Βασιλαετός (Aquila heliaca) 
Ο Βασιλαετός (Aquila heliaca) είναι ένα από τα σπανιότερα αρπακτικά πουλιά της Ευρώπης με κατανομή από τη νοτιοανατολική Ευρώπη έως τη λίμνη Βαϊκάλη και το βόρειο Πακιστάν. Στην Ευρώπη το είδος εμφανίζεται κυρίως στα Καρπάθια, στα νότια και ανατολικά Βαλκάνια, στους λόφους και στις στέπες της νοτιοανατολικής Ουκρανίας και της Ρωσίας.
Η εκτίμηση του ευρωπαϊκού πληθυσμού του Βασιλαετού ήταν μέχρι πρόσφατα 363-604 ζευγάρια. Οι τελευταίες όμως έρευνες στην άγνωστη φύση της ανατολικής Ευρώπης, ανατρέπουν αυτά τα δεδομένα, καθώς μόνο στην Ευρωπαϊκή Ρωσία, ο πληθυσμός του είδους εκτιμάται πλέον σε 600-900 ζευγάρια.
Πληθυσμός. Ο Βασιλαετός φώλιαζε στην Ελλάδα και το τελευταίο επιβεβαιωμένο φώλιασμα έγινε στο δάσος της Δαδιάς (Νομός Έβρου)το 1990 . Έκτοτε, δεν υπάρχουν αποδείξεις φωλιάσματος, όμως από το 1996 και μετά όταν εντατικοποιήθηκε η έρευνα σε απομακρυσμένες περιοχές ανακαλύφθηκαν 3 ζευγάρια.
Οικολογία. Ο κύριος βιότοπος του Βασιλαετού κατά την περίοδο της αναπαραγωγής είναι ανοιχτές πεδιάδες και στέπες με αραιά δέντρα και δάση. Λόγω της καταδίωξής του από τον άνθρωπο, το είδος σε πολλά μέρη έχει αποτραβηχτεί σε δάση σε ορεινές και ημιορεινές περιοχές (κυρίως μέχρι 1.000 μ.). Η τροφή του Βασιλαετού, που τη συλλαμβάνει στο έδαφος, αποτελείται κυρίως από θηλαστικά, λαγόγυρους (Citellus citellus), Λαγούς, μικρά τρωκτικά, πουλιά, ερπετά και ψοφίμια, και μερικές φορές έντομα.
Πιθανές απειλές. Η εντατικοποίηση της γεωργίας και η βαθμιαία αντικατάσταση των πλούσιων παραδοσιακών αγροτικών τοπίων από μονοκαλλιέργειες, οδήγησε στη μείωση των πληθυσμών των ειδών που αποτελούν την τροφή του, όπως οι λαγόγυροι, και έχει συμβάλλει στην αφαίρεση πολλών ώριμων δέντρων που χρησιμεύουν για το φώλιασμα του είδους.
Ο Βασιλαετός (Aquila heliaca) είναι ένα από τα σπανιότερα αρπακτικά πουλιά της Ευρώπης με κατανομή από τη νοτιοανατολική Ευρώπη έως τη λίμνη Βαϊκάλη και το βόρειο Πακιστάν. Στην Ευρώπη το είδος εμφανίζεται κυρίως στα Καρπάθια, στα νότια και ανατολικά Βαλκάνια, στους λόφους και στις στέπες της νοτιοανατολικής Ουκρανίας και της Ρωσίας.
Η εκτίμηση του ευρωπαϊκού πληθυσμού του Βασιλαετού ήταν μέχρι πρόσφατα 363-604 ζευγάρια. Οι τελευταίες όμως έρευνες στην άγνωστη φύση της ανατολικής Ευρώπης, ανατρέπουν αυτά τα δεδομένα, καθώς μόνο στην Ευρωπαϊκή Ρωσία, ο πληθυσμός του είδους εκτιμάται πλέον σε 600-900 ζευγάρια.
Πληθυσμός. Ο Βασιλαετός φώλιαζε στην Ελλάδα και το τελευταίο επιβεβαιωμένο φώλιασμα έγινε στο δάσος της Δαδιάς (Νομός Έβρου)το 1990 . Έκτοτε, δεν υπάρχουν αποδείξεις φωλιάσματος, όμως από το 1996 και μετά όταν εντατικοποιήθηκε η έρευνα σε απομακρυσμένες περιοχές ανακαλύφθηκαν 3 ζευγάρια.
Οικολογία. Ο κύριος βιότοπος του Βασιλαετού κατά την περίοδο της αναπαραγωγής είναι ανοιχτές πεδιάδες και στέπες με αραιά δέντρα και δάση. Λόγω της καταδίωξής του από τον άνθρωπο, το είδος σε πολλά μέρη έχει αποτραβηχτεί σε δάση σε ορεινές και ημιορεινές περιοχές (κυρίως μέχρι 1.000 μ.). Η τροφή του Βασιλαετού, που τη συλλαμβάνει στο έδαφος, αποτελείται κυρίως από θηλαστικά, λαγόγυρους (Citellus citellus), Λαγούς, μικρά τρωκτικά, πουλιά, ερπετά και ψοφίμια, και μερικές φορές έντομα.
Πιθανές απειλές. Η εντατικοποίηση της γεωργίας και η βαθμιαία αντικατάσταση των πλούσιων παραδοσιακών αγροτικών τοπίων από μονοκαλλιέργειες, οδήγησε στη μείωση των πληθυσμών των ειδών που αποτελούν την τροφή του, όπως οι λαγόγυροι, και έχει συμβάλλει στην αφαίρεση πολλών ώριμων δέντρων που χρησιμεύουν για το φώλιασμα του είδους.
Ιερακόμορφα | Αξιπιτρίδες, (Accipitridae) | Αετίδαι, (Aquila)
