ο Σπουργίτης του δάσους. Είναι εξαπλωμένος σε όλη την Ελλάδα αλλά και σε όλη την Ευρώπη, την Τουρκία και την Ασία. Ζει σχεδόν παντού, ακόμα και όπου υπάρχουν λίγα δέντρα: σε δάση, κοντά σε φράχτες, καλλιεργημένες εκτάσεις, κήπους και θάμνους. Το χειμώνα συνήθως συναντάται μαζί με άλλες σπίζες, Φλώρους, Χειμωνοσπίνους, Σκαρθάκια αλλά και με τσιχλόνια. Πουλί με καταπληκτικό κελάηδημα, στην Ελλάδα ο Σπίνος κυνηγιέται έντονα με ξόβεργες, και δίχτυα το χειμώνα συνήθως.
Αναπαραγωγή - Διατροφή
Πετάει κυματιστά και την αναπαραγωγική περίοδο συνήθως συναντάται κατά ζεύγη. Ζευγαρώνει τον Απρίλιο και το Μάιο. Η φωλιά του, που έχει σχήμα κούπας, χτίζεται συνήθως σε δάση αλλά και σε συστάδες δέντρων, θάμνων, σε κήπους και σε πάρκα πόλεων, σε σχετικά μικρό ύψος. Γεννάει 4-5 αβγά που επωάζονται για 11-13 μέρες αποκλειστικά από το θηλυκό.
Ο Σπίνος τρέφεται με σπόρους αλλά το καλοκαίρι και με έντομα.
Πτήση: Η πτήση τους είναι έντονα κυματιστή. Οι λευκές λωρίδες στις φτερούγες λειτουργούν ως σήματα αναγνώρισης μεταξύ των μελών του σμήνους.
Προσαρμοστικότητα: Ο Γαλάζιος Σπίνος αποτελεί κλασικό παράδειγμα "νησιωτικού γιγαντισμού" και εξειδίκευσης, καθώς εξελίχθηκε για να εκμεταλλευτεί τους συγκεκριμένους πόρους των ηφαιστειογενών νησιών.
Συγγενείς με τον κοινό σπίνο είναι:
Εμφάνιση: Το αρσενικό έχει ένα εντυπωσιακό, ομοιόμορφο μολυβί-γαλάζιο χρώμα στο φτέρωμα. Το θηλυκό είναι πιο διακριτικό, με γκριζοκάστανες αποχρώσεις.
Μορφολογία: Είναι αισθητά πιο μεγαλόσωμος και στιβαρός από τον κοινό σπίνο. Διαθέτει ένα πολύ δυνατό, ανοιχτόγκριζο ράμφος, ιδανικό για να σπάει τους σπόρους των πεύκων των Καναρίων (Pinus canariensis).
Βιότοπος: Ζει αποκλειστικά στα δάση κωνοφόρων σε μεγάλα υψόμετρα (κυρίως στο νησί της Τενερίφης). Το όνομά του (teydea) προέρχεται από το ηφαίστειο Τέιδε (Teide).
Εμφάνιση: Ξεχωρίζει από το πορτοκαλί στήθος και το λευκό ουροπύγιο, το οποίο είναι πολύ ορατό κατά την πτήση.
Στην Ελλάδα: Έρχεται μόνο τον χειμώνα από τις σκανδιναβικές χώρες και τη Σιβηρία, συχνά σχηματίζοντας τεράστια σμήνη.
Ερχετε στην Ελλάδα τους χειμερινούς μήνες από την Βόρεια Ευρώπη. Μοιάζει σε μέγεθος και σχήμα με τον σπίνο τον κοινό. Διαφορές υπάρχουν στο χρωματισμό του φτερώματος, το οποίο διαφοροποιείται ανάλογα με τις εποχές. Το καλοκαίρι το αρσενικό έχει μαύρο ράμφος, κεφάλι, μανδύα, σβέρκο και ώμους σε σκούρο μπλε, ενώ ο λαιμός, το στήθος και τα φτερά είναι κανελοκίτρινα, σχεδόν πορτοκαλί, χωρίς κηλίδες, ενώ τα θηλυκά έχουν πιο γκριζωπές και μπεζ αποχρώσεις. Το χειμώνα το ράμφος του αρσενικού γίνεται λευκοκίτρινο με μαύρη άκρη, ενώ το σκούρο μπλε φτέρωμα του κεφαλιού αντικαθίσταται από ένα σκούρο γκρι φτέρωμα δίνοντας του μια πιο ανάλαφρη εμφάνιση. Το κελάηδημά του είναι επίσης μελωδικότατο, κρυστάλλινο αλλά με μια μελαγχολική διάθεση.
Στρουθιόμορφο πουλί της οικογένειας των Σπιζιδών, γνωστό στην Ελλάδα και ως τσόνι και πίπιζα. Είναι ευρύτατα διαδεδομένο ωδικό πουλί που ζεί στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη. Είναι μικρόσωμο πουλί και μοιάζει με το σπουργίτι. Λέγεται ότι με το επίμονο κελάηδημά του μας προειδοποιεί για τον ερχομό του χιονιού.
Έχει κομψό παράστημα, πολύ όμορφο φτέρωμα με λαμπερά χρώματα. Έχει μήκος 17 εκ. μαζί με την ψαλιδωτή ουρά του, μικρό κεφάλι με κωνικό γκρίζο ράμφος και μυτερά φτερά.
Κατηγορία: Σπιζίδες (Fringillidae)
Σπιζίδες
Κοκκοθραύστης
Σταυρομύτης
Σπίνος ο κοινός
Χειμωνόσπινος
Καναρίνι της Συρίας
Αγριοκαναρίνι
Μαύρο καναρίνι
Καρδερίνα
Ροδόσπιζα
Σκαρθί
Λούγαρο
Φανέτο
Φλώρος
Ακανθίς
Καρδινάλιος
Γένος Πυρούλη
Πύρρουλας
Την άνοιξη τα αρσενικά έχουν το ανώτερο μέρος του κεφαλιού και τα πλευρά του λαιμού σταχτιά, μέτωπο μαύρο, ράχη καστανή, λαιμό και στήθος κοκκινωπά, ενώ η κοιλιά και το κάτω απ’ την ουρά τμήμα είναι ρόδινα και τα φτερά μαύρα με δυο άσπρες λουρίδες.
Το θηλυκό έχει λιγότερο εντυπωσιακά χρώματα. Είναι γκριζοπράσινο από πάνω με ελαφριά καφετιά απόχρωση, έχει πιο σχενές ρίγες στις φχερούγες, ενώ η κοιλιά του έχει ωχρό, γκρι-λευκό, χωρίς σημάδια φτέρωμα.
Βιότοποι - Γεωγραφική Κατανομή
Πρόκειται για την πιο συνηθισμένη σπίζα, γι’ αυτό και ορισμένοι ονομάζουν το Σπίνο ο Σπουργίτης του δάσους. Είναι εξαπλωμένος σε όλη την Ελλάδα αλλά και σε όλη την Ευρώπη, την Τουρκία και την Ασία. Ζει σχεδόν παντού, ακόμα και όπου υπάρχουν λίγα δέντρα: σε δάση, κοντά σε φράχτες, καλλιεργημένες εκτάσεις, κήπους και θάμνους. Το χειμώνα συνήθως συναντάται μαζί με άλλες σπίζες, Φλώρους, Χειμωνοσπίνους, Σκαρθάκια αλλά και με τσιχλόνια. Πουλί με καταπληκτικό κελάηδημα, στην Ελλάδα ο Σπίνος κυνηγιέται έντονα με ξόβεργες, και δίχτυα το χειμώνα συνήθως.
Αναπαραγωγή - Διατροφή
Πετάει κυματιστά και την αναπαραγωγική περίοδο συνήθως συναντάται κατά ζεύγη. Ζευγαρώνει τον Απρίλιο και το Μάιο. Η φωλιά του, που έχει σχήμα κούπας, χτίζεται συνήθως σε δάση αλλά και σε συστάδες δέντρων, θάμνων, σε κήπους και σε πάρκα πόλεων, σε σχετικά μικρό ύψος. Γεννάει 4-5 αβγά που επωάζονται για 11-13 μέρες αποκλειστικά από το θηλυκό.
Ο Σπίνος τρέφεται με σπόρους αλλά το καλοκαίρι και με έντομα.
Οι Σπίνοι της Ευρώπης και των Μακαρονησιακών Νήσων
Το γένος Fringilla είναι η βάση της οικογένειας των Σπιζιδών. Περιλαμβάνει είδη που είναι κυρίως δενδρόβια, αλλά αναζητούν την τροφή τους (σπόρους και έντομα) στο έδαφος. Χαρακτηρίζονται από το ισχυρό κωνικό τους ράμφος και τις διπλές λευκές ή ανοιχτόχρωμες λωρίδες στις φτερούγες.Ιδιαίτερα Χαρακτηριστικά του Γένους
Διατροφή: Το καλοκαίρι τρέφονται σε μεγάλο βαθμό με έντομα (πρωτεΐνη για τους νεοσσούς), ενώ το φθινόπωρο και τον χειμώνα στρέφονται σχεδόν αποκλειστικά σε σπόρους και καρπούς.Πτήση: Η πτήση τους είναι έντονα κυματιστή. Οι λευκές λωρίδες στις φτερούγες λειτουργούν ως σήματα αναγνώρισης μεταξύ των μελών του σμήνους.
Προσαρμοστικότητα: Ο Γαλάζιος Σπίνος αποτελεί κλασικό παράδειγμα "νησιωτικού γιγαντισμού" και εξειδίκευσης, καθώς εξελίχθηκε για να εκμεταλλευτεί τους συγκεκριμένους πόρους των ηφαιστειογενών νησιών.
Συγγενείς με τον κοινό σπίνο είναι:
Γαλάζιος σπίνος fringilla teydea,
Πρόκειται για ένα από τα πιο ιδιαίτερα και σπάνια είδη του γένους, ενδημικό των Καναρίων Νήσων.Εμφάνιση: Το αρσενικό έχει ένα εντυπωσιακό, ομοιόμορφο μολυβί-γαλάζιο χρώμα στο φτέρωμα. Το θηλυκό είναι πιο διακριτικό, με γκριζοκάστανες αποχρώσεις.
Μορφολογία: Είναι αισθητά πιο μεγαλόσωμος και στιβαρός από τον κοινό σπίνο. Διαθέτει ένα πολύ δυνατό, ανοιχτόγκριζο ράμφος, ιδανικό για να σπάει τους σπόρους των πεύκων των Καναρίων (Pinus canariensis).
Βιότοπος: Ζει αποκλειστικά στα δάση κωνοφόρων σε μεγάλα υψόμετρα (κυρίως στο νησί της Τενερίφης). Το όνομά του (teydea) προέρχεται από το ηφαίστειο Τέιδε (Teide).
Ο χειμωνόσπινος Fringilla montifringilla
Ο "συγγενής" από τον Βορρά.Εμφάνιση: Ξεχωρίζει από το πορτοκαλί στήθος και το λευκό ουροπύγιο, το οποίο είναι πολύ ορατό κατά την πτήση.
Στην Ελλάδα: Έρχεται μόνο τον χειμώνα από τις σκανδιναβικές χώρες και τη Σιβηρία, συχνά σχηματίζοντας τεράστια σμήνη.
Ερχετε στην Ελλάδα τους χειμερινούς μήνες από την Βόρεια Ευρώπη. Μοιάζει σε μέγεθος και σχήμα με τον σπίνο τον κοινό. Διαφορές υπάρχουν στο χρωματισμό του φτερώματος, το οποίο διαφοροποιείται ανάλογα με τις εποχές. Το καλοκαίρι το αρσενικό έχει μαύρο ράμφος, κεφάλι, μανδύα, σβέρκο και ώμους σε σκούρο μπλε, ενώ ο λαιμός, το στήθος και τα φτερά είναι κανελοκίτρινα, σχεδόν πορτοκαλί, χωρίς κηλίδες, ενώ τα θηλυκά έχουν πιο γκριζωπές και μπεζ αποχρώσεις. Το χειμώνα το ράμφος του αρσενικού γίνεται λευκοκίτρινο με μαύρη άκρη, ενώ το σκούρο μπλε φτέρωμα του κεφαλιού αντικαθίσταται από ένα σκούρο γκρι φτέρωμα δίνοντας του μια πιο ανάλαφρη εμφάνιση. Το κελάηδημά του είναι επίσης μελωδικότατο, κρυστάλλινο αλλά με μια μελαγχολική διάθεση.
Ετικέτες:
Σπιζίδες
Ευχαριστούμε που διαβάσατε την ανάρτηση Σπίνος ο κοινός
